II SA/Lu 389/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny za nieokazanie przedmiotu oględzin postanawia umorzyć postępowanie. [...] czerwca 2019 r. T. L. złożył skargę do Sądu na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia grzywny za nieokazanie przedmiotu oględzin. W piśmie skierowanym do Sądu, złożonym [...] sierpnia 2019 r., skarżący oświadczył, że cofa wniesioną skargę. Jednocześnie, działając na podstawie art. 60 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 88 w zw. z art. 51 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), wniósł o uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby to do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, które dotknięte jest wadą nieważności. Podkreślił, że nie zamieszkuje ani nie przebywa na terenie gminy Ł., do której był wzywany do osobistego stawiennictwa. Nie zamieszkuje też ani nie przebywa na terenie gminy sąsiedniej względem tej gminy. Zdaniem skarżącego, charakter sprawy oraz uprawnienia organów nadzoru budowlanego nie wymagały osobistego stawiennictwa skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Sąd może jednak uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, niezasadna jest argumentacja skarżącego, jakoby zaskarżone postanowienie obarczone było wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie stwierdził bowiem, by postanowienie to zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze, niewątpliwie istnieje podstawa prawna do wydania postanowienia organu drugiej instancji utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o ukarany przez organ grzywną za nieusprawiedliwione niestawiennictwo celem uczestniczenia w oględzinach oraz okazania do oględzin nieruchomości. Podstawę taką stanowią wskazane w sentencji zaskarżonego postanowienia przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 88 k.p.a. Po drugie, nie można uznać, że postanowienie to rażąco narusza prawo. Z akt sprawy wynika, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] r., znak: [...], nakładająca na skarżącego obowiązek rozbiórki budynku o wymiarach 6,80 x 5,70 m, wraz z zadaszeniem wspartym na drewnianych słupach o wymiarach 3,00 x 5,70 m, położonego na działce nr ewid. [...], w miejscowości B., gmina Ł.. W świetle tej decyzji nie ulega wątpliwości, że właścicielem i inwestorem powyższego obiektu budowlanego jest skarżący. W następstwie wydania tej decyzji wszczęte było – na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] – postępowanie egzekucyjne, zmierzające do przymusowego wyegzekwowania wynikającego z niej obowiązku rozbiórki. Postępowanie to zostało umorzone postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] r., znak: [...], z uwagi na wadliwe wystawienie tytułu wykonawczego. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia, PINB w B. dwukrotnie (pismami z [...] i [...] r.) wzywał skarżącego – na podstawie art. 50 i 51 k.p.a. – do uczestnictwa w oględzinach i okazania do oględzin działki nr ewid. [...]. Organ wyjaśnił, że przeprowadzenie dowodu z oględzin jest niezbędne w prowadzonym postępowaniu, celem bezspornego ustalenia faktu rozbiórki znajdującego się na tej działce obiektu budowlanego. Stosownie do art. 50 k.p.a., organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych (§ 1.). Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe (§ 2). W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej niedającej się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę wezwaną w miejscu jej pobytu, jeżeli pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta osoba (§ 3). W myśl art. 51 § 1 i § 2 k.p.a., do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko w obrębie gminy lub miasta, w którym zamieszkuje albo przebywa, a także, gdy mieszka on lub przebywa w sąsiedniej gminie albo mieście. Jakkolwiek skarżący, jak wynika z jego wyjaśnień, nie zamieszkuje ani nie przebywa na terenie gminy Ł., ani na terenie gminy sąsiedniej, to nie uniemożliwiało to – co do zasady – wezwania przez organy skarżącego do osobistego stawiennictwa w oględzinach i okazania do oględzin stanowiącej jego własność działki nr ewid. [...]. W świetle bowiem art. 53 k.p.a. cytowanego przepisu art. 51 k.p.a. nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub czynności wymaga dokonania czynności przed organem administracji publicznej prowadzącym postępowanie. Nie budzi wątpliwości, że na takie właśnie okoliczności powołał się organ w skierowanych do skarżącego wezwaniach. Bezspornie skarżący nie stawił się w wyznaczonym dniu i czasie planowanych oględzin, nie wyjaśniając powodów swojej nieobecności. W tych okolicznościach, nie ma jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, orzekające o ukaraniu skarżącego grzywną – w oparciu o art. 88 k.p.a., rażąco naruszało prawo. W związku z tym, że w rozstrzyganej w sprawie nie zachodziły okoliczności, o jakich mowa w art. 60 zd. 2 p.p.s.a., postępowanie podlegało umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.