II SA/Łd 335/19

Dnia 10 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 roku sprawy ze skargi H.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] roku nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazania dokonania określonych czynności w związku z prowadzoną hodowlą świń - oddala skargę. AK. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w S., na podstawie art. 48b. ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. 2018r., poz. 1967) w związku z § 1a pkt 1) lit. a); lit. b); lit. c); lit. g); lit. i); lit. j), Rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 290 ze zm.), nakazał H. W.: a) karmienie świń paszą zabezpieczoną przed dostępem zwierząt wolnożyjących, b) prowadzenie rejestru środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestru wejść osób do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, c) zabezpieczenie budynku, w którym są utrzymywane świnie, przed dostępem zwierząt wolno żyjących oraz domowych, d) bieżące oczyszczanie i odkażanie narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanych do obsługi świń, e) wyłożenie mat dezynfekcyjnych przed wejściami do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, i wyjściami z tych pomieszczeń, przy czym szerokość wyłożonych mat powinna być nie mniejsza niż szerokość danego wejścia lub wyjścia, a długość - nie niniejsza niż 1 m, a także stałe utrzymanie tych mat w stanie zapewniającym utrzymanie skuteczności działania środka dezynfekcyjnego, f) sporządzenie przez posiadaczy świń spisu posiadanych świń, z podziałem na prosięta, warchlaki, tuczniki, lochy, loszki, knury i knurki, oraz bieżące aktualizowanie tego spisu. Na podstawie art. 48b ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt decyzja podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, co zostało wskazane w treści decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że termin wykonania nakazów decyzji dla punktów 2,4,5,6 ustalono na dzień 19 grudnia 2018r., a dla nakazu wymienionego w punkcie 1 oraz 3 na dzień 19 stycznia 2019 r. Jednocześnie wyjaśniono, że na podstawie art. 10 § 2 K.p.a., organ odstąpił od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na konieczność postępowania bez zbędnej zwłoki ze względu na grożącą w sprawie niepowetowaną szkodę materialną wynikającą z zagrożenia afrykańskim pomorem świń (ASF). Na tę okoliczność została sporządzona w dniu 20 lutego 2018 r. stosowna adnotacja, która znajduje się w aktach spawy. Organ wskazał, że decyzja została wydana w wyniku przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2018 r. kontroli, która to kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprzestrzeganie przez stronę nakazu karmienia świń paszą zabezpieczoną przed dostępem zwierząt wolno żyjących; nakazu prowadzenia rejestru środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestru wejść osób do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie; nakazu zabezpieczenia budynku, w którym są utrzymywane świnie, przed dostępem zwierząt wolno żyjących oraz domowych; nakazu bieżącego oczyszczania i odkażania narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanego do obsługi świń; nakazu wyłożenia mat dezynfekcyjnych przed wejściami do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie i wyjściami z tych pomieszczeń, przy czym szerokość wyłożonych mat powinna być nie mniejsza niż szerokość danego wejścia lub wyjścia, a długość - nie mniejsza niż 1 m, a także stałe utrzymanie tych mat w stanie zapewniającym utrzymanie skuteczności działania środka dezynfekcyjnego; nakazu sporządzania przez posiadacza świń spisu posiadanych świń, z podziałem na prosięta, warchlaki, tuczniki, lochy, loszki, knury i knurki oraz bieżące aktualizowanie tego spisu - co stanowi naruszenie wymagań wynikających z § 1a pkt 1 lit. a, b, c, g, i, j Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. 2018 r. poz. 290 ze zm.). Od powyższej decyzji H. W. wniósł odwołanie/wniosek z prośbą o wydłużenie terminu wykonania nakazu zawartego w decyzji. W odwołaniu strona podniosła następujące argumenty: 1) posiadanie 7 sztuk prosiąt w cyklu zamkniętym, urodzonych w gospodarstwie; 2) niehandlowanie prosiętami na wolnym rynku; 3) świnie chowane tradycyjnie, nie chorują; 4) świnie z zewnątrz nie wjeżdżają na teren gospodarstwa strony; 5) uszczelnienie przed dostępem zwierząt domowych i wolno żyjących; 6) wyłożenie mat dezynfekcyjnych przed wejściem i wyjściem z pomieszczeń, w których znajdują się świni; 7) posiadanie badania i decyzje zwierząt o wolnym statusie od chorób zakaźnych; 8) świnie są chronione przed ASF, nikt obcy nie wchodzi do pomieszczeń świń; 9) pasza jest zabezpieczona przed innymi zwierzętami wolno żyjącymi; 10) pomieszczenie świń jest oczyszczane na bieżąco; 11) brak informacji i ulotek od PLW w S. o wymaganiach jakie muszą być spełnione przez hodowców świń w zakresie bioasekuracji; 12) prowadzenie rejestru świń; 13) strona prowadzi modernizację pomieszczeń dla świń i nie wykona w terminie wszystkich wymagań decyzji PLW w S. nr [...], prosi o jego wydłużenie z zachowaniem zasad bioasekuracji. Organ I instancji pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku z dnia 11 grudnia 2018r. w przedmiocie przedłużenia terminu wykonania nakazów decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. nr [...] z dnia [...] poprzez doprecyzowanie, który z nakazów cytowanej decyzji nie zostanie zrealizowany w terminie wskazanym w decyzji administracyjnej, a tym samym co do którego strona wniosła o przedłużenie jego wykonania. Jednocześnie organ poprosił o wskazanie przyczyn niemożności zrealizowania nakazów decyzji nr [...] z dnia [...] oraz wskazanie przez stronę proponowanego terminu realizacji przedmiotowych nakazów. Strona jednak odmówiła przyjęcia pisma. Następnie, po przekazaniu odwołania, Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł., działając na podstawie art.50 § 1 K.p.a. wysłał do strony wezwanie do doprecyzowania żądań w następujących kwestiach: a. doprecyzowanie w zakresie którego z punktów rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji strona żąda wydłużenia terminu i o jaki okres. b. wskazania przyczyn zmiany decyzji w zakresie wskazanym w pkt a. powyżej. Pismo zostało odebrane przez stronę dnia 18 stycznia 2019 r., jednak pozostało bez odpowiedzi. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. Organ wyjaśnił, że kontrolujący posiadał właściwe upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie należącym do strony. Organ I instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował, iż stwierdzone nieprawidłowości stanowią naruszenie wymagań wynikających z § 1a pkt 1 lit. a, b, c, g, i, j Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. 2018 r. poz. 290 ze zm.), co uzasadniało wydanie kwestionowanej decyzji. Protokół został podpisany przez stronę, która nie wniosła do jego treści żadnych zastrzeżeń, co oznacza, że zgodziła się z ustaleniami poczynionymi w trakcie kontroli. Organ podkreślił, że w trakcie całego postępowania administracyjnego strona pozostawała bierna. co spowodowało brak możliwości precyzyjnego ustalenia żądania strony i otrzymania od strony stosownych wyjaśnień. Skutkiem tej bierności jest również brak ewentualnej możliwości zmiany decyzji w trybie autokontroli zgodnie z art. 132 § 1 K.p.a. Organ wojewódzki podniósł, że decyzja organu I instancji, w kontekście wskazanych w uzasadnieniu decyzji terminów wykonania poszczególnych nakazów, wykazuje pewne uchybienia, ale nie są to uchybienia, które powinny skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Istotne jest bowiem to, że decyzja ta zgodnie z art. 48b ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlega natychmiastowemu wykonaniu - co oznacza, że podlega ona wykonaniu z mocy samego prawa i wola organu wydającego decyzję w tym zakresie nie ma żadnego znaczenia. Powyższe oznacza, że organ powiatowy prawidłowo w treści decyzji pouczył stronę, że decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonania. Tym samym wskazanie na terminy wykonania poszczególnych nakazów w uzasadnieniu było de facto bezprzedmiotowe. Organ wojewódzki wskazał następnie, że brak zachowania zasad bioasekuracji może spowodować rozprzestrzenienie się afrykańskiego pomoru świń. Choroba ta skutkuje przede wszystkim narażeniem danego kraju na ogromne straty finansowe, związane w pierwszej kolejności ze zwalczaniem ww. choroby zakaźnej i jej kolejnych ognisk albo przypadków u dzików, w dalszej zaś kolejności może skutkować nawet nałożeniem embarga na handel z Polska przez inne kraje. Gospodarstwo, którego posiadaczem jest H. W. zlokalizowane jest w gminie B., która sąsiaduje bezpośrednio z powiatem [...] oraz [...], które zostały objęte strefą ochronną w związku z występowaniem w województwie mazowieckim afrykańskiego pomoru świń u dzików jak i trzody chlewnej. Wobec tego nakaz usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli jest zdaniem organu w pełni zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutu H. W. o braku szkoleń oraz braku akcji informacyjnej dotyczącej zasad bioasekuracji, organ wskazał, że zarzut ten jest zupełnie chybiony. Organ powiatowy zostawiał, podczas pobierania krwi od trzody chlewnej w kierunku choroby Aujeszky'ego posiadaczom świń ulotki informacyjne wyjaśniające zasady bioasekuracji gospodarstw przed wniknięciem tego groźnego dla gospodarki wirusa. Ponadto, skierował do urzędów gmin m.in. do Urzędu Gminy w B. pismo dotyczące Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 lutego 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz. U z 2018 r. poz. 360) z prośbą o przekazanie mieszkańcom gmin w sposób zwyczajowo przyjęty wraz z potwierdzeniem odczytania wyżej wymienionej wiadomości przez UG w B. Skierował w dniu 22 lutego 2018 r. pismo do Ośrodka Doradztwa Rolniczego wraz z Rozporządzeniem z prośbą o przekazanie wśród osób zainteresowanych wraz z potwierdzeniem odczytania wyżej wymienionej wiadomości przez Ośrodek Doradztwa Rolniczego. W trakcie pobierania prób krwi od świń w ramach zwalczania choroby Aujeszky"ego w 2017 roku zostały przekazane do gospodarstwa, którego posiadaczem jest skarżący ulotki informacyjne dotyczące zasad bioasekuracji stad trzody chlewnej chroniących przed wniknięciem wirusa ASF do gospodarstwa. Na prośbę organu I instancji na stronach internetowych urzędów gmin w tym Gminy B. zostały zamieszczone wszelkie informacje dotyczące wirusa ASF oraz zasady przestrzegania bioaskueracji w gospodarstwie. W gazecie Głos S. i Okolic zamieszczony został 26 kwietnia 2018 r. artykuł dotyczący zasad przestrzegania biosekuracji. Organ powiatowy skierował dnia 23 listopada 2018 r. pismo przypominające w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami dotyczącymi bioasekuracji do UG B. W Urzędzie Gminy B. zorganizowane były również spotkania poruszające problem szerzenia się afrykańskiego pomoru świń. Wszystkie powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny, zdaniem organu wojewódzkiego, świadczą o tym, że ze strony Inspekcji Weterynaryjnej podejmowane były różnorakie działania informacyjne dotyczące ASF, nadto wszelkiego rodzaju media pełne były w tym zakresie doniesień, programów i reportaży. Ustosunkowując się natomiast do skargi H. W. z dnia 20 grudnia 2018 r., w której wskazuje on na różne rzekome nieprawidłowości dotyczące działań organu powiatowego lekarz wojewódzki wyjaśnił, że jedną z form doręczenia korespondencji w ramach toczącego się postępowania administracyjnego jest doręczenie przez doręczyciela i nie musi nim być Poczta Polska, jak ponosi skarżący. Zgodnie z art. 46 § 1 K.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Stosownie zaś do art. 47 § 1 K.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Słusznie więc doręczyciel próbował uzyskać od skarżącego potwierdzenie odbioru pisma. Skarżący natomiast odmówił jego przyjęcia, co zostało odnotowane na liście poprzez stosowną adnotację: "odmowa przyjęcia". Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw, aby odmówić wiarygodności tej adnotacji zamieszczonej przez doręczyciela na liście. Dalej skarżący podnosi, że list nie był oznaczony "do rąk własnych, polecony lub za zwrotnym potwierdzeniem". Mając na uwadze powołane wyżej przepisy i przytoczone fakty, organ wskazał, że skoro doręczyciel oczekiwał potwierdzenia odbioru poprzez podpisanie pisma, a skarżący odmówił, to brak jest podstaw do twierdzenia, że zostało przez organ powiatowy naruszone prawo. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł H. W. – w części dotyczącej modernizacji pomieszczenia dla świń z zachowaniem zasad bioasekuracji, zarzucając brak przekazywania informacji o bioasekuracji bezpośrednio hodowcy, niedoręczenie korespondencji, naruszenie prawa własności, godności, wolności i bezpieczeństwa, nadto brak możliwości wykonania nakazów decyzji organu w terminach w niej wskazanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że ze względu na sposób sformułowania zarzutów merytoryczne odniesienie się do nich jest co najmniej utrudnione. Zdaniem organu skarga jest oczywiście bezzasadna. Zarzuty podnoszone przez skarżącego są kolejną próbą polemiki z rozstrzygnięciem organów pierwszej i drugiej instancji, niemniej jednak bez szerszego uzasadnienia stanowiska skarżącego z powołaniem się na różnego rodzaju ogólniki. Organ podkreślił, że skarżący w trakcie całego postępowania administracyjnego, zarówno przed organem pierwszej instancji jak i drugiej instancji zachowywał pełną bierność pomimo kierowanych do niego pism, mających na celu pełne wyjaśnienie sprawy, tym samym nie wskazał żadnych podstaw, które uzasadniałyby wydanie przez organy administracji innego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 48b ust. 1 pkt 1 powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku stwierdzenia, że posiadacz zwierząt nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 48a ust. 3, w drodze decyzji: 1) nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2018 r. stwierdzono: - nieprzestrzeganie przez skarżącego nakazu karmienia świń paszą zabezpieczoną przed dostępem zwierząt wolno żyjących, co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. 2018 r. poz. 290 ze zm.); - nieprzestrzeganie nakazu prowadzenia rejestru środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestru wejść osób do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. b ww. Rozporządzenia; - nakazu zabezpieczenia budynku, w którym są utrzymywane świnie, przed dostępem zwierząt wolno żyjących oraz domowych; co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. c ww. Rozporządzenia; - nakazu bieżącego oczyszczania i odkażania narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanego do obsługi świń, co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. g ww. Rozporządzenia; - nakazu wyłożenia mat dezynfekcyjnych przed wejściami do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie i wyjściami z tych pomieszczeń, przy czym szerokość wyłożonych mat powinna być nie mniejsza niż szerokość danego wejścia lub wyjścia, a długość - nie mniejsza niż 1 m, a także stałe utrzymanie tych mat w stanie zapewniającym utrzymanie skuteczności działania środka dezynfekcyjnego; co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. i ww. Rozporządzenia; - nakazu sporządzania przez posiadacza świń spisu posiadanych świń, z podziałem na prosięta, warchlaki, tuczniki, lochy, loszki, knury i knurki oraz bieżące aktualizowanie tego spisu, co stanowi naruszenie § 1a pkt 1 lit. j ww. Rozporządzenia. Co istotne, protokół kontroli został zaakceptowany przez skarżącego bez zastrzeżeń. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i skardze podnosi zarzuty natury procesowej tj. zarzuca niedoręczenie mu korespondencji, brak informowania o obowiązku zapewnienia bioasekuracji. Tymczasem z przepisów powołanej ustawy oraz rozporządzenia w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń jasno wynika, jakie obowiązki spoczywają na osobie utrzymującej świnie w gospodarstwie. Skoro zatem skarżący nie kwestionuje ustaleń organu co do niezachowania wymogów bioasekuracji, to organ był tym samym uprawniony, wobec stwierdzenia w dniu kontroli naruszeń w tym zakresie, do nałożenia na skarżącego obowiązków na mocy §1a powołanego rozporządzenia w zw. z art. 48b ust. 1 pkt 1 ustawy. Jeśli natomiast chodzi o udział skarżącego w postępowaniu, to organ odstąpił od zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. W tym zakresie nie sposób zarzucić organowi naruszenia prawa, bowiem organ zawarł w uzasadnieniu decyzji przyczyny, dla których zdecydował się odstąpić od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że niezbędne, ze względu na prawa strony, jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ zdecydował się odstąpić od zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Tylko wówczas bowiem rodzi się możliwość dokonania oceny przez stronę co do zasadności ewentualnego wniosku żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania z powodu braku, bez winy strony, udziału w postępowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 348/10, LEX nr 737962). Ponadto, skarżący w toku postępowania, poza jednym wezwaniem dotyczącym sprecyzowania wniosku strony (którego przyjęcia zresztą odmówił), odbierał wszelką korespondencję pochodzącą od organów administracji. Skarżący nie wnioskował jednak o przeprowadzenie dowodów w jego sprawie, nie wnosił o udzielenie terminu dla ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak słusznie zauważył organ II instancji, skarżący pozostawał w sprawie bierny. Nie sposób tym samym zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania. Powoływany przez skarżącego zarzut braku informowania o obowiązku zapewnienia bioasekuracji także nie może mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem rozporządzenie w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, nakładające wspomniany obowiązek, jako opublikowany akt normatywny wywiera skutki erga omnes z dniem następującym po dniu jego ogłoszenia (§ 29 rozporządzenia). Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że protokół kontroli zawiera oczywistą omyłkę pisarską. Protokół w swojej końcowej części przewiduje sporządzenie opisu dla rubryk zaznaczonych w kolumnie "N" (ocena negatywna) w częściach A i B protokołu. Kontrolujący pomylił w opisie niezgodności numery rubryk z tabeli informacji podstawowych dotyczących kontroli wymagań w zakresie dokumentacji. W tabeli dotyczącej części B ocenę negatywną (kolumna "N") uzyskały bowiem rubryki: 6, 7, 8, 12, 14, 15. Tymczasem Urzędowy Lekarz Weterynarii, który sporządził protokół kontroli, powołał w opisie rubryki nr: 6, 7, 8, 13, 15 i 16. Ta oczywista omyłka nie mogła mieć jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem pomimo błędnego powołania numerów rubryk z tabeli, sam opis niezgodności, niekwestionowany zresztą przez stronę w sprawie, odpowiada numerom tych rubryk. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych, nadto uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi. M.K.