I SAB/Wa 90/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 6 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązuje Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1960 r., nr [...] i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [....] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] rej. hip. [...]" w zakresie działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu nr [...] oraz działek nr [...] i [...] z obrębu [...]- w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz J. N. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. J.N., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w postępowaniu prowadzonym pod numerem: [...], zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 35 art. 36, art. 97 § 2 i art. 104 § 2 k.p.a. W skardze skarżąca wniosła o zobowiązania organu, w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu organowi akt postępowania przez Sąd, do: 1) wydzielenia do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego pod numerem: [...] w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...], które objęte są przedmiotowym postępowaniem; 2) wydania decyzji częściowych rozstrzygających przedmiotowe postępowanie w stosunku do poszczególnych działek. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie, tj. wskazanie, jakiego dokładnie wniosku dotyczy postępowanie (określenie jego daty i przedmiotu), a jeśli nierozpoznany przez organ wniosek dotyczy nieruchomości należy podać jakich nieruchomości dotyczy (określenie nr działek objętych nierozpoznanym wnioskiem) W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że: 1) postępowanie dotyczy wniosku złożonego w dniu [...] maja 2003 r. do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przez M.M. (którego następcą prawnym jest córka J.N.) o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiające przyznania K.M. prawa czasowej własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. "[...]", rej. hip. [...], w zakresie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz w zakresie działek nr [...] i [...] z obrębu [...], 2) w ramach ww. postępowania skarżąca złożyła wniosek z dnia [...] marca 2017 r. o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego pod numerem: [...], w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...], które objęte są przedmiotowym postępowaniem. Zatem postępowanie dotyczy więc również tego nierozpoznanego przez Ministra Inwestycji i Rozwoju wniosku. Zarządzeniem z [...] kwietnia 2019 r. - w związku z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżącej zawartymi w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. - Sąd uznał, że pismo skarżącej z dnia [...] stycznia 2019 r. (precyzujące jej wcześniejsze pismo z dnia [...] lipca 2018 r.) stanowi skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] lipca 1960 r. Przedmiotowa skarga stanowi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. Natomiast pismo z dnia [...] lipca 2018 r. stanowi skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego pod numerem: [...], w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...]. Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] maja 2003 r. (data prezentaty) M.M (poprzednik prawny W.M. i J.N. ) wystąpił do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiającej przyznania K.M. prawa użytkowania wieczystego d. własności czasowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , nr hip. "[...]", rej. hip. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], Minister Infrastruktury wydzielił do o odrębnego rozstrzygnięcia w ramach decyzji częściowej postępowanie obejmujące obecnie działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość obejmuje obecnie działki ewidencyjne oznaczone nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] z obrębu [...]. W związku z tym wnioskodawca - z uwagi na wielość podmiotów mających przymiot strony w niniejszym postępowaniu - wystąpił z wnioskiem o wydzielenie do odrębnego postępowania części nieruchomości hipotecznej stanowiącej obecnie działki ewidencyjne, na których posadowione są budynki, w których ustanowiono i przeniesiono odrębną własność lokali wraz z prawem do ułamkowej części gruntu na rzecz osób trzecich. Powyższe kryterium spełniają działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] położone w obrębie [...], stanowiące uprzednio część przedmiotowej nieruchomości ozn. jako "[...]" rej. hip. [...] - co do których interes prawny ma kilkaset osób. Organ dodał, że Kodeks postępowania administracyjnego w art. 104 § 2 dopuszcza możliwość częściowego rozstrzygnięcia sprawy, co w niniejszej sprawie nastąpi osobną decyzją dla nieruchomości, dla których występują trudności z ustaleniem brakujących stron - użytkowników wieczystych oraz osobną decyzją dla nieruchomości, dla których postępowanie może zostać zakończone we wcześniejszym terminie. Następnie Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] - działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...].07.1960 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].06.1960 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie jako "[...]" rej. hip. [...] w części obejmującej obecnie działki ewidencyjne nr [...], [...], [...]. [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] - do czasu przedłożenia do akt sprawy postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po: T.M., L.M., J.W., M.G., S. i B. małżonkach W., H.W., A.B.. R.B., J.Z., H.R., I.S. M.P., A.S., G.W., J.J., H.L., E.I., W.D., F.M., S.W., J.K., S.B., Z.S., P.W., S.D., Z.B. - zmarłych współużytkownikach wieczystych gruntu przedmiotowej nieruchomości. Zaś postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa - działając na podstawie art. 97 § 2 kpa - wobec nadesłania brakujących dokumentów spadkowych, podjął z urzędu postępowanie zawieszone ww. postanowieniem. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...].07.1960 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].06.1960 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie jako "[...]" rej. hip. [...] - w części obejmującej obecnie działki ewidencyjne nr [...] (droga [...]) i [...] (droga - ul. [...]) z obrębu [...]. Natomiast w dniu [...] stycznia 2018 r. przekazał geodecie uprawnionemu akta postępowania administracyjnego w celu ustalenia jakimi decyzjami lokalizacyjnymi zostały objęte dz. ew. nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...] i [...] z obrębu [...] oraz dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] wchodzące w skład dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie jako "[...] " rej. hip. [...]. Opinia geodezyjna została sporządzona w dniu [...] lutego 2018 r. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. pełnomocnik wnioskodawczyni J.N. poinformował organ o śmierci W.M. - jednocześnie przedkładając do akt postępowania administracyjnego akt poświadczenia dziedziczenia. Zaś w dniu [...] czerwca 2018 r. (data prezentaty) pełnomocnik wnioskodawczyni wezwał Ministra Inwestycji i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa. Następnie w dniu [...] stycznia 2019 r. złożył skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] lipca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiającej przyznania K.M. prawa czasowej własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. "[...]", rej. hip. [...] - w zakresie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz w zakresie działek nr [...] i [...] z obrębu [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ opisał przebieg postępowania a następnie odniósł się do zarzutów skargi. Podkreślił, że postępowanie dotyczące decyzji wydanych na podstawie dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) są postępowaniami dotyczącymi decyzji wydanych przed kilkudziesięciu laty, stan prawny nieruchomości jest złożony, ustalenia stron czasochłonne, a materiał dowodowy niepełny. Normą jest również, iż inne postępowania prowadzone w Wydziale Gruntów [...] obejmują kilkaset osób. Sprawy rozpatrywane są według kolejności oraz stanu zgromadzonego w nich materiału dowodowego i bieżących potrzeb dowodowych. Skuteczne doręczenie informacji o prowadzonym postępowaniu wymaga podejmowania przez referentów wielu czynności materialno-technicznych, a to wpływa również na okres podejmowania czynności w innych tego rodzaju sprawach. Niemniej duża ilość spraw wymagających zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz ustalenia stron, w sytuacji gdy dostępne rejestry są nieaktualne (dane z ewidencji gruntów, ksiąg wieczystych) uniemożliwia, przy ograniczonych zasobach, dochowanie terminów wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Również bardzo duża ilość spraw prowadzonych przez każdego z referentów (ponad 130) uniemożliwia wyprowadzenie zaległości w krótkim czasie i z tego powodu nadal mogą zdarzyć się sytuacje lub sprawy, w których czynności nie były podejmowane lub podejmowane z uchybieniem terminów procesowych. Wskazał jednocześnie, że przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana ze względu na dużą ilość stron postępowania - osób, którym do przedmiotowej nieruchomości przysługują prawa rzeczowe (ponad 600). Uzupełniająco dodał, iż decyzją częściową z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpatrzył już wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...].07.1960 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].06.1960 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie jako "[...]" rej. hip. [...] w części obejmującej działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 30 października.2017 r. sygn. akt I SA/Wa 353/17 oddalił skargę, a strona złożyła od wyroku skargę kasacyjną, która oczekuje rozstrzygnięcia przez NSA. Do dnia [...] września 2019 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi, wezwała organ do usunięcia naruszania prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Z przepisu art. 35 § 1 i 3 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem - jak wynika z akt sprawy - wniosek z dnia [...] maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] lipca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiającej przyznania K.M. prawa czasowej własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. "[...]", rej. hip. [...], w zakresie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz w zakresie działek nr [...] i [...] z obrębu [...], nie został dotychczas rozpoznawany, zaś okoliczności podane przez organ w odpowiedzi na skargę nie stanowią usprawiedliwienia nie dotrzymania ustawowych terminów do załatwienia sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Ministra Inwestycji i Rozwoju przy rozpoznawaniu powyższego wniosku Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 k.p.a. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - ponieważ Minister Inwestycji i Rozwoju nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w k.p.a. Nie do zaakceptowania jest w demokratycznym państwie prawa sytuacja, w której postępowanie prowadzone jest przez organ administracji przez ponad 8 lat i nadal nie jest zakończone. Zdaniem Sądu okres ten jest wystarczający, aby zakończyć nawet niezwykle skomplikowaną sprawę. Przy czym Sąd nie brał pod uwagę okresu zawieszenia postępowania - albowiem zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie Art. 149 p.p.s.a. nie określa kryteriów, jakimi powinien kierować się Sąd Administracyjny określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin czteromiesięczny na rozpoznanie przedmiotowego wniosku o będzie adekwatny i realny. Sąd zasądził też na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.