IV SA/Wa 1305/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Aneta Dąbrowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Zakładu [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO w [...]" lub "Kolegium") z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie"). Postanowieniem tym Kolegium stwierdziło uchybienie przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...][...] (dalej: "skarżący" lub "ZGN") terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] lutego 2019 r., wymierzającej ZGN administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzew rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] w wysokości 10.725,00 zł i umarzającej postępowania w części dotyczącej zniszczenia rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] drzew i krzewów. II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Marszałek Województwa [...] wskazaną wyżej decyzją z [...] lutego 2019 r. wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzew rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...]w wysokości 10.725,00 zł i umorzył postępowania w części dotyczącej zniszczenia rosnących na terenie nieruchomości przy u!. [...] drzew i krzewów. Decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej (tj. skrzynki e-PUAP) w dniu 27 lutego 2019 r. II.2. Odwołanie od decyzji zostało przez ZGN złożone bezpośrednio w organie I instancji w dniu 14 marca 2019 r. (zob. prezentatę na piśmie). II.3. Kolegium uzasadniając zaskarżone postanowienie wskazało, że 14 dniowy termin na złożenie odwołania upływał w dniu 13 marca 2019 r. Tymczasem odwołanie zostało złożone w organie I instancji w dniu 14 marca 2019 r., czyli z uchybieniem 14 dniowego terminu. III.1. W skardze do WSA w Warszawie ZGN reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił naruszenie art. 6 w związku z art. 134 k.p.a. przez uznanie, że ZGN odebrał decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2019 r., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego datą doręczenia decyzji jest nie dzień, w którym wpłynęła do systemu ePUAP, lecz dzień jej zmaterializowania (tj. wydrukowania). W takim układzie podnieść należy, że wydrukowanie tego aktu administracyjnego nastąpiło w dniu 28 lutego 2019 roku i tę datę skarżący potraktował jako dzień, od którego rozpoczął bieg terminu na zaskarżenie decyzji. Należy wobec tego wskazać, że uznanie stanowiska organu za zasadne skutkowałoby przyjęciem, że strona, która otrzymała decyzję za pomocą systemu ePUAP, ma w praktyce krótszy termin na złożenie środków odwoławczych/zaskarżenia od strony, która otrzymała rozstrzygnięcie organu w tradycyjnej formie. Narusza to w sposób ewidentny zasadę praworządności. Pracownicy skarżącego faktycznie zapoznali się z decyzją w dniu 28 lutego 2019 roku, tj. w dniu wydruku decyzji z systemu ePUAP. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżący dochował 14 dniowego terminu na wniesienie odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...]. Rozstrzygniecie tej kwestii zdeterminowane jest z kolei oceną, kiedy doszło do skutecznego doręczenia ZGN wspomnianej decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja Marszałka z [...] lutego 2019 r. została w tym samym dniu doręczona skarżącemu. Otóż w aktach tych znajduje się urzędowe poświadczenie odbioru, w którym wskazano, że jako datę doręczenia i wytworzenia poświadczenia 27 lutego 2019 r., g. 14:08. Należy przypomnieć, że w sprawie, z uwagi na status publiczny skarżącego, doręczenia były dokonywane na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu (art. 39² k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 39¹ nie stosuje się. Zasady dokonywania doręczeń w tym przypadku reguluje m. in. art. 46 § 10 k.p.a. (por. np. B. Adamiak, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2019, Nb 6 do art. 46). Zgodnie z tym przepisem, doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie. W takim przypadku, tj. doręczenia pisma stronie będącej podmiotem publicznym na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu (ePUAP) następuje z chwilą wygenerowania urzędowego poświadczenia odbioru (poświadczenie przedłożenia), co następuje automatycznie z chwilą wprowadzenia pisma do systemu odbiorcy (zob. § 8 ust. 3 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych – Dz.U. z 2018 r. poz. 180). Poświadczenie doręczenia (przedłożenia) jest w takim przypadku niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru (por. np. wyroki NSA z 15 marca 2017 r., I OSK 1729/15 oraz z 19 maja 2017 r., I OSK 61/17 – CBOSA; G. Sibiga, Komunikacja elektroniczna w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 5 do art. 46). Uzupełniająco warto dodać, odnosząc się do twierdzeń skargi opartych na założeniu, że chwilą doręczenia stronie pisma w formie dokumentu elektronicznego jest jego wydrukowanie, że nawet w odniesieniu do mniej rygorystycznych reguł doręczeń takich dokumentów obowiązujących inne strony niż podmioty publiczne, datą doręczenia nie jest wydrukowanie dokumentu przesłanego w formie elektronicznej, ale wysłanie potwierdzenia jego otrzymania (art. 46 § 3 i 4 k.p.a.). Można powiedzieć, że podobnie jak ma to miejsce w przypadku doręczeń w formie "papierowej", moment doręczenia związany jest z odbiorem korespondencji, a nie z faktycznym zapoznaniem się przez odbiorcę z treścią pisma. Niezależnie zatem od kwestii, czy wobec podmiotów publicznych można w ogóle stosować zasadę równości, to nie sposób przyjąć, że w przypadku doręczenia pisma w formie elektronicznej strona ma krótszy termin na zaskarżenie decyzji niż w przypadku doręczenia w formie tradycyjnej. W obu bowiem przypadkach o momencie doręczenie decyduje możliwość zapoznania się z treścią pisma, a nie faktyczne zapoznanie się z pisma. Powoływanie się tu na zasadę równości jest tu również o tyle bezzasadne, że kwestia ustalenia momentu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego została szczegółowo uregulowana w przepisach i organ, w świetle zasady legalizmu (art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP) nie może odstąpić od stosowania tych przepisów. IV.3. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.