III SA/Gd 414/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. 190 (sto dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 kwietnia 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Miejskim Wodociągom i Kanalizacji w B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. opłatę stałą za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód za 2019 r. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Informacją z dnia 21 marca 2019 r. (nr [...]) Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 - dalej powoływanej jako: "u.p.w.") – ustalił Miejskim Wodociągom i Kanalizacji w B. Spółce z o.o. (zwanej dalej "spółką", "skarżącą", "stroną"), w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Dyrektora Zarządu Zlewni w C. PGW WP decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. (nr [...]) za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 72,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. W uzasadnieniu wskazano, że opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2502 – dalej także jako: "rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2017 r.), a mianowicie opłata stała została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł; czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0.079 m3/s. Wskazano, że opłatę należy uiścić w kwartalnych ratach płatnych w podanych terminach. Spółka złożyła reklamację dotyczącą ww. informacji podnosząc, że do naliczenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych, błędnie przyjęto 365 dni zamiast 170 dni w roku z opadami. Po rozpatrzeniu reklamacji Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 23 kwietnia 2019 r. (nr [...]) - działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 u.p.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej powoływanej jako: "k.p.a.") – określił spółce za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 72 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor stwierdził, że opłata stała ma charakter roczny i ustala wysokość opłaty za usługi wodne za cały rok kalendarzowy. Zgodnie z art. 271 ust. 6 u.p.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Z powyższego wynika, że opłata stała ustalana w formie informacji rocznej, płatna jest kwartalnie w czterech ratach, podkreślając tym samym, iż odnosi się ona do roku kalendarzowego, czyli 365 dni. Ponadto opłata stała ustalana jest na początku roku rozliczeniowego wskazując tym samym na jej roczny wymiar, jeszcze przed uzyskaniem informacji dotyczących rzeczywistych opadów w danym roku. Organ wskazał, że przyjęcie - zgodnie z założeniami Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w B. - innej liczby dni z opadami, przybliżyłoby opłatę stałą do założeń opłaty zmiennej, która stanowi rzeczywisty obraz liczby dni w roku z opadami. Opłata stała stanowi zaś rekompensatę za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych lub roztopowych, do którego jest uprawniony podmiot pozwoleniem wodnoprawnym przez cały rok, a nie za faktyczną ilość odprowadzanych do wód wód opadowych lub roztopowych. Organ przywołał treść art. 273 ust. 6 u.p.w. i stwierdził, że Miejskie Wodociągi i Kanalizacja w B. Sp. z o.o. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 20 czerwca 2018 r. wydanego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w C. PGW WP (wraz z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...]) na wprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z terenu ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w B. - poprzez wylot [...] zlokalizowany na terenie działki o nr ewid. [...], obręb [...] Miasto B. - do rzeki Brdy w km 10 + 680 cieku, z powierzchni zlewni rzeczywistej Frz = 0,7500 ha i zredukowanej Fzr = 0,6750 ha, w ilościach: Qmax/s = 0,079 m3/s i Qśr/rok = 3.375,00 m3/rok. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za 2019 r., która wynosi 72 zł za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, albowiem reklamacja spółki nie została uznana przez PGW WP Zarząd Zlewni w C. Określenia wysokości opłaty stałej zostało natomiast dokonane w oparciu o art. 271 ust. 4 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. Zgodnie z art. 271 ust. 4 u.p.w. wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Z § 6 ww. rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. wynika natomiast, że jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,50 zł na dobę z 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych. Opłata została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty (2,50 zł), czasu wyrażonego w dniach (365 dni) i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 0,079 m3/s. Miejskie Wodociągi i Kanalizacja w B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej także w skrócie "MWiK") zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. poprzez błędne przyjęcie, że element temporalny, jakim jest wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód, określony w ustawie jako dzień, obejmuje 365 dni w roku, a więc cały rok, a nie jedynie dni faktycznego wprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód w ilości 170 dni rocznie. Wskazała, że przeprowadzone obserwacje i analizy danych z lat 2013-2018, uzyskanych z deszczomierzy należących do MWiK oraz dostępne w Internecie diagramy klimatyczne meteoblue, opracowane na podstawie godzinowych modeli symulacji pogody z 30 lat potwierdzają, że ilość dni w roku z opadami w B. nie przekracza 170 dni (średnio 150 dni/roku). Skarżąca zwróciła uwagę na bardzo poważną rozbieżność pomiędzy udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym a decyzją ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne. Wskazała, że istotą pozwolenia wodnoprawnego jest określona w tej decyzji możliwość korzystania z wód lub też oddziaływania na wody. Wydając takie pozwolenie organ administracji publicznej pozwala jednocześnie wnioskodawcy, aby w określony sposób mógł on na wody oddziaływać. W tym wypadku zezwolono skarżącej spółce na to, aby do wód wprowadzała wody opadowe i roztopowe. Przy czym zezwolono na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód przyjmując za czasokres 170 dni w roku. Wprowadzając do decyzji ten element ten sam organ, który ustalił opłatę stałą za usługi wodne, wziął pod uwagę prawidłowe parametry, że opady atmosferyczne w B. wynoszą średnio rocznie 170 dni w roku, a zatem przez taki okres skarżąca odprowadza do wód wody opadowe i roztopowe. Tymczasem - jak wynika z zaskarżonej decyzji – przyjęto, że skarżąca odprowadza do wód wody opadowe i roztopowe przez 365 dni w roku. Organ zakłada więc całkowicie błędnie, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych następuje codziennie, a zatem, że w B. codziennie pada. Wniosek taki stoi w oczywistej opozycji do doświadczenia - w B. z całą pewnością nie występują opady codziennie, co jest rzeczą powszechnie wiadomą. Stanowisko organu pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z doświadczeniem życiowym, jak również naukami empirycznymi. Ponadto gdyby przyjąć sposób rozumowania organu, to wprowadzony przez ustawodawcę element temporalny odnoszący się do jednostki czasu - "dzień" byłby niecelowy albo całkowicie zbędny, bowiem ustawodawca posłużyłby się czynnikiem temporalnym obejmującym jednostkę czasu jaką jest "rok". Należy podnieść, że w przypadku innych okoliczności objętych opłatą za usługi wodne ustawodawca bez najmniejszego problemu używa czasokresu roku, posługując się sformułowaniem "rocznie". Odróżnia on zatem okres "roczny" od okresu "dzienny". Tymczasem organ wadliwie utożsamia te dwa pojęcia i przewrotnie chcąc pozostawać w zgodzie z parametrem "dzienny", zamiast posłużyć się sformułowaniem "za rok", utożsamia rok jako 365 dni. Gdyby było tak, jak chce organ, to ustawodawca z całą pewnością użyłby sformułowania "roczny", a nie "dzienny", a skoro użył sformułowania "dzienny", to miał zapewne na myśli zupełnie naturalny element, jakim jest wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód w dniach, kiedy te opady występują. Trudno byłoby oczekiwać od prawodawcy zastosowania mniejszej jednostki czasowej jak dzień, gdyż dokonywanie pomiarów w godzinach lub minutach byłoby bardzo utrudnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej powoływana w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd ma obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., a z kolei art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakazuje stwierdzenie nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i zachodzi wówczas, gdy jego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako wydana przez organ praworządnego państwa. Stwierdzone wady muszą być oczywiste. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa ma miejsce w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Zatem wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną sprawą administracyjną obowiązywał niebudzący wątpliwości interpretacyjnych stan prawny. W niniejszej sprawie strona skarżąca uczyniła przedmiotem kontroli decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni PGWWP w C. z dnia 23 kwietnia 2019 r. (nr [...]) określającą wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, o której mowa w art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. Wskazane rozstrzygnięcie zostało wydane na skutek reklamacji wniesionej w trybie art. 273 ust. 1 u.p.w. i ma swoją podstawę w art. 273 ust. 6 u.p.w. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że na gruncie obowiązującej obecnie ustawy – Prawo wodne wprowadzono zasadę, iż wysokość opłat wodnych - w tym opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, o której mowa w art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. – jest w pierwszej kolejności ustalana przez Wody Polskie i przekazywana podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji (art. 271 ust. 1 u.p.w.), która nie stanowi decyzji administracyjnej. Z kolei zgodnie z art. 273 ust. 1 u.p.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 u.p.w., jeżeli nie zgadza się z wysokością tej opłaty może złożyć reklamację. Stosownie zaś do art. 273 ust. 6 u.p.w., w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.p.w. do postępowań toczących się przed organami Wód Polskich stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjąć należy zatem, że ustalenie przez właściwy organ Wód Polskich oraz przekazanie podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne informacji w przedmiocie opłaty, o której mowa w art. 271 ust. 1 u.p.w. nie wszczyna postępowania administracyjnego. Do jego wszczęcia dochodzi dopiero z momentem złożenia reklamacji odpowiadającej warunkom z art. 273 ust. 1 u.p.w. oraz ogólnym warunkom podania określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Niewątpliwie zatem, aby reklamacja mogła być merytorycznie rozpoznana, musi pochodzić od uprawnionego podmiotu i być przez ten podmiot podpisana (art. 63 § 2 i § 3 k.p.a.). W przypadku podmiotu jakim jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oznacza to podpisanie reklamacji przez osoby, które na mocy przepisów powszechnie obowiązujących oraz umowy spółki uprawnione są do reprezentowania tej osoby prawnej w ściśle określony sposób, co pozostaje ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zgodnie z art. 273a u.p.w. w zainicjowanym w ten sposób postępowaniu administracyjnym nie stosuje się art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 k.p.a. Na mocy wskazanego przepisu szczególnego organ nie ma zatem obowiązku zawiadomienia strony, że wniesiona reklamacja wszczęła postępowanie administracyjne, które w przypadku nieuwzględnienia zawartego w reklamacji żądania strony będzie zakończone wydaniem decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wniesiona w przedmiotowej sprawie reklamacja nie mogła zainicjować postępowania administracyjnego w sposób skuteczny. Należy zwrócić uwagę, że sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określa art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 505 ze zm.), który stanowi, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że z przedłożonej przez stronę skarżącą informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz podpisywania w jej imieniu umów i zaciągania zobowiązań, upoważnionych jest dwóch członków zarządu łącznie albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przedstawionych Sądowi, zawierające reklamację pismo spółki datowane na dzień 5 kwietnia 2019 r. (znak [...]) zostało podpisane tylko przez jedną osobę, tj. Członka Zarządu Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w B. Sp. z o.o. w B. W świetle dostarczonego przez stronę skarżącą dokumentu określającego sposób jej reprezentacji uznać zatem należy, że opisana wyżej reklamacja podpisana została niezgodnie z obowiązującymi zasadami reprezentacji. Rozpoznanie przez organ administracji publicznej podania (które nie zostało podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji osoby prawnej) oraz wydanie w takiej sytuacji decyzji administracyjnej stanowi rażące naruszenie prawa powodujące konieczność stwierdzenia nieważności takiego aktu. Wskazana w art. 273 ust. 6 u.p.w. podstawa do wydania decyzji administracyjnej istnieje bowiem jedynie w przypadku skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego zainicjowanego reklamacją. Oczywistym jest bowiem, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 273 ust. 6 u.p.w. nie może nastąpić z urzędu. W przedmiotowej sprawie uznać więc należy, że zaskarżoną decyzję wydano pomimo braku skutecznego wniesienia reklamacji przez stronę skarżącą. Należy w tym miejscu podkreślić, że z istoty kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny wynika, iż stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji administracyjnej czyni zbędną potrzebę dokonania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych we wniesionej przez stronę skarżącą skardze. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dokonywał zatem oceny zgodności z prawem nałożenia opłaty stałej na konkretny podmiot ani też tego, czy opłata ta została przez organ orzekający określona w prawidłowej wysokości. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z poczynionych przez Sąd rozważań i są wiążące dla organu orzekającego zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Zauważyć należy, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organ podjął jakiekolwiek działania w celu ustalenia czy reklamacja, którą otrzymał została podpisana przez osoby uprawnione do reprezentowania Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w B. Sp. z o.o. w B. W konsekwencji organ ten nie wezwał strony do uzupełnienia braków podania, do czego był obowiązany na mocy art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 u.p.w. Do reklamacji składanych w trybie ustawy – Prawo wodne w pełni znajdują bowiem zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące podań, jedynie za wyjątkiem art. 61 § 4 k.p.a., którego stosowanie - jak wskazano wyżej - zostało wyraźnie wyłączone przez ustawodawcę mocą art. 273a u.p.w. Po otrzymaniu akt sprawy organ orzekający zobligowany jest zatem podjąć opisane wyżej działania ukierunkowane na konwalidację reklamacji w zakresie podpisania jej zgodnie z zasadami reprezentacji strony skarżącej, bowiem dokonanie tych czynności jest niezbędne dla skutecznego rozpoznania reklamacji i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie określenia opłaty stałej.