II SA/Kr 281/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania omyłki w postanowieniu w sprawie wstrzymania użytkowania części budynku 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2, zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 281/19 U z a s a d n i e n i e Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w T. postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2018 r. znak: [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu własnym z dnia 16 stycznia 2018 r. znak: [...] o wstrzymaniu "Panu K. B. użytkowania części budynku magazynowego – usługowego z kabina malarska oraz zapleczem zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina L. , użytkowanego jako budynek (hali) usługowo-produkcyjny wyrobów z metalu, usytuowanej w części południowo-wschodniej oddzielonej częściowo ścianką z blachy, w której znajdują się maszyny do obróbki metalu" w ten sposób, że zamiast inwestorowi "Panu K. B. powinno być "Właścicielowi: Państwu K. i M. B.. Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła M. B.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 31 października 2019 r., znak: [...] orzekł w ten sposób: Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., póz. 1257 z późn. zm., dalej: K.p.a.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., póz. 1202 z późn. zm., dalej: "Pr. bud"), po rozpatrzeniu zażalenia M. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 23.08.2018 r., znak [...], którym w oparciu o art. 113 § l K.p.a. sprostowano omyłkę w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. orzekając następująco "w wierszu 11 i 12 od góry na 1 stronie zamiast: "Inwestorowi: Panu K. B. powinno być: " Właścicielowi: Państwu K. i M. B.." W uzasadnieniu organ II instancji podał, że z uzasadnienia postanowienia PINB z dnia 16.01.2018r. nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób PINB określił krąg stron postępowania, czy też adresata postanowienia, a uzasadnienie nie zawiera żadnych ustaleń w kwestii własności budynku, dla którego w części wstrzymano użytkowanie. W ocenie [...]WINB błędne wskazanie adresata rozstrzygnięcia i nałożonego obowiązku ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia organu I instancji, zatem nie może być uznane za oczywistą omyłkę pisarską. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 23.08.2018r., którym zmieniono adresata nałożonego obowiązku , jest wadliwe i "należy je uchylić." Organ odwoławczy wyjaśnił również, że po stwierdzeniu, że zażalenie na postanowienie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie, obowiązany jest rozstrzygnąć zgodnie z przepisem art. 138 § 1 K.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie (pkt 1), albo uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając to postanowienie - umarza postępowanie pierwszej instancji (pkt 2), albo też umarza postępowanie zażaleniowe. M. B. pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. wniosła do organu odwoławczego: " o uzupełnienie ww. postanowienia o rozstrzygnięcie (jaką decyzję w stosunku do zaskarżonego aktu podjął organ II instancji)". W uzasadnieniu pismu wskazała na brak sentencji postanowienia organu odwoławczego i lakoniczne uzasadnienie. Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 20 grudnia 2018 r., znak: [...] odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia 31 października 2018 r. wskazując, że postanowienie to zawiera wszystkie wymagane elementy z art. 107 K.p.a. za wyjątkiem sentencji rozstrzygnięcia. Organ zacytował wyrok II WSA w Krakwie z 5.12. 2011 r. sygn. akt SA/Kr 1564/11, w którym stwierdzono nieważność postanowienia o uzupełnieniu decyzji w przedmiocie rozstrzygnięcia w analogicznym stanie faktycznym. Dalej argumentował, że w treści postanowienia zawarto rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia PINB, które "powinno znaleźć się wprawdzie przed uzasadnieniem, a nie w uzasadnieniu, ale nie można uznać, że organ nie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem jednoznacznie z powyższego wynika, że skarżone postanowienie zostało uchylone". M. B. wniosła skargę do sądu na postanowienie [...] WINB z dnia 31 października 2018 r. zarzucając brak rozstrzygnięcia i wniosła o jego uchylenie i zobowiązanie [...]WINB w [...] o wydanie właściwego postanowienia oraz zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie brała udziału w toczącym się postępowaniu przed PINB w T., jakkolwiek postępowanie to trwało wiele miesięcy, co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a oraz przepisów Konstytucji RP., a następnie otrzymała postanowienie PINB w T. "o sprostowaniu oczywistej omyłki", od którego się wniosła zażalenie. Wskazała, ze zaskarżone postanowienie [...]WINB zostało dokonane z naruszeniem prawa, w tym art. 107 § 2-5 K.p.a. gdyż nie zawiera ono sentencji jednoznacznie wskazującej, że organ odwoławczy uchyla postanowienie wydane przez PINB w T.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym, zgodnie bowiem z przepisem art. 119 ust. 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Orzekając zaś w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw Sąd w składzie rozstrzygającym uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż doszło do uchybienia normie z art. 124 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 124 § 1 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Uwzględniając w analizowanym zakresie również i to, że zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio - między innymi – art. 107 § 2 - 5 K.p.a., nie ma przeszkód, aby podobnie jak w odniesieniu do decyzji administracyjnej przyjąć, że również do minimum elementów konstytutywnych postanowienia, jako indywidualnego aktu administracyjnego, należy zgodnie z punktem 5 ww. przepisu rozstrzygniecie. Zgodnie z powyższym należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 124 § 1 K.p.a. postanowienie powinno zawierać m.in. rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie musi być wyrażone w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, dlatego powinno być sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1537/15). W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie należy uznać, że zaskarżone postanowieniu z racji braku rozstrzygnięcia jest tym bardziej wadliwe. Nie może być uznane za wystarczające zrekonstruowanie pominiętego wyrzeczenia na podstawie argumentacji podanej w uzasadnieniu, zwłaszcza, jeżeli jest ona niejasna. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy wskazujące na konieczność uchylenia wadliwego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 23 sierpnia 2018 r. nie sanują zatem braku rozstrzygnięcia. Treści rozstrzygnięcia nie można bowiem domniemywać z treści uzasadnienia. Decyzja składa się zarówno z rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia. Stanowią one jedność w znaczeniu materialnym i formalnym. Żadna z tych części nie może istnieć samodzielnie, za wyjątkiem wyraźnie przewidzianych przez przepisy sytuacji, jak przewidziana w art. 107 § 4 K.p.a. - możliwość odstąpienia od uzasadnienia przy uwzględnieniu w całości żądania strony lub gdy zgodnie art. 107 § 5 K.p.a wynika to z przepisów ustawowych ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny. Zgodnie z art. 124 K.p.a. postanowienie, a zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja (a także postanowienie) nie tylko powinna zawierać rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie, które powinny być one ze sobą spójne. W niniejszej sprawie nie może być mowy o ww. spójności, gdyż zaskarżone postanowienie nie ma rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięciem też nie jest powołanie podstawy prawnej decyzji, Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. powołanie podstawy prawnej jest odrębnym od rozstrzygnięcia elementem obu ww. aktów prawnych. Powołanie podstawy prawnej decyzji stanowi przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ opiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty oraz powołanie mających szczególny związek z wydaniem danej decyzji przepisów proceduralnych. Wydanie postanowienia nie zawierającego rozstrzygnięcia narusza zatem normy z art. 124 § 1 K.p.a., jak również art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 K.p.a. Należy nadto zauważyć, że wskazany w zaskarżonym postanowieniu zakres uchybień związanych z wydaniem postanowienia przez organ I instancji, który z trybie art. 113 § 1 K.p.a. - umożliwiającym organowi administracji dokonanie sprostowanie błędów pisarskich i oczywistych omyłek w wydanych przez organ decyzjach (postanowieniach) - dokonał weryfikacji kręgu stron postępowania, w którym wydane zostało postanowienie PINB w T. z 16 stycznia 2018 r. znak [...] o wtrzymaniu użytkowania części budynku magazynowo - usługowego (...) i jednocześnie wskazanie przepisów postępowania w sprawie jakie organ może zastosować po wniesieniu zażalenia na postanowienie dotyczące sprostowania oczywistej omyłki - jest nieczytelne dla strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika. Strona skarżąca wskazuje na to jednoznacznie w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. skierowanym do WINB, w którym wniosła o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia. Konkludując, zaistniałe w zaskarżonym postanowieniu uchybienia powodują, że w ocenie Sądu postanowienie takie nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Należy przy tym jeszcze podnieść, że przestrzeganie przepisów postepowania składa się na realizację ogólnych zasad postępowania, w tym z art. 8 § 1 K.p.a. tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a