II FZ 561/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 6 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 175/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 175/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę B. sp. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 14 listopada 2018 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu WSA wskazał, że Spółka zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2019 r., została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 424 zł. Spółka została wezwana również pismem z 22 lutego 2019 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Spółki w dacie wniesienia skargi. W wezwaniach zawarto pouczenie, że nieuiszczenie wpisu i nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało wysłane do Spółki 22 lutego 2019 r. na adres wskazany w skardze i doręczone 13 marca 2019 r. Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, do 27 marca 2019 r. Spółka nie uiściła należnego wpisu ani braków formalnych skargi. Odrzucając skargę WSA wskazał, że Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg 14 marca 2019 r. i upłynął z dniem 20 marca 2018 r. (środa). Wpis od skargi w sprawie niniejszej nie został uiszczony. Nie został też uzupełniony brak formalny skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła, że w dniu 13 marca 2019 r. otrzymała korespondencję z sądu w postaci odpowiedzi na skargę, nie otrzymała natomiast, jak wyszczególnił to WSA, wezwania do uiszczenia opłaty oraz wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 230 § 1, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (...). Jeżeli natomiast skarga nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, to braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach sprawy wynika, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, a przesyłka zawierała odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi, a także odpis odpowiedzi na skargę. Należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. W niniejszej sprawie Spółka w żaden sposób nie obaliła domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wspomnianego domniemania nie mogą obalić argumenty pełnomocnika Spółki, w których podnosi, że otrzymał korespondencję z WSA w postaci odpowiedzi na skargę. Nie otrzymał natomiast wezwania do uiszczenia opłaty oraz wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Należy przypomnieć, że strona należycie dbająca o własne sprawy zobligowana jest sprawdzić przy doręczeniu, czy zawartość adresowanej do niej przesyłki zgadza się z informacją na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jako dowód doręczenia zwracany jest nadawcy. W niniejszej sprawie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się odpowiednia adnotacja o zawartości koperty. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Spółka została skutecznie wezwana przez Przewodniczącą Wydziału do uiszczenia należnego wpisu od skargi wraz ze stosownym pouczeniem, a także do usunięcia braków formalnych skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, a braki formalnie nie zostały uzupełnione, WSA zobowiązany był skargę odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.