IV SA/Wa 1112/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "Generalny Dyrektor") z [...] marca 2019 r. (dalej: "zaskarżone postanowienie"). Postanowieniem tym Generalny Dyrektor odmówił T. P. (dalej: "skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "B. P. — S. — T.". II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], działając na wniosek [...]. z dnia [...] kwietnia 2018 r., określił środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia pod nazwą: "B. P. — S. — T.". Decyzja ta została doręczona stronom w formie publicznego ogłoszenia (na podstawie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. z 2018 r., 2081, dalej: "ustawa ocenowa"). Obwieszczenie RDOŚ z dnia [...] grudnia 2018 r. informujące strony o wydaniu powyższej decyzji, zostało upublicznione: - w dniu [...] grudnia 2018 r. na tablicach ogłoszeń: Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...], Urzędu Gminy w T., Urzędu Gminy B., Urzędu Gminy D., Urzędu Miasta w M., Urzędu Gminy M., zaś w dniu [...] grudnia 2018 r. na tablicach ogłoszeń: Urzędu Gminy G., Urzędu Miasta i Gminy W., Urzędu Miasta i Gminy w N., Urzędu Gminy R., Urzędu Gminy J.. W świetle art. 49 k.p.a., decyzja RDOŚ z dnia [...] grudnia 2018 r. została doręczona stronom postępowania w dniu [...] stycznia 2019 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od tej decyzji, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., upłynął w dniu [...] stycznia 2019 r. II.2. Skarżący w dniu 12 lutego 2019 r. (data doręczenia osobistego) złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a równocześnie z wnioskiem wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że o powyższej decyzji dowiedział się w dniu 4 lutego 2019 r. (w którym to dniu została mu doręczona kopia decyzji, wydana na jego wniosek z dnia 29 stycznia 2019 r.). II.3. Generalny Dyrektor wydając zaskarżone postanowienie wskazał, że przyczyna uchybienia terminu ustała wobec skarżącego najpóźniej w dniu 4 lutego 2019 r., czyli w dniu, kiedy skarżącemu została doręczona kopia decyzji RDOŚ. Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby nalepy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W świetle tego przepisu, wniosek o przywrócenie terminu wniesiony przez skarżącego w dniu 12 lutego 2019 r., (data osobistego złożenia pisma), należy zatem uznać za wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. III.1. W skardze na wskazane wyżej postanowienie Generalnego Dyrektora skarżący zarzucił w szczególności: - organ administracji naruszył przepisy art. 59 §1 i 2 k.p.a. , poprzez odmowę przywrócenia terminu i uznanie, że uczestnik nie dochował należytej staranności przy dopełnieniu obowiązków związanych z zapoznaniem się; - naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z art. 49 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że podanie do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią jest równoznaczne z doręczeniem treści tej decyzji i jego uzasadnienia, w sytuacji gdy jest to tylko zawiadomienie o wydaniu decyzji umożliwiające zgłoszenie do postępowania; skarżący zaś zgłosił się do tego postępowania wcześniej i miał prawo oczekiwać na doręczenie odpisu decyzji; - naruszenie art. 49 k.p.a. poprzez uznanie, że obwieszczenie na tablicach ogłoszeń w Urzędach Gmin w miejscowościach innych niż miejscowość, w której nastąpiło przedmiotowe oddziaływanie środowiskowe stanowi obwieszczenie zwyczajowe w miejscowości L., w sytuacji gdy żadne ustalenia w tym względzie nie zostały dokonane. III.2. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi RDOŚ nie miał obowiązku bezpośredniego doręczenia skarżącemu decyzji z [...] grudnia 2018 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia w postaci [...]. Otóż w sprawie pozostaje poza sporem, że liczba stron przekraczała 20 (zob. załącznik nr 3 do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia). W takim przypadku, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wspomniane odesłanie do k.p.a. ma charakter stanowczy (verba legis: "stosuje się"), zatem RDOŚ zobligowany był zastosować instytucję uregulowaną w art. 49 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem (§ 1), jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl zaś art. 49 § 2 k.p.a., dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Należy podkreślić, że zawiadomienie w formie publicznego obwieszczenia (art. 49 k.p.a.) jest jedną z form doręczenia decyzji administracyjnych, obok doręczenia w formie doręczenia właściwego (art. 42 i 45 k.p.a.) oraz doręczenia zastępczego regulowanego art. 43 i 44 k.p.a. (por. np. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 27 lutego 2017 r., II OPS 2/16, CBOSA). Zaistnienie okoliczności uzasadniających dokonanie doręczenia w formie publicznego obwieszczenia zwalnia organ z obowiązku doręczenia tej decyzji w innych formach, w tym przede wszystkim w formie doręczenia właściwego. Warto dodać, że ustawa ocenowa takiego obowiązku w odniesieniu do stron nie przewiduje (jedynie zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy ocenowej, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek jej właściwego doręczenia jedynie organom, których opinia lub uzgodnienie były wymagane przed jej wydaniem). Po drugie, trafnie wskazał Generalny Dyrektor, że skarżący otrzymał kopię decyzji RDOŚ w dniu [...] lutego 2019 r., co przyznał zresztą sam skarżący we wniosku o przywrócenie terminu (było to tzw. doręczenie informacyjne, nie zastępujące doręczenia warunkującego otwarcie terminu do złożenia odwołania). Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Ustalenie, że strona uchybiła terminowi z art. 58 § 2 k.p.a. obliguje organ do odmowy przywrócenia terminu bez potrzeby analizy, czy strona uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi bez swojej winy. Jest to bowiem przesłanka pierwotna wobec pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 k.p.a., por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., II OSK 427/17, CBOSA; R. Stankiewicz, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskie, 28 wyd., Legalis 2019, Nb 4 do art. 58). W realiach niniejszej sprawy 7 dniowy termin na złożenie podania o przywrócenie terminu upłynął [...] lutego 2019 r. Tymczasem podanie to zostało złożone [...] lutego 2019 r., czyli z uchybieniem tygodniowego terminu. Wniosek skarżącego nie mógł być zatem przez Generalnego Dyrektora uwzględniony. IV.3. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.