IV SA/Wa 1334/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak,, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie jego decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...], obręb nr [...], gm. [...] przy ul. [...]. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Burmistrz [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w [...] obręb nr [...], gm. [...] przy ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2018 r.. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], w oparciu o art, 162 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz [...] orzekł o wygaśnięciu swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2018 r. Rada Miejska w [...] uchwałą nr [...] zatwierdziła miejscowy Plan zagospodarowania przestrzennego obszaru południowej części sołectwa [...] oraz północnej części obszaru [...], obejmujący m.in. przedmiotową nieruchomość. Zgodnie z ww. dokumentem działka znajdowała się na obszarze: MN 15 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, R4 - tereny rolnicze, RM4 - zabudowa zagrodowa oraz KDZ2 - droga publiczna klasy zbiorczej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. C. wskazując, że przeznaczenie nieruchomości określone w wygaszonej decyzji było zgodne z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być z nim zgodny. W piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r. J. C. wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2018 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę - stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2018 r.. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony, zaś brzmienie art. 65 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, iż podstawową przesłanką uzasadniającą wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zauważył, że wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego następuje z mocy prawa z dniem podjęcia przez gminę uchwały o zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli w niniejszej sprawie z dniem [...] października 2018 r., kiedy nie funkcjonowała ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, bowiem została ona wydana w dniu [...] listopada 2018 r., a stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2018 r.. Na koniec Kolegium wskazało, że ustalenia planu miejscowego są sprzeczne z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, gdyż przeznaczenie nieruchomości to nie tylko zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca, ale także tereny rolne, zabudowa zagrodowa oraz drogi. Odnosząc się do zarzutów strony, podniesionych w odwołaniu, organ wyjaśnił, iż nie mogą one wywrzeć zamierzonego skutku, bowiem wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i znajduje oparcie w przepisach prawa. Dlatego też SKO orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza [...]. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. C., zaskarżając ją w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 10 kpa, poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie; b. art. 8 kpa, poprzez wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] ("Decyzja WZ") przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru południowej części sołectwa [...] oraz północnej części sołectwa [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] ("Miejscowy Plan"), a zatem przed zaktualizowaniem się przesłanek do wszczęcia przedmiotowego postępowania; c. art. 15 kpa w związku z art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji. że na dzień wydawania przez niego decyzji w obiegu znajdowała się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na podstawie Decyzji WZ, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie powinna zostać ona uchylona, a postępowanie umorzone jako bezprzedmiotowe; d. art. 7, art. 77 oraz 80 kpa, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, w szczególności mając na uwadze fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał w momencie rozpoczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaszenia Decyzji WZ (tzn. nie wszedł jeszcze w życie), a przede wszystkim, że na datę wydania decyzji przez organ II instancji w obrocie znajdowała się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana na podstawie ważnie wydanej Decyzji WZ; e. art. 6 kpa, poprzez (I) wszczęcie postępowania w sprawie wygaśnięcia Decyzji WZ przed wejściem w życie miejscowego planu, a zatem przed zaktualizowaniem się przesłanek do jego wszczęcia, a ponadto (II) w sytuacji, gdy miejscowy plan jest sprzeczny z wcześniej uchwalonym studium (na co odwołujący zwracał uwagę organu w toku konsultacji miejscowego planu), a przede wszystkim (III) poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, podczas gdy w obrocie znajdowała się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana na podstawie ważnie wydanej Decyzji WZ; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia Decyzji WZ w sytuacji, gdy zachodziła określona w powołanym przepisie przesłanka negatywna takiego stwierdzenia, gdyż w przedmiotowej sprawie została wydana przez Starostę [...] ostateczna decyzja z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] - o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji (na podstawie Decyzji WZ), która stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2018 r., a więc w szczególności przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ II instancji, a w konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji WZ. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o rozważenie uchylenia również decyzji organu I instancji z uwagi na fakt, że podniesione w skardze naruszenia odnoszą się także do niej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pierwotnie decyzja o warunkach zabudowy wydana została na rzecz K. R. i dotyczyła działki o numerze ewidencyjnym [...]. Jednakże w wyniku decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] – działka ta została podzielona na działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a ponadto na skutek wniosku J. C. o przeniesienie na jego rzecz decyzji o warunkach zabudowy, Burmistrz [...] wyraził na to zgodę decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Przechodząc do meritum sprawy przywołać należy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej: ustawa), zgodnie z którym ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy (...), stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stosownie zaś do art. 65 ust. 2 ustawy, przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z kolei art. 65 ust. 3 ustawy stanowi, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W dniu [...] października 2018 r. Rada Miejska w [...] uchwałą nr [...] zatwierdziła miejscowy Plan zagospodarowania przestrzennego obszaru południowej części sołectwa [...] oraz północnej części obszaru [...], obejmujący m.in. nieruchomość położoną w [...], gm. [...] przy ul. [...], a składającą się obecnie z działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Uchwała ta została opublikowana [...] listopada, a weszła w życie [...] listopada 2018 r.. Z kolei pozwolenie na budowę zostało udzielone skarżącemu decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2018 r., która walor ostateczności uzyskała dopiero [...] grudnia 2018 r.. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że zastosowanie ma art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli niezbędne jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] - o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...], obręb nr [...], gm. [...] przy ul. [...], z uwagi na to, że dla tego terenu uchwalono miejscowy plan, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, zaś w chwili jego uchwalania w obrocie nie funkcjonowała, co należy podkreślić -ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Natomiast w ocenie skarżącego, wobec wydania na jego rzecz w dniu [...] listopada 2018 r. decyzji o pozwoleniu na budowę (która uzyskała przymiot ostateczności w dniu [...] grudnia 2018 r.), w sprawie zastosowanie winien znaleźć ust. 2 przywołanego wyżej art. 65, gdyż wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto w dniu orzekania przez organ II instancji w obrocie funkcjonowała już ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, które uznały, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podkreślić należy, że powołany wyżej przepis reguluje sytuację, gdy ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne niż określone wcześniej w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy ustalenia planu określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu odmiennie od wydanej wcześniej decyzji, organ obowiązany będzie uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na uwadze, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter czysto formalny, a orzeczenie w tym względzie na charakter deklaratoryjny (tj. stwierdza jedynie fakt, który zaistniał z mocy samego prawa). Pozostawanie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2195/12; z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09; z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2489/13; z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 661/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z dyspozycją art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, należało porównać zapisy decyzji ustającej warunki zabudowy z odpowiednimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z miejscowym planem zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...], tylko działki [...] i [...] znajdują się na obszarze MN 15 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, zaś pozostałe ([...], [...], [...], [...], [...] i [...]) znajdują się na obszarach R4 - tereny rolnicze, RM4 - zabudowa zagrodowa oraz KDZ2 - droga publiczna klasy zbiorczej. Zważywszy na powyższe bezsporne jest, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego zresztą skarżący nie kwestionował. Instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, uregulowana w art. 65 ust. 1 ustawy, przewiduje przesłankę negatywną w sytuacji, w której została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2). Przesłanka ta została opisana sformułowaniem "jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę". Jeżeli zatem ona występuje, to zapobiega skutkowi w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Oczywiście pierwszeństwo decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzi tylko wówczas, kiedy decyzja ta jest decyzją ostateczną, gdyż tylko taka skutkuje nabyciem prawa do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji. Zdaniem Sądu, wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nie następuje zatem tylko i wyłącznie wtedy, gdy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę weszła do obrotu prawnego przed dniem podjęcia przez radę gminy uchwały o planie miejscowym. Wszak w art. 65 ust. 2 ustawy mowa jest o ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie ma powodu by nadawać temu przepisowi szersze znaczenie. Ustawodawca przyznając w tym wypadku pierwszeństwo decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględnił tym samym zasadę praw nabytych. W niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] listopada 2018 r., udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana po uchwaleniu w dniu [...] października 2018 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru południowej części sołectwa [...] oraz północnej części obszaru [...], zaś walor ostateczności uzyskała dopiero [...] grudnia 2018 r.. Z powyższego wynika, że w dacie uchwalenia miejscowego planu decyzja o pozwoleniu na budowę nie tylko nie była ostateczna, ale w ogóle nie istniała. Inwestor nie dysponował zatem ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a tylko taka skutkowałaby nabyciem prawa do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji oraz wypełniała przesłankę negatywną w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Bez znaczenia pozostaje w takiej sytuacji zarówno fakt późniejszego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak też to, że stała się ona ostateczna po dniu wydania przez organ I instancji decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy - tym bardziej, że nastąpiło to już po wejściu w życie miejscowego planu. Podsumowując, z punktu widzenia art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne jest porównanie dwóch dat: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskania waloru ostateczności przez decyzję o pozwoleniu na budowę. Jeżeli więc w chwili uchwalania miejscowego planu, w obrocie nie funkcjonowała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, to zachodzą podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Kończąc rozważania w kwestii art. 65 ustawy zauważyć trzeba, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia data wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jego uchwalenia (jak stanowi sam art. 65 ust. 1 pkt 2). Przy czym fakt jego wejścia w życie stwarza domniemanie jego zgodności z prawem, zaś podważenie go możliwe jest jedynie na skutek stosownej skargi w drodze odrębnego postępowania i nie może nastąpić niejako przy okazji badania innego aktu administracyjnego (np. w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy). Wskazując na powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie sposób podzielić zarzutu naruszenia przez organ art. 10 kpa, poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć bowiem należy, że w toku postępowania odwoławczego skarżący złożył pismo datowane na 9 stycznia 2019 r., które zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Był to jedyny element postępowania wyjaśniającego przed organem II instancji, a ponadto skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, w jaki sposób to ewentualne naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył także innych przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć taki, w szczególności art. 8 kpa - nakładającego na organy administracji obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, art. 15 kpa - ustanawiającego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, czy art. 7, art. 77 lub 80 kpa - nakładających na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, by tworząc rzeczywisty obraz jej stanu doprowadzić do trafnego zastosowania właściwych przepisów, ani art. 6 kpa - statuującego zasadę legalizmu. Biorąc pod uwagę, że podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa w sposób, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji, należało stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy uprawnione było wydanie na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa decyzji orzekającej o wygaśnięciu decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.