VI SA/Wa 750/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę W dniu [...] września 2018 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynął wniosek I. Sp. z o.o. Oddział w Polsce o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Do wniosku załączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego o numerze [...], z którego wynika, że siedziba i adres zakładu głównego przedsiębiorcy zagranicznego I. znajduje się na terenie Republiki Federalnej Niemiec pod adresem [...]. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o akta administracyjne dotyczące przedmiotowego wniosku. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d.") w związku z art. 2 pkt 1 i 6 oraz art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE z dnia 21 października 2009 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 300, str. 51; dalej: "rozporządzenie nr 1071/2009"), w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r, poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] września 2018 r. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, odmawiam udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego może być udzielone, przez właściwe władze państwa członkowskiego, wyłącznie temu przedsiębiorcy, który musi w danym państwie członkowskim posiadać siedzibę położoną w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że oddział przedsiębiorcy zagranicznego działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada odrębnej od przedsiębiorcy zagranicznego zdolności prawnej, a tym samym nie może wykonywać działalności gospodarczej w imieniu własnym. Jest on więc jedynie wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie częścią działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego, która wykonywana jest przez tego przedsiębiorcę poza jego siedzibą lub głównym miejscem wykonywania działalności. Oznacza to, że stroną - tak w postępowaniu przed sądem, jak i w postępowaniu administracyjnym - jest sam przedsiębiorca zagraniczny, będący punktem odniesienia dla wszelkich związanych z tym praw i obowiązków. W konsekwencji, to przedsiębiorca zagraniczny, a nie jego oddział jest podmiotem uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji na działalność gospodarczą. Mając na uwadze przedstawioną argumentację organ stwierdził, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uzyskać może od właściwych mu terytorialnie organów państwa członkowskiego wyłącznie przedsiębiorca zagraniczny, a nie oddział tego przedsiębiorcy zlokalizowany na terenie RP. W związku z powyższym organ zobowiązany jest odmówić I. Sp. z o.o. Oddział w Polsce udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art, 127 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 i 2, ar. 7 ust. 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019r. poz. 58), pkt 7 preambuły, art. 2 pkt 7 i 8, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. odmawiającej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009; 2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy. Powołany przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego oraz częściowo krajowego transportu drogowego osób wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Takie zezwolenie jest udzielane przedsiębiorcy spełniającemu wymagania określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.). Posiadanie tego zezwolenia jest także niezbędnym warunkiem udzielenia przedsiębiorcy licencji wspólnotowej. Zezwolenie jest wydawane przez starostę właściwego dla siedziby przedsiębiorcy. Jednak w przypadku, gdy o udzielenie licencji wspólnotowej wystąpi przedsiębiorca nie posiadający tego zezwolenia, organem właściwym do wydania zezwolenia jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Organ podkreślił, że taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ o wydanie licencji wspólnotowej wystąpiła strona nie posiadająca zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dlatego Główny Inspektor Transportu Drogowego chcąc udzielić stronie licencji wspólnotowej, najpierw musiał sprawdzić czy strona spełnia warunki do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i udzielić jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 określają warunki jakie musi spełnić przedsiębiorca, który chce wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Te warunki określa art. 3 wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego musi: posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, cieszyć się dobrą reputacją, posiadać odpowiednią zdolność finansową i posiadać wymagane kwalifikacje zawodowe. Przepisy ww. rozporządzenia dokładnie określają także kiedy można uznać, że przedsiębiorca spełnia wymienione warunki. Organ wskazał, że przesłanki spełnienia warunku posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich określa art. 5 wymienionego rozporządzenia. Aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a) lego rozporządzenia przedsiębiorca musi: posiadać siedzibę wraz z lokalami, w których prowadzi działalność, dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego i prowadzić działalność związaną z tym pojazdem czy pojazdami, w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim. Z treści tego przepisu wynika, że siedziba z lokalami do prowadzenia działalności i baza eksploatacyjna muszą znajdować się w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorcy. Także pojazd czy pojazdy, którymi wykonuje działalność muszą być zarejestrowane lub w inny sposób wprowadzone do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego. Zatem wszystkie przesłanki wymienione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 muszą zostać spełnione w tym państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, a nie w którymkolwiek państwie członkowskim. Ponadto organ zauważył, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 określają jaki podmiot należy uznawać za przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie definiują pojęcia przedsiębiorcy, ale taką definicję zawierają przepisy ustawy z dnia 06 marca 2018 r. - prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Natomiast działalnością gospodarczą według art. 3 ustawy - prawo przedsiębiorców jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zatem definicja działalności gospodarczej obejmuje także działalność w zakresie transportu drogowego. Należy również podkreślić, że żaden z powołanych aktów prawnych nie uznaje oddziału podmiotu wykonującego działalność gospodarczą za samodzielny podmiot mogący samodzielnie wykonywać działalność gospodarczą i tym samym być przedsiębiorcą w rozumieniu powołanych przepisów. Również przepisy odrębne, do których odsyła przepis art. 4 ust. 3 ustawy - prawo przedsiębiorców w zakresie zasad podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne nie przewidują takiej możliwości. Kwestie zasad podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne regulują przepisy ustawy z dnia 06 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 649 ze zm.). Definicję oddziału zawiera art. 3 pkt 4 tej ustawy i według tej definicji oddział jest wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie częścią działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Zatem jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oddział jest jedynie częścią przedsiębiorstwa określonego definicją przedsiębiorstwa zamieszczoną w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1025) stanowiącego zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Oddział nie jest także jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, ponieważ kwestie wykonywania działalności przy pomocy oddziałów reguluje tylko ustawa o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie odsyłając w tym zakresie do innych aktów prawnych. Tym samym oddział nie jest przedsiębiorcą i nie posiada odrębnej od przedsiębiorcy osobowości prawnej. Organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy bez żadnych wątpliwości wskazuje, że spółka I. posiada swoją siedzibę w [...] przy ul. [...], na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Wymieniona spółka jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o udzielenie jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jednak ze względu na swoją siedzibę z wnioskiem o wydanie tego zezwolenia może wystąpić jedynie do organu właściwego do wydania takiego zezwolenia, tj. do organu znajdującego się na terenie Republiki Federalnej Niemiec, bowiem zgodnie z przepisami pkt 7 preambuły i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 tylko organ wyznaczony przez władze tego kraju do wydawania ww. zezwoleń jest organem właściwym do wydania stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Natomiast utworzony przez spółkę Oddział znajdujący się w Polsce w miejscowości B. przy ul. [...] jest jedynie wydzieloną organizacyjnie częścią spółki i nie może być podmiotem praw i obowiązków ani nie może samodzielnie prowadzić działalności gospodarczej na terenie Polski. Dlatego także z tego powodu nie może ubiegać się w Polsce o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pismem z dnia 26 lutego 2019r. I. Sp. z o o. Oddział w Polsce wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Strona zarzuciła naruszenie art. 5 w zw. z art. 3 ust.1 lit.a rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący nie posiada siedziby, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada statusu strony podczas, gdy skarżący ma siedzibę w B. przy ul. [...] i spełnia wszystkie warunki do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Głównemu Inspektorowi Transportu drogowego do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że nie zgadza się z motywami jakie legły u podstaw zaskarżonej decyzji, gdyż w pierwszej kolejności do wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, winne mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 i rozporządzenia nr 1071/2009. Zdaniem strony status i siedziba przedsiębiorcy skarżącego winne być oceniane zgodnie z art. 4 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 a nie w oparciu o definicję zawartą w ustawie prawo przedsiębiorców. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009 "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Siedziba przedsiębiorcy łączy się natomiast ze strukturą organizacyjną i lokalową, posiadaniem samochodów i zatrudnianiem pracowników. Te wszystkie warunki skarżący spełnia gdyż w B. przy ul. [...] skarżący posiada bazę lokalową wraz z całą dokumentacją finansową pracowniczą i administracyjną. To tutaj znajduje się centrum logistyczne skarżącego, który poprzez zatrudnione osoby świadczy usługi transportowe samochodami do niego należącymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu drogowego utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono stronie skarżącej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie sądu mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d."), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009; 2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego musi: posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, cieszyć się dobrą reputacją, posiadać odpowiednią zdolność finansową i posiadać wymagane kwalifikacje zawodowe. Przepisy ww. rozporządzenia dokładnie określają także kiedy można uznać, że przedsiębiorca spełnia wymienione warunki. Przesłanki spełnienia warunku posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich określa art. 5 wymienionego rozporządzenia. Aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a) lego rozporządzenia przedsiębiorca musi: posiadać siedzibę wraz z lokalami, w których prowadzi działalność, dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego i prowadzić działalność związaną z tym pojazdem czy pojazdami, w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim. Jak słusznie podkreśla organ, z treści tego przepisu wynika, że siedziba z lokalami do prowadzenia działalności i baza eksploatacyjna muszą znajdować się w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorcy. Także pojazd czy pojazdy, którymi wykonuje działalność muszą być zarejestrowane lub w inny sposób wprowadzone do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego. Zatem wszystkie przesłanki wymienione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 muszą zostać spełnione w tym państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, a nie w którymkolwiek państwie członkowskim. Zebrany w sprawie materiał dowodowy bez żadnych wątpliwości wskazuje, że spółka I. posiada swoją siedzibę w [...] przy ul. [...], na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Utworzony przez spółkę Oddział znajdujący się w Polsce w miejscowości B. przy ul. [...] jest wydzieloną organizacyjnie częścią spółki i nie może być podmiotem praw i obowiązków ani nie może samodzielnie prowadzić działalności gospodarczej na terenie Polski. Podkreślić należy, że oddziałom przedsiębiorstw nie przysługuje przymiot przedsiębiorcy, bowiem jak stanowi art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1025) oddziałem jest wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Dlatego też skarżąca nie może ubiegać się w Polsce o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Ze względu na swoją siedzibę z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego licencji może wystąpić do organu właściwego do jej wydania, tj. do organu znajdującego się na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Zdaniem sądu, GITD słusznie odmówił udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego Oddziałowi w Polsce przedsiębiorcy I. Sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.