I GSK 2141/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 282/19 w sprawie ze skargi T. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 282/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. L. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej T. L. na podstawnie tytułów wykonawczych z dnia 10 lutego 2014 r. wystawionych przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. Tymi tytułami wykonawczymi objęto należności z opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2009 r. do sierpnia 2013 r. Odpisy tytułów doręczono Skarżącej w dniu 23 lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r., Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie odmówił stronie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie części tytułów wykonawczych z uwagi na brak zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 - zwanej w skrócie "u.p.e.a."). Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w sprawie nie stwierdzono wystąpienia przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a., uzasadniających umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Strony zobowiązanej. Organ II instancji wskazał także, że w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 czerwca 2015 r., faktycznie zostały powołane niewłaściwe tytuły wykonawcze, jednakże wskazał także, że zarówno tytuły wykonawcze, jak i ich odpisy, zaopatrzone zostały w numery systemowe organu egzekucyjnego, które są również uwidocznione w dokonanych czynnościach egzekucyjnych, których to odpisy zawiadomień doręczono Stronie zobowiązanej, co jednoznacznie potwierdza, że egzekucja i zastosowane środki egzekucyjne dokonane zostały na podstawie wystawionych i skierowanych do egzekucji tytułów. Ponadto zarówno osoba Strony zobowiązanej, wierzyciel, jak i okresy, za jakie były dochodzone należności, wskazane w przedmiotowym zajęciu z dnia 16 czerwca 2015 r. pokrywają się z prawidłowymi numerami tytułów wykonawczych. Uchylając oba postanowienia organów Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie organy odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego w badanej sprawie uznając, że w myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Skarżąca została zawiadomiona, tj. zawiadomieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej (nadpłaty podatku dochodowego za 2014 r. (zeznanie roczne PIT-37) w trybie art. 89 § 1 u.p.e.a. u dłużnika wierzytelności, tj. Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie, chociaż nie kwestionują, zaś organ II instancji wprost przyznał w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że w zawiadomieniu tym, cyt.: "(...) faktycznie powołane są niewłaściwe tytuły wykonawcze o numerach od 44569D/SZ/2014 do 44569N/SZ/2014 z dnia 10 lutego 2014 r.", po czym wyjaśnił przyczynę błędnego wprowadzenia numerów tych tytułów wykonawczych wierzyciela i wskazał, że, cyt.: "Niewątpliwie poprawne numery tytułów wykonawczych wystawionych na zobowiązaną, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne to numery od 44227D/SZ/2014 do 44227N/SZ/2014 z dnia 10 lutego 2014 r." Sąd I instancji wskazał, że Organ II instancji sam stwierdził, że w zawiadomieniu o zastosowaniu środka egzekucyjnego (z dnia 16 czerwca 2015 r.) brak było właściwych numerów tytułów wykonawczych, to tym samym stwierdził brak jednego z koniecznych warunków wymaganych przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a., a więc stwierdził, że zawiadomienie to nie posiada właściwych cech materialnych wymaganych tym przepisem, a więc, że nie spełnia wszystkich kumulatywnych warunków wymaganych tym przepisem, co powoduje, że nie wywołało ono zamierzonego skutku prawnego, tj. nie doprowadziło ani do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego (gdyż doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności dokument, którego domniemanie prawdziwości zostało skutecznie podważone przez sam Organ), ani też do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego (gdyż doręczono Skarżącej dokument, którego domniemanie prawdziwości zostało skutecznie podważone przez sam Organ). Sąd i Instancji wskazał, że organ wprost stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że faktycznie powołane w tym zawiadomieniu tytuły wykonawcze są niewłaściwe, przy czym wadliwość tę powtarza się w kolejnym ww. zawiadomieniu z dnia 21 listopada 2018 r. o zajęciu świadczeń Skarżącej z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, to nie budzi wątpliwości, że zaistniała podstawa do uznania, że nie doszło do skutecznego zawiadomienia Skarżącej o zastosowanym środku egzekucyjnym, a tym samym do przerwania biegu terminu przedawnienia, ale przede wszystkim, że nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącej jako zobowiązanej. W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że Organ II instancji przyznając, że zawiadomienie z dnia 16 czerwca 2015 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zawiera faktycznie niewłaściwe numery tytułów wykonawczych, sam wzruszył domniemanie prawdziwości tego dokumentu urzędowego, co w konsekwencji dało podstawę do uznania, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzonych wobec Skarżącej należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv, a tym samym, że wygasł obowiązek Skarżącej wskutek przedawnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że z akt sprawy nie wynika w jakiej dacie doręczono pani T. L. doręczono odpisy tytułów wykonawczych, w związku z czym brak jest podstaw do oceny przesłanki wszczęcia w sprawie egzekucji administracyjnej podczas gdy w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru przedmiotowych tytułów wykonawczych - powyższe miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., znak: 3201-IEE3.6.711.273.2018.202; 3201- IEE3.711.5.2019.2 oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., nr 3217-SEE.71104.638.2018.JP; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 67 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 89 ust. 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że aby zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności uznać za skuteczne musi ono spełniać pod względem formalnym i materialnym wszystkie warunki wskazane w treści art. 67 § 2 u.p.e.a., zaś stwierdzenie, że którykolwiek warunek nie spełnia cech materialnych wymaganych tym przepisem powoduje, że nie wywoła ono zamierzonego skutku prawnego, w szczególności nie doprowadzi do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego, podczas gdy nieprawidłowe wskazanie numeru tytułu wykonawczego nie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności jak również nie skutkuje nieważnością dokonanej czynności egzekucyjnej - powyższe miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., znak: 3201- IEE3.6.711.273.2018.202; 3201-IEE3.711.5.2019.2 oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., nr 3217- SEE.71104.638.2018.JP; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w związku z art. 89 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, które nie zawierało prawidłowych numerów tytułów wykonawczych nie doprowadziło do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego, a w konsekwencji do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, podczas gdy tego rodzaju nieprawidłowość nie skutkuje nieważnością bądź bezskutecznością dokonanej czynności egzekucyjnej, a co za tym idzie w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia - powyższe miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., znak: 3201-IEE3.6.711.273.2018.202; 3201-IEE3.711.5.2019.2 oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r" nr 3217-SEE.71104.638.2018.JP; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w związku z art. 89 ust. 1 u.p.e.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że podważenie treści dokumentu urzędowego jakim jest zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego wiąże się z nieskutecznością zastosowanego środka egzekucyjnego podczas gdy przepisy prawa takiego skutku nie przewidują - powyższe miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., znak: 3201 - IEE3.6.711.273.2018.202; 3201-IEE3.711.5.2019.2 oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., nr 3217- SEE.7U04.638.2018.JP; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w związku z art. 89 ust. 1 u.p.e.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. w związku z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że zastosowany w sprawie środek egzekucyjny był nieskuteczny i nie spowodował przerwania biegu terminu przedawnienia, a co za tym idzie ziszczeniu uległa przesłanka uzasadniająca umorzenie egzekucji, zaś organy dokonały błędnej oceny ustaleń faktycznych, podczas gdy ocena stanu faktycznego dokonana została w sposób prawidłowy, zaś w sprawie brak było podstaw do umorzenia - powyższe miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., znak: 3201-IEE3.6.711.273.2018.202; 3201 - IEE3.711.5.2019.2 oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., nr 3217-SEE.71104.638.2018.JP; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zastosowany środek egzekucyjny nie wywołał skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na nieprawidłowości w treści zawiadomienia, podczas gdy zajęcie świadczenia pieniężnego dokonane przez organ egzekucyjny było skuteczne pomimo, że w jego treści wskazano niewłaściwe numery tytułów wykonawczych, w efekcie czego uchylono postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez WSA wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Rozpoznawana skarga kasacyjna i stawiane w niej zarzuty, konstruowane na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania zmierzają do podważenia prawidłowości oceny Sądu I instancji, co do kwestii odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w kontekście przerwania biegu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, a więc czy ziściła się przesłanka z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, iż odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącej w dniu 23 lipca 2014 r. (k. 31 i 32 akt adm.) wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym z dnia 17 lipca 2014 r., (k. 30 akt adm.) na co wskazuje treść zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisanego przez Skarżącą. Niewątpliwie zajęcie to było nieskuteczne, w związku z tym, że w lipcu 2014 r. Skarżąca nie pobierała świadczeń emerytalno-rentowych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Szczecinie (k. 33 akt adm.), jednakże fakt ten nie oznacza, że nie doszło do doręczenia Skarżącej odpisów tytułów wykonawczych i w związku z tym wszczęcia egzekucji administracyjnej w trybie art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Zarzut ten choć trafny nie wpływa na ocenę zaskarżonego wyroku. Rozpoznając zarzuty zawarte w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w art. 67 § 2 u.p.e.a. zawarte są wszystkie warunki formalne i materialne, które musi spełniać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, aby uznać je za skuteczne. Jakkolwiek przepis art. 67 § 2 u.p.e.a. wymienia enumeratywnie niezbędne elementy prawidłowego zawiadomienia o zajęciu, to z ustawy tej nie wynika wprost, jakie są konsekwencje braku któregoś z elementów zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Jednocześnie z treści przywołanego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż z treści omawianego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych (por.: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 lipca 2017 r. I SA/Ol 395/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r. III SA/Wa 669/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r. III SA/Wa 942/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest kwestią sporną w sprawie, że w treści zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 czerwca 2015 r., wskazano błędne numery tytułów wykonawczych, jednakże w ocenie NSA, sporządzone zawiadomienie umożliwia identyfikację powyższych danych, gdyż pomimo wskazania nieprawidłowych numerów tytułów wykonawczych podano prawidłowe numery systemowe organu egzekucyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że brak w takim zawiadomieniu któregokolwiek warunku formalnego wymaganego przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie art. 67 § 2 u.p.e.a., jak również stwierdzenie, że którykolwiek warunek nie spełnia właściwych cech materialnych wymaganych tym przepisem, spowoduje, że nie wywoła ono zamierzonego skutku prawnego, tj. nie doprowadzi ani do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. Jednocześnie Skarżąca chcąc kwestionować wystawione przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z błędnymi numerami tytułów wykonawczych miała możliwość skarżenia powyższej czynności w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowany został w sprawie środek egzekucyjny, którego strona uprzednio nie skarżyła. Środek ten nie został także na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego uchylony, zaś przepisy prawa nie wskazują na nieważność bądź bezskuteczność dokonanej czynności egzekucyjnej. Tym samym prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym zarzuty zawarte w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za usprawiedliwione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że organ sam obalił domniemanie prawdziwości zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności, co spowodowało, że nieskutecznie zastosowano środek egzekucyjny, albowiem wskazanie w treści zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego błędnych numerów tytułów wykonawczych nie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Błędne wpisanie tytułu wykonawczego jest uchybieniem niestanowiącym automatycznie naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Uchybienie takie nie ma bezpośredniego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej i nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej czynności. Podkreślić należy, że w art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził elementy składające się na treść zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Z treści przepisu wynika, iż wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. Nie ulega wątpliwości, iż każdy z wyżej wymienionych elementów musi zostać w treści zawiadomienia wskazany w sposób, który pozwala na właściwe utożsamienie stron postępowania egzekucyjnego oraz ustalenie tożsamości zobowiązania. O skuteczności zawiadomienia decydować będzie jego kompletność, tj. sytuacja, gdy będzie ono zawierało wszystkie wymienione elementy, które - dodatkowo - będą prawidłowo skonstruowane, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym są również zasadne zarzuty zawarte w pkt 4, 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej albowiem w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zastosowano środek egzekucyjny, który wywołał skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną skargę oddalił. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kascyjnego w całości.