II SA/Kr 91/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi W. G. i M. G. na uchwałę Nr CII/1556/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki" skargę oddala. W dniu 9 kwietnia 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr CII/1556/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki". Na ww. uchwałę wniesiona została w dniu 3 stycznia 2019r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga W.G. i M.G. , zarzucająca jej naruszenie przepisu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie uchwały, której treść była niezgodna - w momencie podjęcia uchwał - z obowiązującym wówczas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), a obecnie pozostaje niezgodna z ustaleniami zmienionego studium (zmiana dokonana uchwałą nr CXII 71700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.), a to wskutek wprowadzenia w uchwale, na nieruchomości będącej własnością strony skarżącej (działka nr 204/7 obręb 48 oraz działka 514 obr. 47. jednostka ewidencyjna Kraków - Podgórze, terenu o przeznaczeniu na zieleń nieurządzoną (oznaczonego symbolem Z), podczas gdy w obowiązującym na moment podjęcia Uchwały studium ww. teren posiadał przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności. Mając powyższe na względzie Skarżący wnieśli o stwierdzenia nieważności uchwały w całości ewentualnie stwierdzenie nieważności w części tekstowej i graficznej obejmującej obszar oznaczony symbolem Z - tereny zieleni nieurządzonej, w zakresie nieruchomości złożonej z działek nr 204/7 obręb 48 oraz nr 514 obr. 47, jednostka ewidencyjna Kraków — Podgórze; o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżony organ w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi. Na wstępie przytoczył okoliczności dotyczące procedury planistycznej, wskazując że w dniu 26 października 2011 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XXVI11/334/11 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki". Ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obszaru "Łagiewniki" ukazało się w Gazecie Wyborczej w dniu 2 grudnia 2011 r., a Obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o podobnej treści, rozmieszczone zostało na tablicach informacyjnych w budynkach Urzędu Miasta Krakowa. Następnie wysłano zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu do organów i instytucji właściwych do uzgadniania i opiniowania planu. W dniu 30 sierpnia 2012 r., zarządzeniem Nr 2388/2012, Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski, które w wyznaczonym terminie zostały złożone do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki". Sporządzony projekt planu został przedstawiony do opiniowania i uzgodnień, uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia. W dniu 9 listopada 2012 r. zostało opublikowane ogłoszenie prasowe Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i o terminie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Równocześnie wywieszono obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa na tablicach ogłoszeń UMK. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 20 listopada do 18 grudnia 2012 r. Uwagi złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki" zostały rozpatrzone zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 183/2013 z dnia 25 stycznia 2013 r. W związku z uwzględnieniem części uwag i wprowadzenia zmian konieczne było ponowienie przez Prezydenta Miasta Krakowa odpowiednich czynności proceduralnych. W ramach tych czynności projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został poddany ponownym uzgodnieniom i opiniowaniu. W dniu 5 kwietnia 2013 r. opublikowane zostało w Dzienniku Polskim oraz wywieszone na tablicach ogłoszeń UMK ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko był ponownie wykładany do publicznego wglądu w dniach od 16 kwietnia do 17 maja 2013 r. Uwagi wniesione po ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu zostały rozpatrzone zarządzeniem nr 1811/2013 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 czerwca 2013 r. W związku z uwzględnieniem części uwag i wprowadzeniu kolejnych zmian Prezydent Miasta Krakowa ponowił czynności proceduralne - projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został poddany ponownym uzgodnieniom i opiniowaniu, a następnie w dniu 23 sierpnia 2013 r. opublikowane zostało w Gazecie Wyborczej oraz wywieszone na tablicach ogłoszeń UMK ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu w dniach 2 - 30 września 2013 r. części projektu planu do publicznego wglądu. Uwagi wniesione po ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu zostały rozpatrzone zarządzeniem nr 3152/2013 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 listopada 2013 r. Po wprowadzeniu dodatkowych zmian w projekcie planu, wynikających z zarządzenia Nr 3262/2013 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 listopada 2013 r., projekt planu został ponownie, po raz czwarty, przedstawiony do uzgodnienia i uzyskał niezbędne uzgodnienie. W dniu 6 grudnia 2013 r. zostało opublikowane ogłoszenie prasowe Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu części projektu planu do publicznego wglądu i o terminie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Równocześnie wywieszono obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa na tablicach ogłoszeń UMK. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został częściowo wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 16 grudnia 2013 r. do 21 stycznia 2014 r. Uwagi złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki" zostały rozpatrzone zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 473/2014 z dnia 19 lutego 2014 r. Projekt uchwały w sprawie planu został przekazany Radzie Miasta Krakowa celem uchwalenia zarządzeniem nr 639/2014 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki". Rada Miasta Krakowa w dniach 26 marca oraz 9 kwietnia 2014 r. odbyła I i II czytanie projektu uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łagiewniki", przyjmując uchwałę w dniu 9 kwietnia 2014 r. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wskazał, iż w dacie przyjęcia spornego planu nieruchomość skarżących wg studium znajdowała się w terenie oznaczonym symbolem MN - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Dla tej kategorii terenów dokument Studium przewidywał następujące główne ustalenia: MN - TERENY O PRZEWAŻAJĄCEJ FUNKCJI MIESZKANIOWEJ NISKIEJ INTENSYWNOŚCI 1) Główne funkcje: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z: - niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym, - obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, służącymi zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym. 2) Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego: - realizacja zabudowy jednorodzinnej w gabarycie i formie oraz układzie zgodnym z warunkami i tradycją lokalną, - porządkowanie i rozbudowa istniejących układów przestrzennych, ze szczególnym uwzględnieniem racjonalnych podziałów gruntów i wytyczania lokalnych układów komunikacyjnych, - przekształcenia terenów o układzie własności gruntów typowych dla obszarów rolniczych w tereny zabudowy miejskiej drogą scaleń i reparcelacji gruntów, - kształtowanie nowych zespołów zabudowy o czytelnym układzie i kompozycji przestrzennej, uwzględniających konieczność lokalizowania ogólnodostępnych przestrzeni publicznych; - uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem: obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy (pod względem formy i skali). 3) Warunki i standardy wykorzystania terenu: - intensywność zabudowy nie przekraczająca 0,4 w strefie przedmieść i 0,85 w strefie miejskiej i śródmiejskiej, lub określona w planach miejscowych za pomocą innych parametrów odpowiadających specyfice terenu, - wysokość zabudowy - 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy a w obszarze ZJPK – 9 m do kalenicy dla zabudowy 1,5 kondygnacji i 11 m do kalenicy dla zabudowy 2,5 kondygnacji, - w sytuacjach realizacji nowych zespołów lub znaczącej rozbudowy już istniejących (przewidywany przyrost liczby ludności ponad 50%) należy zapewnić spełnienie przyjętych standardów dostępności do usług, - systemowe rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, - zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiązań z układem komunikacyjnym miasta. Ze względu na powyższe zapisy Studium, należąca do Skarżących nieruchomość została w zdecydowanej większości zakwalifikowana w planie miejscowym do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MN.17 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo ww. nieruchomość znajduje się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonym na rysunku planu symbolem Z. Parametry techniczne nieruchomości Skarżących takie jak: wielkość kształt oraz położenie zostały w sposób adekwatny uwzględnione, czego wyraz dano określając przeznaczenia teru w treści zaskarżonej uchwały. Powierzchnia działki ewidencyjnej nr 514 wynosi 2016,923 m2, z czego w terenie zieleni nieurządzonej znajduje się obszar 778,1969 m2, natomiast w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajduje się obszar ok 1238,73 m2. Powierzchnia działki ewidencyjnej nr 204/7 wynosi 3060,6616 m2" z czego w terenie zieleni nieurządzonej znajduje się obszar 846,0202 m2, natomiast w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajduje się obszar 2214,6414 m2. Powierzchnia całego terenu zielni nieurządzonej oznaczonej na rysunku planu symbolem Z wynosi 6176,1895 m2, z czego powierzchnia 1624,2171 m2 stanowi nieruchomość Skarżących. Następnie organ podał, że zgodnie z wytycznymi zawartym w dokumencie Studium (w wersji obowiązującej w dacie uchwalenia planu) nieruchomość Skarżących w części została przeznaczony pod teren zieleni nieurządzonej oznaczony symbolem Z, o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń nieurządzoną w formie: otwartych terenów trawiastych, zespołów zadrzewień i zakrzewień, pełniącą funkcję lokalnych powiązań przyrodniczych z uwzględnieniem utrzymania istniejącego charakteru zadrzewień łęgowych. Ta funkcja przeznaczenia terenu została podyktowana faktem, że dla fragmentów działek nr 204/7 i 514 obręb 48 Podgórze właściwe organy ochrony przyrody wskazały na występowanie na terenie nieruchomości siedlisk przyrodniczych, podlegających ochronie, lądowego korytarza ekologicznego oraz teren zadrzewień i zakrzewień łęgowych. Teren ten według opracowania ekofizjograficznego, sporządzonego na potrzeby planu, został zakwalifikowany do obszarów wartościowych pod względem przyrodniczym (strefa funkcjonalna A). Ponadto, przez działki, które w obowiązującym zaskarżonym planie miejscowym przeznaczone zostały pod teren zieleni nieurządzonej, o symbolu Z, płynie ciek wodny. Ciek został ujęty w podziemny kanał, lecz łęgowe zadrzewienia pozostały i stanowią siedlisko chronionych gatunków zwierząt i grzybów. Jest to bardzo niewielka enklawa przyrodnicza o charakterze półnaturalnym, a zarazem najbardziej wartościowy teren dla ochrony bioróżnorodności obszaru miasta, objętego granicami planu. Stąd też powyższe względy zadecydowały o ochronie przedmiotowego terenu, co jest zgodne z dyspozycją art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje uwzględniać w planowaniu przestrzennym wymagania ochrony środowiska. Dla takich obszarów dokument Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w wersji obowiązującej w dacie uchwalenia planu) ustala cyt.: (...) ochronę prawną obszarów i obiektów, wyłączenie z zabudowy terenów istotnych dla funkcjonowania środowiska lub wprowadzenie takich standardów zabudowy i zagospodarowania, które będą zabezpieczały przed niekorzystnym ich przekształceniem oraz przyczynią się do eliminacji głównych zagrożeń na terenach o dużej wrażliwości (por. dokument Studium 2003 r. Rozdział 4.4. strona 171). W związku z tym wskazano, że ustalenia planu miejscowego obszaru "Łagiewniki" są w całości zgodne z ustaleniami Studium. Potwierdzeniem przyjętych rozwiązań planistycznych były wskazania Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, realizującego w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa funkcję organu ochrony przyrody. Zgodnie z ww. wytycznymi w zakresie ochrony przyrody (w tym zieleni), leśnictwa i łowiectwa cyt.: (...) najbardziej wartościowym dla ochrony bioróżnorodności obszaru objętego granicami sporządzanego planu jest fragment cieku płynącego wzdłuż północnej granicy działki ewidencyjnej o nr 205/5 obr. 48 Podgórze wraz z towarzyszącym łęgowym zadrzewieniem, rozciągającym się na północne części działek 204/7 i 514, gdzie ciek został ujęty w podziemny kanał. Teren ten stanowi w całości siedlisko chronionych gatunków zwierząt i grzybów w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, a także podlegające ochronie siedlisk przyrodnicze wyszczególnionych w rozporządzeniach Ministra Środowiska z dnia 14.08.2001 r. w sprawie określenia rodzajów siedlisk przyrodniczych podlegających ochronie (Dz. U. Nr 92, póz. 1029) oraz rozporządzenie z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty (...) (Dz. U. Nr 77, póz. 510). Jest to bardzo niewielka, o powierzchni nieprzekraczającej 25 a, enklawa przyrodnicza o charakterze pomaturalnym i prawdopodobnie jedynie z tego względu nie została wyróżniona w formie odrębnego wydzielenia podczas prac nad "Mapą roślinności...". Konieczność jej zachowania znajduje uzasadnienie m.in. w art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3, art. 101 pkt l lit. b, d, art. 127 ust. l pkt 1,2. ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, póz. 150 z późn. zm.). Ponieważ według ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przedmiotowa enklawa znajduje się w terenach o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności, jej ochronę oprócz wyznaczenia strefy hydrogenicznej, proponuje się wzmocnić poprzez właściwe ustalenie linii zabudowy i odpowiednio podwyższony wskaźnik procentowy udziału terenu biologicznie czynnego dla działek budowlanych położonych w obejmującej tę enklawę części terenu przeznaczenia, a także wprowadzenie do tekstu uchwały zapisów szczegółowych dla tego terenu. Zatem ustalenia przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości w terenie zieleni nieurządzonej było nie tylko zgodne z dokumentem Studium, ale również było podyktowane konieczności ochrony przyrody istniejącej na tym obszarze miasta. Wg organu zarzuty skarżących wywodzone w treści skargi nie znajdują potwierdzenia w stanie prawnym niniejszej sprawy. Powyższe zarzuty wywodzone są na skutek odmiennej wizji planistycznej oraz stanowią jedynie polemikę Skarżących z przyjętymi ustaleniami planistycznymi w zaskarżonej uchwale,. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli tutejszego sądu, który wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 roku, wydanym do sygnatury II SA/Kr 1184/14, oddalił wniesione skargi. Jak wynika z uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie, z uwagi na to, iż rozpoznawane wtedy skargi były pierwszymi skargami na w/w plan, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem całej uchwały, w tym całej procedury planistycznej, uznając że zaskarżona uchwała, uchwalona została zgodnie z prawem. Powyższy wyrok poddany był kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podzielił argumentacje sądu I instancji i wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 roku wydanym do sygnatury akt II OSK 1344/15 oddalił skargę kasacyjną. Z powyższych przyczyn, zakresem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, objęta jest zaskarżona uchwała jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżących, z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej w w/w postępowaniu sądowym. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. W orzecznictwie wyrażane jest bowiem stanowisko, że skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę rady gminy musi wykazać, że uchwała ta narusza jego interes prawny, który wynika z prawa materialnego. Nie chodzi przy tym o każde naruszenie prawa, które skarżący odbiera czy kwalifikuje jako uchybienie jego interesowi prawnemu, ale o takie, które ma charakter bezpośredni, obiektywny, zindywidualizowany i realny, a zatem gdy naruszony interes prawny ma oparcie w przepisie prawa materialnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest bowiem w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, a w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Następnie należy wskazać, że wniesiona skarga spełnia wymogi formalne do merytorycznego jej rozpoznania, a zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, z uwagi na wprowadzone ograniczenia w realizowaniu ich prawa własności do działek nr 204/7 obręb 48 oraz nr 514 obr. 47. jednostka ewidencyjna Kraków – Podgórze. Samo naruszenie interesu prawnego otwiera natomiast jedynie drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznając skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norma prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Organ gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego mu uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie wezwania do usunięcia zarzuconego naruszenia nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy. Przechodząc do zarzutów skargi, należy wskazać, że zarzut o jej niezgodności ze Studium nie jest trafny. Jak wynika ze stanowisk stron i ustaleń sądu (k. 191 akt sądowych), nieruchomość skarżących wg studium znajdowała się w terenie o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Co do zasady, dla tej funkcji dokument Studium przewidywał przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym, obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, lokalne układy komunikacyjne, ogólnodostępną przestrzeń publiczną i infrastrukturę techniczną. Niemniej jednak, dokument Studium winien być interpretowany całościowo, z uwzględnieniem przewidzianych w nim wyjątków. Takim niewątpliwie jest część Studium, która w Rozdziale 4.4. strona 171 przewiduje ochronę prawną obszarów i obiektów, poprzez wyłączenie z zabudowy terenów istotnych dla funkcjonowania środowiska lub wprowadzenie takich standardów zabudowy i zagospodarowania, które będą zabezpieczały przed niekorzystnym ich przekształceniem oraz przyczynią się do eliminacji głównych zagrożeń na terenach o dużej wrażliwości. Z tych przyczyn, również tereny przeznaczone w Studium pod zabudowę, mogą być w myśl w/w zapisu z zabudowy wyłączone. Tak też było w przedmiotowym wypadku odnośnie fragmentu działek skarżących, które w północnej części, przeznaczone zostały pod teren zieleni nieurządzonej oznaczonej symbolem Z, o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń nieurządzoną w formie: otwartych terenów trawiastych, zespołów zadrzewień i zakrzewień, pełniącą funkcję lokalnych powiązań przyrodniczych z uwzględnieniem utrzymania istniejącego charakteru zadrzewień łęgowych. Związane to było z tym, że w północnej części nieruchomości skarżących, występują siedliska przyrodnicze podlegające ochronie, lądowy korytarz ekologiczny oraz teren zadrzewień i zakrzewień łęgowych, a teren ten według opracowania ekofizjograficznego, sporządzonego na potrzeby planu, został zakwalifikowany do obszarów wartościowych pod względem przyrodniczym (strefa funkcjonalna A). Ponadto w północnej części działek 204/7 i 514, znajduje się fragment ujętego w podziemny kanał cieku wodnego wraz z towarzyszącym łęgowym zadrzewieniem, a jak wynika z dokumentacji planistycznej, teren ten stanowi w całości siedlisko chronionych gatunków zwierząt i grzybów. Z powyższych przyczyn, wyłączenie z zabudowy północnego fragmentu działek skarżących było i uzasadnione merytorycznie i dopuszczalne w świetle postanowień Studium. Dlatego zarzut naruszenia przepisu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może zostać uznany za uzasadniony. Biorąc pod uwagę treść skargi, zaskarżoną uchwały należy też ocenić na płaszczyźnie realizacji przez Gminę, przysługującego jej władztwa planistycznego, czyli ocenić, czy w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie doszło do nadużycia tego władztwa. W tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, iż organ planistyczny nie może kształtować w sposób dowolny przeznaczenia nieruchomości. W wyroku z dnia 12 stycznia 2000r., P 11/98 (OTK 2000, nr 1, poz. 3) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że dopuszczalność ograniczeń prawa własności, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji). Nadto Trybunał stwierdził, że ograniczenia prawa własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają "istoty" tego prawa (art. 64 ust. 3 infine Konstytucji RP, pokrywający się zresztą z ogólną zasadą z art. 31 ust. 3 zd. 2 Konstytucji RP). W orzeczeniu z 26 kwietnia 1995r., K 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12) Trybunał Konstytucyjny wyraził natomiast pogląd, iż dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: 1) czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, 2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz 3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. Kierując się powyższymi wskazówkami, należy wyrazić pogląd, że w przedmiotowym wypadku nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Przechodząc do oceny przyjętych w zaskarżonym planie rozwiązań, nie budzi wątpliwości, że wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonego celu tj., ochrony wartościowej pod względem przyrodniczym enklawy. Nie wiąże się też z niewspółmiernymi dla skarżących ograniczeniami, których działki w przeważającej części przeznaczone zostały pod zabudowę, ponieważ tylko ok. 33 % powierzchni ich działek zostało wyłączonych z zabudowy. Pozostały teren tj. ok. 1239 m2 działki nr 514 i ok. 2215 m2 działki nr 204/7, czyli dość znaczny obszar, bo ponad 34 arów może być zabudowany. Realizacja celu, który ogranicza uprawnienia właścicielskie skarżących do w/w działek, nie narusza "istoty" tego prawa, gdyż uprawnienie do zabudowy, które skarżący uważają za najistotniejsze, nadal na znacznym obszarze każdej z działek jest możliwe. Uwzględniając powyższe, należy zatem wyrazić ocenę, że wprowadzenie przez zaskarżoną uchwałę jedynie częściowego i nieznacznego w stosunku do powierzchni działek ograniczenia w zabudowie, z wagi na zamiar realizacji w/w celu ochrony wartości przyrodniczych, wskazuje na racjonalność przyjętych rozwiązań planistycznych, gdyż wprowadzone ograniczenia nie są dla skarżących nadmierne i nie naruszają istoty ich prawa własności. Z powyższych przyczyn, nie można uznać aby organ planistyczny, nadużył przysługującego mu władztwa planistycznego. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.