II SAB/Wr 39/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A S.A. w N. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw od zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych postanawia: I. odrzucić skargę; I. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). Skargą, złożoną w dniu 31 V 2019 r., A S.A. w N. (dalej jako "skarżąca") zakwestionowała bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta W. z [...] ([...]) wnoszącej sprzeciw od zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na kształtowaniu istniejącej skarpy kwatery nr II składowiska odpadów przemysłowych oraz kształtowaniu i wzmocnieniu skarpy od strony wewnętrznej drogi technicznej przy ul. G. w W. (działka nr [...] obręb nr [...] P.). Skarżąca – wezwana do wykazania, że wniosła uprzednio zażalenie lub ponaglenie w trybie art. 37 kpa – oświadczyła, że nie kierowała wcześniej do organu zażalenia ani ponaglenia w trybie art. 37 kpa. Podniosła przy tym, że organ odwoławczy wbrew obowiązkom z art. 36 kpa nie pouczył jej o takiej możliwości, zaś w dniu [...] wydał decyzję odwoławczą nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca podkreśliła, że decyzja odwoławcza została wydana po upływie ponad trzech miesięcy od daty przekazania do organu odwoławczego akt pierwszej instancji wraz z odwołaniem. Skarżąca wyraziła pogląd, że w związku z zakończeniem postępowania administracyjnego ponaglenie już jej nie przysługuje, natomiast przysługuje jej skarga na bezczynność, celem uzyskania prejudykatu niezbędnego do ewentualnego dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302, ze zm.) - dalej "ppsa" – skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powyższy przepis sformułowany jest w sposób klarowny i jednoznaczny. Wprowadza bezwzględny warunek dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość w postaci konieczności uprzedniego "wniesienia ponaglenia do właściwego organu". W orzecznictwie podkreśla się, że strona nie musi nawet oczekiwać na rozpatrzenie ponaglenia przez właściwy organ. O dopuszczalności skargi w świetle art. 53 § 2b ppsa rozstrzyga samo "wniesienie" ponaglenia (zob. wyrok NSA z 25 września 2018 r. II OSK 1659/18, publ. CBOSA). Odnosząc się do poglądu, jakoby po zakończeniu postępowania administracyjnego stronie nie przysługiwało ponaglenie zaś przysługiwała skarga sądowa na bezczynność lub przewlekłość, Sąd zwraca uwagę, że oba wskazane środki prawne skonstruowane są na analogicznych zasadach i służą tym samym celom. W każdym przypadku chodzi przecież zasadniczo o dyscyplinowanie organu (por. art. 37 § 6 kpa i art. 149 § 1 i 2 ppsa). W każdym przypadku strona ma możliwość uzyskania korzystnego orzeczenia (stwierdzającego bezczynność lub przewlekłość), mimo zakończenia postępowania administracyjnego (por. art. 37 § 6 pkt 1 i art. 149 § 1a ppsa). W każdym też przypadku uzyskanie korzystnego dla strony orzeczenia równoznaczne będzie z uzyskaniem prejudykatu niezbędnego dla dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 4171 § 3 kc (zob. wyrok SN z 26 V 2017 r., I CSK 611/16). Sama zaś nieświadomość skarżącej co do przysługujących środkach prawnych wynikająca z niepouczenia jej przez organ odwoławczy o możliwości wniesienia ponaglenia nie może stanowić podstawy do zwolnienia skarżącej z warunku dopuszczalności skargi określonego w art. 53 § 2b ppsa. Należy stwierdzić, że przeszkoda tego rodzaju ustała z chwilą ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, ewentualnie najpóźniej z chwilą otrzymania stosownego wezwania sądowego. Skarżąca ma więc faktyczne i prawne możliwości, by wnieść skargę spełniającą wymagania określone w art. 53 § 2b ppsa. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie spełniała warunku dopuszczalności skargi określonego w art. 53 § 2b ppsa. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, sąd postanowieniem odrzuca skargę, która jest niedopuszczalna. W konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa.