III SA/Łd 472/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącej "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100,00 (sto) złotych, zaksięgowaną w dniu 3 czerwca 2019 r. pod poz. 2167. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w G. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] z [...] r. o odmowie zwolnienia z egzekucji nieruchomości. Organ II instancji wysłał na adres siedziby "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w G. przesyłkę zawierającą powyższe postanowienie. 28 lutego 2019 r. doręczyciel pozostawił przesyłkę w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. 7 marca 2019 r. ponownie awizowano przesyłkę z powodu jej niepodjęcia w terminie 7 dni. 18 marca 2019 r. przesyłkę wydano R.K. – prezesowi zarządu komplementariusza spółki. 16 kwietnia 2019 r. za pośrednictwem operatora pocztowego spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej). Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Stosownie do treści art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wysłane na adres siedziby skarżącej. Adres ten spółka wskazywała w kierowanych do organów administracji pismach. Wobec niemożności doręczenia zaskarżonego postanowienia w lokalu siedziby skarżącej do rąk osób uprawnionych do odbioru pism 28 lutego 2019 r. doręczyciel pozostawił przesyłkę je zawierającą w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. 7 marca 2019 r. ponownie awizowano przesyłkę z powodu jej niepodjęcia w terminie 7 dni. Okoliczności te świadczą o tym, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej 14 marca 2019 r., a nie 18 marca 2019 r. (w dacie wydania przesyłki przez operatora pocztowego R. K. – prezesowi zarządu komplementariusza skarżącej), w trybie określonym w art. 44 § 1-4 w związku z art. 45 k.p.a.. Trzydziestym dniem, licząc od dnia doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia był 13 kwietnia 2019 r. (sobota). Następnym dniem była niedziela (14 kwietnia 2019 r.). Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 90) był to dzień ustawowo wolny od pracy. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył swój bieg 15 kwietnia 2019 r. (w poniedziałek), a nie 16 kwietnia 2019 r.. Spółka wnosząc skargę 16 kwietnia 2019 r., uchybiła zatem terminowi do jej wniesienia. Stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi zobowiązuje sąd do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. e.o.