II SA/Sz 580/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu Technologicznego na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] , II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Uniwersytetu Technologicznego kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta S. po rozpoznaniu wniosku Sp. A. z o.o. z siedzibą w P., w oparciu o art. 124 ust. 1-7 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. - zwanej dalej "u.g.n".), decyzją z dnia [...] r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha obręb L. gm. S., stanowiącej własność Uniwersytetu w S., poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość podziemnej kablowej linii elektroenergetycznej 15 kV nr 68 wychodzącej z GPZ S. Zachód, w tym: posadowienie dwóch słupów krańcowych wraz uziemieniami oraz ułożenie przewodów podziemnych kablowych linii na głębokości około 0,90 na długości 125 m i łącznej powierzchni 63 m2, wyznaczonej pasem m (zajęcia) o szerokości 0,50 m tj. (2x0,25 m od osi linii), o szerokości 0,25 m wokół słupów oraz 0,5 m za słupami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż planowana inwestycja mieści się w definicji inwestycji celu publicznego zamieszczonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. i wpisuje się w postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XI/103/11 Rady Gminy S. z dnia 28 października 2011 r. Organ ustalił, że działka nr 14/4 o pow. 83,12 ha obr. L.k gm. S. w granicach której planuje się przebudowę sieci SN 15 KV położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZN.08 (przeznaczenie: tereny zieleni chronionej), zaś zamierzenie inwestora obejmuje usunięcie kolizji sieci WN 110 kV w miejscu skrzyżowania się z ww. siecią 15 kV, co wiąże się z koniecznością przebudowy napowietrznej sieci SN na kablową na odcinku 120 m. W świetle § 16 planu (zasady zaopatrzenia w energię elektryczną) jak i § 31 ust. 1, 2 uchwały (ustalenia planu dla terenu ZN.08) przewiduje się utrzymanie na terenie objętym planem istniejących elektroenergetycznych sieci napowietrznych o charakterze tranzytowym. Oznacza to zatem dopuszczenie, z uwzględnieniem warunków określonych w planie, koniecznych ich remontów i modernizacji, w tym przebudowy, a w przypadku sieci WN też rozbudowy. Przy czym w przypadku przebudowy sieci 15 k V na sieć kablową, w sytuacji gdy jest ona zlokalizowana na terenie przeznaczonym pod zabudowę, winna zostać przeniesiona w linie rozgraniczające przylegle ulice. Obowiązek ten nie obejmuje zakresu wniosku inwestora, gdyż w myśl § 31 ust. 2 pkt 3a uchwały dla terenu ZN.08 został wprowadzony zakaz lokalizacji wszelkiej zabudowy. Organ w oparciu o powyższe ustalenia jak i pisemne stanowisko autora planu przyjął, że zamiar inwestora mający na celu realizację ważnego interesu publicznego, jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto stwierdził, iż doszło do przeprowadzenia rokowań między inwestorem a właścicielem przedmiotowej nieruchomości, które zakończyły się niepowodzeniem. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniósł Uniwersytet w S., zarzucając decyzji organu I instancji: - brak zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - niewłaściwą ocenę kwestii przeprowadzenia rokowań i pominięcie okoliczności, że pełnomocnik inwestora zaproponował kwotę odszkodowania, nieadekwatną do cen rynkowych, bez ustalenia jej w oparciu o operat szacunkowy. Decyzją z dnia [...] r. nr[...] .JD Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.-dalej k.p.a.) w związku z art. 124 ust. 1- 7 oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Wojewoda w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że rokowania pomiędzy stronami niniejszego postępowania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, jednakże do porozumienia między stronami nie doszło, stąd spełniony został warunek wynikający z art. 124 ust. 3 u.g.n. Dalej organ podniósł, że w badanej sprawie realizacja ww. zamierzenia budowlanego wpisuje się w definicję celu publicznego, zaś inwestor jako przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, zobligowane jest do zapewnienia ciągłości i niezawodności dostaw energii. Odnosząc się do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda na podstawie analizy uchwały Rady Gminy S. S. nr XI/103/2011 z dnia 28 października 2011 r. stwierdził, że działka nr 14/4 leży w obszarze oznaczonym symbolem ZN.08. Dla przedmiotowego terenu ustalono przeznaczenie terenu: tereny zieleni chronionej. W przypadku zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru ZN.08 obowiązuje całkowity zakaz lokalizacji wszelkiej zabudowy (por. § 31 ust. 2 pkt 3a). Z kolei z treści § 16 pkt 7 przedmiotowej uchwały wynika, że istniejące odcinki napowietrznych linii elektroenergetycznych SN (średniego napięcia) oraz NN (niskiego napięcia), kolidujące z terenami przeznaczonymi pod planowaną zabudowę, przeznacza się do przebudowy na linie kablowe układane w liniach rozgraniczających ulic. Według organu, skoro ustalenia mpzp określają obowiązek ułożenia pod ziemią kabli elektroenergetycznych, w liniach rozgraniczających ulice, jedynie w sytuacji kolizji (wejścia) na tereny przeznaczone pod zabudowę, to w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja nie obejmuje takiego terenu, nie ma obowiązku umieszczenia instalacji podziemnej w liniach rozgraniczających ulice. Opinia urbanistyczna sporządzona przez dr inż arch. T. C. nie zawiera odniesienia się do ustaleń zawartych w § 16 pkt 7 i § 31 ust. 2 pkt 3a przedmiotowej uchwały. Treść opinii tłumaczy jedynie fragment ustaleń planistycznych, natomiast dla organu najważniejszym dokumentem pozostaje ocena zapisów mpzp w kontekście badanej sprawy. Inwestycja ma prowadzić do "skablowana" istniejącej linii napowietrznej elektroenergetycznej 15 kV, tj. przeniesienia przedmiotowej linii pod ziemię, co zmniejszy uciążliwość związaną z istnieniem linii elektroenergetycznej na działce nr 14/4. Z mapy dołączonej do akt sprawy wynika, że planowana inwestycja realizowana jest po "starym śladzie", dotychczasowej linii napowietrznej 15 kV. W związku z tym zaplanowana inwestycja nie spowoduje większego ograniczenia prawa własności działki nr 14/4, niż miało to miejsce przy istniejącej linii napowietrznej. W opinii Wojewody, organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił zgodność zamierzenia inwestycyjnego z mpzp oraz prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja mieści się w definicji określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczą dowody zgromadzone w sprawie. Z kolei zastrzeżenia strony co do nieadekwatnej wyceny przedstawionej właścicielowi przez inwestora na okoliczność ustalenia wynagrodzenia za wejście na działkę nr 14/4, organ uznał za bezprzedmiotowe i przedwczesne. Uniwersytet w S. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego. W skardze zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 124 ust. 1-7 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędne zastosowanie jak i błędną wykładnię oraz art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przy rozpatrywaniu materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, Wojewoda błędnie przyjął, iż zapis o zakazie lokalizacji wszelkiej zabudowy, stanowi podstawę do dopuszczenia spornego zamierzenia na wnioskowanym terenie. Otóż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego chroni sposób zagospodarowania terenów zielonych, dopuszczając jedynie możliwość lokowania na nim ściśle określonych w uchwale Rady Gminy urządzeń. Tymczasem poprowadzenie linii elektroenergetycznej w proponowanym przez inwestora kształcie i późniejsza jej eksploatacja i konserwacja stałoby w sprzeczności z zasadami i celami ochrony terenu na którym ma powstać. Organ nie uwzględnił opinii dr. inż. arch. T. C. (autora planu), która to jednoznacznie potwierdza, że sporna inwestycja dopuszczalna byłaby jedynie po ewentualnym wydzieleniu korytarza technicznego dla potrzeb podziemnej linii elektroenergetycznej przez teren zieleni chronionej i dokonaniu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto skarżący podkreślił, że w żadnym momencie nie sprzeciwiał się realizacji inwestycji publicznej, a niedopuszczalnym jest, aby propozycja inwestora celu publicznego stanowiła jedyny wyznacznik do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] r. w imieniu strony skarżącej stawił się jej pełnomocnik, który oświadczył, że podtrzymuje skargę i argumentację w niej zaprezentowaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. – decyzji organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust.3). Z powyższej regulacji wynika wprost, że wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w przypadku realizacji celu publicznego, o ile będzie on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja objęta wnioskiem przedsiębiorstwa energetycznego polegająca na założeniu i przeprowadzeniu podziemnej kablowej linii energetycznej 15 kV po starym śladzie dotychczasowej linii napowietrznej na działce skarżącego jest inwestycją celu publicznego. Potwierdza to art. 6 pkt 2 u.g.n., w którym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jednakże, w ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska organów orzekających w sprawie, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. S. z dnia 28 października 2011 r. Nr XI/103/11. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 124 ust. 1 u.g.n. określeniem, iż ograniczenie ma nastąpić "zgodnie z planem miejscowym" oznacza, że koniecznym jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. wyroki NSA z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1704/15, z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1196/15, z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1036/15, WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po1329/13,WSA w Gdańsku z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gd713/13, wyroki dostępne w Internecie). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z niezakwestionowanymi i prawidłowymi ustaleniami organów, działka skarżącego położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZN.08, dla którego ustalono przeznaczenie jako teren zieleni chronionej (§ 31 ust. 2 pkt 1 uchwały). W § 31 ust. 2 pkt 3 uchwały normującym zasady zabudowy i zagospodarowania terenu ZN.08 przewidziano zakaz lokalizacji wszelkiej zabudowy (lit. a) i trwałego grodzenia terenu (lit. c), natomiast dopuszczono parkowe zagospodarowanie terenu w formie wnętrz obsadzonych zielenią oraz lokalizację plenerowych urządzeń sportowych i rekreacyjnych (lit. b) jak i oświetlenia typu parkowego (lit. d). Z kolei w § 16 uchwały uregulowano zasady zaopatrzenia w energię elektryczną ustalając: zachowanie istniejących linii napowietrznych WN (pkt 1), dopuszczenie rozbudowy linii elektroenergetycznych WN (pkt 2), zasilenie obiektów z istniejących i rozbudowywanych sieci wysokiego, średniego i niskiego napięcia lokalizowanych w liniach rozgraniczających ulic (pkt 3), lokalizację stacji transformatorowych (pkt 4 i 5), zakaz prowadzenia nowo projektowanych sieci elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia jako sieci napowietrznych (pkt 6), przeznaczenie istniejących odcinków napowietrznych linii elektroenergetycznych SN i NN, kolidujących z terenami przeznaczanymi pod planowaną zabudowę, do przebudowy na linie kablowe układane w liniach rozgraniczających ulic (pkt 7). Zdaniem Sądu, z zacytowanych powyżej przepisów uchwały - wbrew odmiennym twierdzeniom organów - nie sposób wyprowadzić wniosku o dopuszczalności na terenie działki skarżącego planowanej inwestycji. Zarówno bowiem ani § 16 ani § 31 ww. uchwały nie zawiera zapisu przewidującego możliwość zlokalizowania w granicach działki skarżącego podziemnej linii kablowej elektroenergetycznej o mocy 15 kV. Przepisy te dopuszczają wyłącznie rozbudowę linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia, zaś w stosunku do linii napowietrznych niskiego i średniego napięcia, w sytuacji kolizji z terenami przeznaczonymi pod zabudowę, ich przebudowę na linie kablowe układane w liniach rozgraniczających ulic. Powołane przez organy przepisy, w tym w szczególności § 16 pkt 7 w zw. z § 31 ust. 2 pkt 3 uchwały nie pozwalają zatem na zastąpienie odcinka linii napowietrznej przebiegającej przez działkę skarżącego na odcinek linii kablowej. Przy czym okoliczność, że planowana inwestycja realizowana ma być po "starym śladzie" dotychczasowej linii napowietrznej pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro jak już wyżej wskazano, istotne jest tylko to, aby zakres tej inwestycji wynikał wprost z planu. Również z tego samego powodu nieuprawiony pozostaje argument organów, iż zaplanowana inwestycja nie spowoduje większego ograniczenia prawa własności działki. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że przy interpretacji planów nie obowiązuje zasada co nie jest zakazane, jest dozwolone, lecz zasada dozwolone jest to, co wynika z przepisów planu. Stąd, zgodzić należy się ze skarżącym, że organy dokonując analizy postanowień planu błędnie przyjęły, iż zapisy o zakazie lokalizacji wszelkiej zabudowy (§ 31 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały), mogą stanowić podstawę do dopuszczenia spornego zamierzenia na wnioskowanym terenie. Na taki wniosek nie pozwala nie tylko analiza postanowień § 31 uchwały ale także i § 16 uchwały, gdyż nie przewidują one inwestycji celu publicznego w postaci założenia i przeprowadzenia przez objętą postępowaniem działkę strony podziemnej kablowej linii elektroenergetycznej. Wręcz przeciwnie z postanowień tych wynika, że teren zieleni urządzonej należy chronić przed innym użytkowaniem, a zatem przeprowadzenie linii elektoenergetycznej w sposób określony we wniosku przedsiębiorstwa energetycznego stałoby w sprzeczności z zasadami i celami ochrony terenu elementarnego jak i zasadami zaopatrzenia w energię elektryczną. Podobne stanowisko wyrażono również w opinii urbanistycznej 01/10/2016 sporządzonej w dniu [...] r. przez dr. inż. arch. T. C. w odpowiedzi na wezwanie organu w zakresie interpretacji zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej sposobu zagospodarowania działki strony skarżącej. W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji oparte zostały na nieprawidłowej ocenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że zostały wydane z naruszeniem art. 124 ust. 1 u.g.n. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 oraz art. 205 § 2 ww. ustawy uznając, iż na nie składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) na kwotę 480 zł. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie uwzględnienie powyższych rozważań Sądu co do sposobu interpretacji § 16 i § 31 uchwały i dokonanie prawidłowej oceny w zakresie spełnienia przesłanki zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego celem wydania w sprawie decyzji odpowiadającej prawu.