II SA/Wa 681/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2019 r. sprawy ze skargi W. R., M. R. i A. R. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym tymczasowej kwatery oddala skargę Komendant [...] Policji w [...] (organ) decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r po rozpatrzeniu odwołania pana W. R., pani M. R. i pani A. R. (skarżących) od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] (organ I instancji) nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji dotyczącą nakazania skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] (kwatera tymczasowa) w [...]. Ustalono, że kwatera tymczasowa została przydzielona W. R. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...]. Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania w przedmiotowej kwaterze zostali członkowie rodziny skarżącego opisani w decyzji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Komendant Rejonowy Policji [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2004 r. w związku z jego pisemnym żądaniem rozwiązania stosunku służbowego i stał się emerytem policyjnym. Skarżący złożył do Komendanta [...] Policji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] w sprawie przydziału kwatery tymczasowej, wskazując, że przedmiotowa decyzja rażąco narusza prawo, tj. art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz wniósł o wydanie decyzji o przydziale zajmowanej kwatery jako lokalu służbowego. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. a Komendant Głównego Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2101/10 oddalił skargi skarżącego i Stowarzyszenia Mieszkańców Osiedla [...]. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1759/11 oddalił skargę kasacyjną. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Komendant [...] Policji zawarł ze skarżącym umowę na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania (hotelu) Komendy [...] Policji w lokalu dotychczas zajmowanym przez wymienionego z rodziną. W § 7 ust. 2 umowy zapisano, że każda ze stron może rozwiązać umowę z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego. W dniu [...] sierpnia 2017 r. Komendant [...] Policji działając na podstawie § 7 ust. 2 wskazanej powyżej umowy, wypowiedział skarżącemu umowę zawartą w dniu [...] kwietnia 2014 r., z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego, który upłynął w dniu [...] listopada 2017 roku. Zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Komendant Rejonowy Policji [...], działając na podstawie ort. 61 Kpa., powiadomił skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w wyznaczonym terminie. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Komendant Rejonowy Policji [...] nakazał opróżnienie przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej. Komendant [...] Policji utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.; ustawa o Policji) "przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 następuje w formie decyzji administracyjnej". W ust. 1 tego artykułu została ustanowiona delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1170; rozporządzenie). Przepis § 10 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia stanowi, że tymczasowe kwatery dla policjantów przydziela się w lokalach mieszkalnych, pokojach gościnnych, pokojach w hotelu lub bursie albo pomieszczeniach mieszkalnych usytuowanych w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: 1) zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji; 2) upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1 -4, pkt 7-9 oraz art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Stwierdził, że z analizy przepisów opisanych w decyzji wynika, że prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje wyłącznie policjantowi pełniącemu służbę. Z chwilą zaś zwolnienia ze służby w Policji policjant traci prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ zobowiązany jest przepisami prawa do opróżnienia kwatery tymczasowej. W ocenie organu bezspornym jest okoliczność, że zajmowany przez skarżącego lokal nosi status tymczasowej kwatery. Podobnie bezspornym pozostaje fakt, że skarżący będąc głównym najemcą kwatery tymczasowej został z dniem [...] kwietnia 2004 r., zwolniony ze służby w Policji w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby i stał się emerytem policyjnym. Wobec tego, zdaniem organu, z dniem [...] maja 2004 r. zaistniała przesłanka, o której mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości. Podkreślił, że decyzja nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, trwale wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej pozbawiając skarżącego tytułu prawnego do jej zajmowania. Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym), przewiduje dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji. Pierwsze uprawnienie zostało określone w art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. W myśl tego przepisu funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Drugie uprawnienie wynika z art. 30 ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym. Zgodnie z tym przepisem emerytom i rencistom policyjnym przysługuje pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Z powyższego wynika, że emerytom policyjnym przysługuje prawo do uzyskania i użytkowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Żaden przepis prawa materialnego, nie pozwala natomiast na zajmowanie przez osoby będące emerytami policyjnymi kwatery tymczasowej. W § 13 rozporządzenia ustawodawca nakazał wprost opróżnienie kwatery tymczasowej z chwilą zwolnienia policjanta ze służby. Z cyt. przepisów ustawy o Policji, jak również z cyt. przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym wynika, że emeryt policyjny nie może zamieszkiwać w kwaterze tymczasowej, do której prawo posiada jedynie policjant będący w służbie czynnej. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: 1) art. 140 § 2 Kpa. – polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu – co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, iż zostały spełnione przesłanki ww. normy, podczas gdy prawidłowa wykładnia omawianych przepisów, w szczególności w zestawieniu z materiałem zgromadzonym przez organ oraz materiałem i stanowiskiem zaoferowanym przez skarżącego, winna doprowadzić organ do wniosku, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w tym nowe dowody nieznane organowi, na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności prawne, organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązku, organ pominął istotne dla sprawy i znane mu okoliczności faktyczne, jak też decyzja stanowiąca naczelne tło sprawy, tj. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innych organów; 2) § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (rozporządzenia), art. 88 ust. 1 i 2, art. 90, art. 92, art. 94 i art. 98 ustawy pragmatycznej z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art.1 i 2 ust.1 pkt.2 lit. c i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariusz Policji – polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu – co doprowadziło do błędnego uznania zarówno przez organ I stopnia, jak też przez organ II stopnia, że skarżącemu nie przysługuje prawo zajmowania kwatery tymczasowej do czasu wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie wskazanych norm prowadzi do wniosku przeciwnego co miało bardzo istotny wpływ na wynik postępowania prowadzonego przez organ I stopnia oraz przez organ II stopnia; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 1 pkt 4 Kpa. i art. 107 § 3 Kpa. i nie zastosowały prawa art. 97 § 1 pkt 4 w zw. art. 98 Kpa. i art. 100 Kpa. – polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu – co skutkowało niedokonaniem, zarówno przez organ I, jak też II stopnia, ustalenia stanu faktycznego i stanu prawnego dotyczącego możliwości zajmowania kwatery tymczasowej przez skarżącego i jego rodziny do czasu wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego; - co ostatecznie skutkowało naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 w zw. art. 98 Kpa. i art. 100 Kpa. polegającym na nieprawidłowej wykładni omawianego przepisu, przy uwzględnieniu okoliczności sprawy, i jego nieprawidłowym zastosowaniu polegającym na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I stopnia nakazującego skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej – w wyniku ujawnienia okoliczności, które organ winien uwzględnić z urzędu w ramach przedmiotowej sprawy. Podtrzymał wniosek zawarty w odwołaniu od decyzji I stopnia dotyczący zawieszenia wykonania zaskarżonej decyzji nr [...] do czasu rozpatrzenia jego wniosku skierowanego do Komendanta Rejonowego Policji [...] w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. W związku z tym, że naruszenie wyżej wskazanych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej i przedającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący stwierdził, że na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. zawarto ze skarżącym umowę najmu przydzielonej kwatery tymczasowej na czas określony w § 9 umowy, tj. na czas pełnienia służby. Wskazał, że został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2004 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku Komendanta Rejonowego Policji [...], zgodnie z jego pisemnym żądaniem rozwiązania stosunku służbowego z uwagi na nabycie prawa do policyjnej emerytury. Ostatecznie decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej została wyeliminowana z obrotu prawnego jako wydana z rażącym naruszenie prawa. Wskazał, że udało się wyeliminować z obiegu prawnego wadliwą decyzje, ale od właściwego organu nie uzyskał w zamian prawidłowej decyzji o nabyciu praw do lokalu mieszkalnego. Uważa, że jest niewątpliwie niedopełnienie czynności przez Komendanta [...] Policji, tj. nieprzekazanie do właściwego Komendanta Rejonowego Policji pierwotnego wniosku skarżącego z 2003 r., na podstawie którego wydana została obarczona nieważnością decyzja nr [...], jak i późniejszego wniosku z 2010 r. o wydanie prawidłowej decyzji lokalowej zgodnie z dyspozycją § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów i normą art. 88 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwową Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Wskazał, że po wyeliminowana z obrotu prawnego decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej Komendant [...] Policji w dniu [...] kwietnia 2014 r. zawarł z nim umowę na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania (hotelu) Komendy [...] Policji w lokalu dotychczas zajmowanym. Wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. Komendant [...] Policji działając na podstawie § 7 ust. 2 umowy na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji wypowiedział umowę zawartą w dniu [...] kwietnia 2014 r. dotycząca lokalu tymczasowego z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego, który upłynął w dniu [...] listopada 2017 r. Następnie zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu. Postępowanie to zostało wszczęte z powodu okoliczności wskazanych w § 13 ust 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, tj. opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: zwolnienia policjanta ze służby oraz wystąpienia okoliczności o których mowa m.in. w art 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Podniósł, że organ I instancji w zawiadomieniu nr [...] nie poinformował skarżącego o przysługujących mu prawach emerytalnych z wyjątkiem informacji o możliwości zapoznania się z aktami postępowania, w szczególności wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo wglądu do akt zrealizował w dniu [...] października 2018 r. Następnie w wystąpieniu z dnia [...] października 2018 r. (data wpływu do organu [...] października 2018 r.) strony postępowania złożyły prośbę o cofnięcie decyzji o wszczęciu postępowania administracyjnego nr [...] w sprawie lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] i nadanie praw do zamieszkania w lokalu na stale. Wyraził ogólne niezadowolenie z sytuacji w jakiej znalazła się jego rodzina w związku z zajmowaniem przedmiotowego lokalu. Uznał, że organy oparły swoje działania na przepisach, z których nie tyle wyprowadziły błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowo stosowały, ale też dokonały błędnego ich doboru i odczytania. W związku z powyższym wnosił jak we wstępie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2018 r. dotyczącą nakazania skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych oraz członkowie jego rodziny posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery. Zdaniem Sądu, mieszkanie przydzielone skarżącemu i jego rodzinie na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] miało charakter kwatery tymczasowej, co wynika już z tytułu tej decyzji, powołanej podstawy prawnej (§ 10 rozporządzenia), umowy najmu tej kwatery (zawartej zgodnie z § 7 na czas pełnienia przez policjanta). Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji "przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 następuje w formie decyzji administracyjnej". W ust. 1 tego artykułu została ustanowiona delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Przepis § 10 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia stanowi, że tymczasowe kwatery dla policjantów przydziela się w lokalach mieszkalnych, pokojach gościnnych, pokojach w hotelu lub bursie albo pomieszczeniach mieszkalnych usytuowanych w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: 1) zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji; 2) upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1 -4, pkt 7-9 oraz art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Z faktu, że skarżący ubiegał się o uzyskanie uprawnienia do lokalu mieszkalnego nie sposób wyprowadzić wniosku, że przydział ten został w całości, zgodnie z wnioskiem zrealizowany, a co za tym idzie – doszło w istocie do przydziału lokalu mieszkalnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że o statusie lokalu oraz o uprawnieniu do jego zajmowania, nie może bowiem przesądzać wola funkcjonariusza wyrażona we wniosku o przydział lokalu, lecz wola organu decydującego o przydziale lokalu, wyrażona w decyzji przydziałowej, podyktowana w dużej mierze możliwościami, jakimi dysponował organ (por. wyrok NSA z 21 marca 2018 r. I OSK 1284/16). Nie można twierdzić, że jest się uprawnionym do dotychczas zajmowanego lokalu, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusze Policji zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Z przepisu tego wynika, że policjant po przejściu na emeryturę ma prawo do lokalu mieszkalnego, który nie musi być tym samym lokalem, który zajmował będąc w służbie czynnej. Trzeba także zauważyć, że przepis ten dotyczy zarówno funkcjonariusza, który zajmował przed przejściem na emeryturę lokal mieszkalny, jak i funkcjonariusza zajmującego kwaterę tymczasową. Z tego przepisu nie można zatem wywodzić, jak czyni to skarżący, prawa do dalszego zajmowania lokalu przydzielonego w okresie służby, bez względu na status tego lokalu (lokal mieszkalny bądź kwatera tymczasowa). Oznacza to również, że nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia roszczenia skarżącego fakt, że po przejściu na emeryturę zawarto z nim umowę najmu dotychczas zajmowanego lokalu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne i dlatego nie można mu zarzucić naruszenia podniesionych w skardze przepisów prawa procesowego. Jak już powiedziano, zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji zajmowanego przez nich lokalu (mieszkalny a nie kwatera tymczasowa) mogłyby podlegać ocenie jedynie w odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa. należy zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia decyzji, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zawiera bowiem w gruncie rzeczy polemikę z rozstrzygnięciami organów i wskazywaniem, że skarżący i jego rodzina czują się pokrzywdzeni. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje więc z treścią powołanego przepisu. W sprawie zarzutu dotyczącego niepowiadomienia o prawach strony w szczególności o możliwości zapoznania się z aktami należy zauważyć, że skarżący sam wskazał, że prawo wglądu do akt zrealizował w dniu [...] października 2018 r. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.