II SA/Kr 481/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji 2/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 150, art. 149 § 3 i art. 147 w związku z art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 15 maja2018 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia 27.08.2013 r. przeniesionej w dniu 2.11.2017 r. decyzją nr [...].[...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego dwusegmentowego z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynku (wod.-.kan., kanalizacja deszczowa, gazu, c.o. , c w u, elektryczną, teletechniczną, wentylacją mechaniczną oddymiania) instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku (kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową ze zbiornikiem retencyjnym, wodną elektryczną z zewnętrznym oświetleniem i agregatem prądotwórczym) oraz przyłączem kanalizacji deszczowej wraz z zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem komunikacyjnym, zewnętrznymi miejscami postojowymi, terenem utwardzonym i śmietnikiem oraz przebudową sieci SN, na dz. nr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem tym jest teren wyznaczany w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie było zamierzenie inwestycyjne pn. Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego dwusegmentowego z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynku (wód.-.kań., kanalizacja deszczowa, gazu, c.o. , c w u, elektryczną, teletechniczną, wentylacją mechaniczną oddymiania) instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku (kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową ze zbiornikiem retencyjnym, wodną elektryczną z zewnętrznym oświetleniem i agregatem prądotwórczym) oraz przyłączem kanalizacji deszczowej wraz z zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem komunikacyjnym, zewnętrznymi miejscami postojowymi, terenem utwardzonym i śmietnikiem oraz przebudową sieci SN, na dz. nr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmował, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, działki o numerach: [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr[...], ul. [...] w K.. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczony jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działki inwestora nr [...] oraz działka wnioskodawcy nr [...] zlokalizowane są po przeciwnych stronach ul. [...] i odległość między nimi wynosi ok. 14,80 m. Projektowany na działce nr [...] obr. [...] budynek, zlokalizowany jest w odległości ok. 24,90 m od granicy działki nr [...] obr. [...] oraz ok. 27,63 m od budynku istniejącego na działce nr [...] obr. [...] K. - Ś.. W związku z powyższym, iż projektowany budynek zlokalizowany jest w odległości ok. 24,90 m od granicy działki nr [...] obr[...] K. - Ś., spełnione są wymogi określone w § 12 rozporządzenia. Budynek wnioskodawcy J. B. zlokalizowany w K. przy ul. [...] (dz. nr [...] obr. [...] K. - Ś.), znajduje się w odległości od obiektu projektowanego na działce [...], wynoszącej ok. 27,63 m. Analiza obszaru odziaływania wykazuje brak oddziaływania obiektu projektowanego ze względu na jego wysokość: zarówno w zakresie spełniania warunków przesłaniania, dotyczących odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów - określonych w § 13 pkt 1 rozporządzenia – wysokość przesłaniania wynosi ok. 19, 60 m przy odległości miedzy budynkami ok. 27,63 m; jak i w zakresie spełniania warunków zacieniania, dotyczących wymaganego czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00 - określonych w § 60 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia. Tym samym, budynek zlokalizowany na działce nr [...] obr. [...], znajduje się w całości poza obszarem oddziaływania obiektu projektowanego na dz. nr [...], a planowana inwestycja nie wpłynie na możliwość dotychczasowego korzystania z nieruchomości należącej do wnioskującego o wznowienie, ani na możliwość jej zagospodarowania w przyszłości. W zakresie zapisów § 271 rozporządzenia: budynek projektowany jest w odległości ok. 27,63 m od budynku mieszkalnego przy ul. [...] - na działce nr [...] obr. [...]. Analizując stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że w wyniku udzielenia kwestionowanego pozwolenia nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności nie naruszono prawa dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, nie doszło w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi do ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie naruszono wymagań w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie czy ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Działka będąca własnością wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia 15.05.2018 r. Na to postanowienie zażalenie wniósł J. B. zarzucając błędne ustalenie kręgu stron postępowania i obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano między innymi, na nieuwzględnienie istniejących balkonów zwróconych w stronę ul. [...], a także na niezrozumiałe, w porównaniu do właścicieli działki nr [...] (włączonych na listę stron postępowania), pominięcie właściciela dz. nr [...], co spowodowało nieuczestniczenie w postępowaniu na prawach strony. Wojewoda postanowieniem z dnia 20 lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca uznaje, że powinien być stroną postępowania, ponieważ jego nieruchomość jest w mniejszej odległości niż inna nieruchomość, której właściciel w postępowaniu uczestniczył. Wyjaśnić należy, że nie tylko odległość projektowanego obiektu od innych budynków jest istotna ale także wzajemne położenie względem stron świata. Dlatego właściciel nieruchomości położonej dalej, lecz w kierunku północno-wschodnim, może znaleźć się w obszarze oddziaływania nowego obiektu, a właściciel nieruchomości położonej na północ nie. Decyduje bowiem np. długość cienia rzucanego przez projektowany budynek (w godzinach południowych cień jest krótszy). Organ odwoławczy w pełni podzielił analizy, zaprezentowane przez organ I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co do zasięgu obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji i nie znajdowania się w tym obszarze działki nr [...] obr. [...] w K.. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnienia, dotyczące kwestii merytorycznych, odnoszących się do zagadnienia uznania J. B. za stronę postępowania, nie są wynikiem nowo przeprowadzonych przez organ I instancji analiz. Organ wyjaśnił, że krąg stron postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie mógł objąć wnioskodawcy, jeśli nie spełniła on wymogu opisanego w art. 28 Prawa budowlanego, w którym określono, kto może być stroną takiego postępowania. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. B. zarzucając naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. – poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego oraz nie uzupełnienie go, a przez to poczynienie błędnych ustaleń w sprawie oraz poprzez poczynienie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, co skutkowało odmową wznowienia postępowania w niniejszej sprawie (145 § 1 pkt 4 K.p.a.); art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.136 K.p.a. poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy skarżonego postanowienia i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane i w zw. z art. 2, 7 i 32 ust.1 Konstytucji RP polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wskutek uznania, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego dwusegmentowego częściowo usługowego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie postępowania uproszczonego. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, dotknięte było kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 § 1 K.p.a., albo też zachodzi przesłanka z art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, a jego podstawę stanowi, stosownie do art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to rozpoczyna postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia, określone w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b K.p.a., nie wpłynęły na treść decyzji. Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 K.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Organy uznały, że krąg stron postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie mógł objąć skarżącego gdyż nie spełnia on wymogu opisanego w art. 28 Prawa budowlanego, w którym określono, kto jest stroną takiego postępowania. Przypomnieć należy, że jeżeli świetle twierdzeń wynikających już samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje postanowienie na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Natomiast jeżeli już we wstępnym etapie ujawniają się wątpliwości co do statusu strony podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie postępowania organ administracji publicznej ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 149 § 2 K.p.a., w zw. z art. 151 § 1 i 2 K.p.a. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, trzeba podnieść w pierwszym rzędzie, iż organy obu instancji we już we wstępnej fazie poprzedzającej wydanie postanowienia w trybie art. 149 K.p.a. o wznowieniu postępowania (§ 1) lub o odmowie wznowienia (§ 3) rozstrzygnęły, że skarżącemu J. B. nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia 27.08.2013 r. przeniesionej w dniu 2.11.2017 r. decyzją nr [...].[...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego dwusegmentowego z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynku (wod.-.kan., kanalizacja deszczowa, gazu, c.o. , c w u, elektryczną, teletechniczną, wentylacją mechaniczną oddymiania) instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku (kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową ze zbiornikiem retencyjnym, wodną elektryczną z zewnętrznym oświetleniem i agregatem prądotwórczym) oraz przyłączem kanalizacji deszczowej wraz z zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem komunikacyjnym, zewnętrznymi miejscami postojowymi, terenem utwardzonym i śmietnikiem oraz przebudową sieci SN, na dz. nr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". W ocenie Sądu, to czy skarżącemu przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu winno zostać wykazane w kolejnej rozpoznawczej fazie postępowania, po jego wznowieniu. Trzeba bowiem zważyć, że w sprawie osią sporu jest kwestia interesu prawnego skarżącego, który w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę ocenia się stosownie do treści art. 28 § 2 Prawa budowalnego stanowiącym, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie organu I instancji działka będąca własnością skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia 15.05.2018 r. Tymczasem w ocenie skarżącego powinien być uznany za stronę postępowania, gdyż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a ponadto organ nie uwzględnił istniejących balkonów zwróconych w stronę ul. [...]. Oceniając powyższą sytuację w szczególności, nie można uznać za prawidłowe, że organy obu instancji przesądziły już we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego, poprzedzającego wydanie postanowienia w trybie art. 149 § 1 lub 3 K.p.a. o statusie skarżącego jako podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji. To czy w sprawie tej przysługuje stronie legitymacja strony ustalana stosownie do treści art. 28 § 2 Prawa budowlanego wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania w trybie art. 149 § 2 K.p.a., a zatem po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyjaśnić należy, że przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania tej inwestycji w przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 6. 06. 2013 r., sygn. akt II OSK 332/2012, Lex Polonica nr 751507). A zatem, także w rozpatrywanej sprawie organy zobowiązane były ocenić występowanie indywidualnego interesu prawnego skarżącego dokonując ustalenia czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, niezależnie od tego czy oddziaływanie to jest sprzeczne, czy też nie jest sprzeczne z prawem. Podkreślić również należy, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie ograniczył się jedynie do przytoczenia wyników przeprowadzonej analizy architektoniczno – budowalnej. Nie poczynił nowych ustaleń odnosząc to do obszaru działki [...] obr. [...] w K.. Co więcej organy nie odniosły się do twierdzeń skarżącego, że jego nieruchomość położona jest w mniejszej odległości niż inna nieruchomość, której właściciel jest stroną niniejszego postepowania. Natomiast Wojewoda działający w tej sprawie jako organ II instancji w żaden sposób nie zbadał ponownie sprawy, tylko bezkrytycznie i bez odniesienia się do twierdzeń zawartych w zażaleniu zaaprobował poglądy wyrażone przez organ I instancji czym naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 K.p.a. Jeszcze raz wspomnieć należy, że brak jest możliwości wydania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy strona inicjująca to postępowanie wznowieniowe, powołuje się na przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż na tzw. wstępnym etapie postępowania wznowieniowego nie dokonuje się jeszcze oceny trafności motywów zawartych w złożonym wniosku wznowienie. Kwestia posiadania przymiotu strony w postępowaniu przez podmiot wnoszący o wznowienie dotyka bowiem istoty sprawy w zakresie materialnoprawnych podstaw legitymacji, co powoduje, ze kwestia ta winna być badana na etapie postępowania rozpoznawczego, po wznowieniu postępowania, z udziałem wszystkich stron. Przyznanie przymiotu strony postepowania nie musi bowiem potwierdzać naruszenia interesu podmiotu, ale daje gwarancję jego udziału w badaniu tego problemu, pozostającą w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej tj. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. Regulacja art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do treści art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie oznacza to wyłączenia stosowania art. 28 K.p.a. Podkreślić bowiem należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nadal przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, a nie z ich naruszeniem. Postępowanie o pozwolenie na budowę nie przestaje być postępowaniem administracyjnym, w którym przymiot strony ustala się w oparciu o istnienie konkretnego, indywidualnego interesu prawnego tj. interesu opartego na przepisach prawa (art. 28 K.p.a). Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wprowadza w tym zakresie żadnych odstępstw, w szczególności nie uzależnia przymiotu strony od ustalenia naruszenia tego interesu (W. Piątek, A. Despot–Mładanowicz, A. Gliniecki, A. Ostrowska, Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz", Lex Polonica nr 3916025, tezy do art. 28 Prawa budowlanego). Oznacza to zatem, że ustalanie interesu prawnego w trybie art. 28 K.p.a. (wywodzonego np. z prawa własności ) i art. 28 § 2 Prawa budowlanego nie wymaga aby planowany obiekt oddziaływał na nieruchomość strony w sposób sprzeczny z prawem – jak przyjęły w rozpoznawanej organy obu instancji. Przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok NSA z 12. 12. 2013 r., sygn. akt II OSK 1721/12). Należy podkreślić istotność elementu potencjalności w odniesieniu do kategorii interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać - nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi i po wznowieniu postępowania sprawdzi istnienie interesu prawnego po stronie skarżącego i dopiero na tej podstawie dokonana ustaleń czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające go postanowienie organu l instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit "a" i "c" P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.