IV SA/Po 155/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2017 r. sprawy ze skarg A. M., A. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego z odwołań A. M. i A. S.; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz każdego ze skarżących kwoty po 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r. znak: [...] Wojewoda Wielkopolski (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu odwołania D. N., D. S., A. S., R. Ł., J. Ł., D. M., A. M., M. S., B. S., W. D., J. B., S. B., U. B., M. B., A. M., A. D., D. M., R. M., M. M., M. M., M. M. oraz B. S. od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych 3EW i 4EW o mocy 2,0 MW każda wraz z infrastrukturą towarzyszącą (droga dojazdowa, place manewrowe i zjazd z drogi) na działkach o nr ewid[...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") umorzył postępowanie odwoławcze. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dnia [...] maja 2016 r. do Starostwa Powiatowego w M. wpłynął wniosek spółki [...] (zwanej też dalej "Inwestorem") o pozwolenie na budowę dwóch elektrowni wiatrowych 3EW i 4EW o mocy 2,0 MW każda wraz z infrastrukturą towarzyszącą (droga dojazdowa, place manewrowe i zjazd z drogi) na działkach o nr ewid[...] Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Starosta [...] (dalej też jako "Starosta" lub "organ I instancji") nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia określonych nieprawidłowości i uzupełnienia we wskazanym zakresie dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem. Braki te zostały uzupełnione i wniesione do organu [...] lipca 2016 r. W dniu [...] czerwca 2016 r. Starosta obwieścił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W dniu [...] lipca 2016 r. następujące osoby: C. R., K. T., B. S., B. M., J. i R. Ł., D. i A. S., K. D., D. W., Maria i A. M., M. i J. M., E. O., A. M., A. D., D. M., R. M., B. i M. S. – wystąpiły do organu I instancji o uznanie ich za strony w przedmiotowym postępowaniu. Tymczasem Burmistrz M. (dalej też jako "Burmistrz") pismem z [...] sierpnia 2016 r. powiadomił Starostę, iż skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo dotyczące konieczności podjęcia z urzędu czynności zmierzających do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – budowa farmy elektrowni wiatrowej. Dnia [...] sierpnia 2016 r. Starosta wydał wskazaną wyżej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wnieśli: D. N., D. S., A. S., R. Ł., J. Ł., D. M., A. M., M. S., B. S., W. D., J. B., S. B., U. B., M. B., A. M., A. D., D. M., R. M., M. M. (reprezentowany przez r. pr.), M. M., M. M. oraz B. S.. Umarzając postępowanie odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2016 r., Wojewoda Wielkopolski (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") wskazał, że z akt sprawy wynika, iż odwołujący brali udział w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji i że została im doręczona decyzja Starosty – za wyjątkiem J. B. oraz B. S., którzy nie zostali uznani za strony w tym postępowaniu i nie brali w nim czynnego udziału, a jedynie B. S. doręczono decyzję po ustaleniu przez organ I instancji podatnika podatku rolnego od gruntów na działce nr ewid.[...] W ocenie Wojewody kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, czy osobom odwołującym się przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W tym celu należało zbadać, czy posiadają oni interes prawny w tym postępowaniu, tj. czy istnieje przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skarżący mogą skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności sprzecznych z jego potrzebami. Kluczowym jest zatem ustalenie, czy sporne obiekty budowlane (w tym przypadku dwie elektrownie wiatrowe 3EW i 4EW) będą oddziaływać na nieruchomości skarżących w sposób ograniczający jej zagospodarowanie, a więc konieczne było wykazanie, że przez oddziaływanie obiektu naruszone zostały konkretne normy prawne, które stanowią źródło ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących. Na podstawie informacji z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę ustalono, że odwołujący posiadają tytuły prawne do nieruchomości znajdujących się w gminie [...], w obrębach geodezyjnych, gdzie planowana jest przedmiotowa inwestycja. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja leży na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym w drodze uchwały [...] (zwanym też dalej "Planem miejscowym" lub "Planem"). Działki inwestycyjne, na których zaplanowano elektrownie wiatrowe, położone są na terenie oznaczonym w Planie miejscowym jako [...] W § [...] Planu ustalono przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem EWR jako tereny rolne z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych, a także określono zasady zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, zgodnie z pkt 1 ust. 2 § 20 Planu, wprowadza się zakaz wznoszenia wszelkiej zabudowy kubaturowej w granicach terenów EWR oraz w strefie występowania hałasu o równoważnym poziomie 45 dB bądź większym. Organ II instancji zauważył, że fundamenty i maszty przedmiotowych elektrowni wiatrowych zostały przewidziane w całości na działkach inwestycyjnych wymienionych we wniosku Inwestora, na obszarach, na których lokalizację tego typu obiektów dopuszcza Plan miejscowy, jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uzyskana przez Inwestora na potrzeby przedmiotowej inwestycji. W bezpośrednim otoczeniu projektowanego zamierzenia wyznaczono w Planie miejscowym tereny oznaczone symbolem R. Zgodnie z § [...] Planu ustala się przeznaczenie terenów jako rolnicze, jednakże w ust. 2 ww. paragrafu zakazuje się na tych terenach lokalizacji wszelkiej zabudowy kubaturowej. Z analizy dokumentacji wynika, iż nieruchomości będące własnością odwołujących się osób leżą na terenach oznaczonych symbolem R i stanowią użytki rolne. Ze względu na rolnicze przeznaczenie terenu w niniejszym przypadku nie mają zastosowania uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zgodnie z § 1 pkt 1 tego rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu określa się dla terenów o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. Z powyższego wynika jednoznacznie, że dla terenów przeznaczonych na cele rolnicze (a takie mają działki odwołujących) zapisy ww. rozporządzenia nie mają zastosowania. Nie można również mówić o oddziaływaniu akustycznym elektrowni na działki odwołujących znajdujące się poza obszarem objętym planem miejscowym (na wschód od planowanego przedsięwzięcia), bowiem wzmożone oddziaływanie akustyczne zamyka się w całości na terenach objętych planem o przeznaczeniu rolniczym. Wojewoda nadmienił, iż w świetle ww. rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu w przedziale czasu odniesienia równemu jednej najmniej korzystnej godzinie nocy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 40 dB, zaś dla zabudowy zagrodowej 45 dB. Zarazem zaznaczył, że w celu zbadania oddziaływania hałasu na zabudowę mieszkaniową w pobliżu przedmiotowej inwestycji, wezwał Inwestora do przedłożenia mapy przedstawiającej zakres oddziaływania akustycznego projektowanych elektrowni wiatrowych 3EW i 4EW. Z przedłożonej przez Inwestora mapy wynika, że izofona 45 dB w całości znajduje się na terenie oznaczonym symbolem R, czyli na użytkach rolnych, zaś izofona 40 dB obejmuje dodatkowo tereny lasów (symbol ZL) oraz użytków zielonych (symbol RZ). Promień izofon 45 dB i 40 dB wynosi odpowiednio 250 m oraz 440 m. Po analizie organ II instancji uznał, że obszar badanych izofon nie obejmuje swoim zakresem żadnych zabudowań, stąd nie można na tej podstawie uznać osób odwołujących się za strony. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda ocenił, że nie można przyjąć, iż działki odwołujących znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu Prawa budowlanego. Powstanie inwestycji w kształcie zaproponowanym przez Inwestora nie będzie oddziaływać na nieruchomości odwołujących w sposób ograniczający ich zagospodarowanie, bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu działek otaczających przedsięwzięcie wynikają już z zapisów Planu miejscowego, a nie z decyzji o pozwoleniu na budowę. Ów Plan wprost wprowadza na terenach rolniczych zakaz wznoszenia wszelkiej zabudowy kubaturowej w granicach terenów oznaczonych symbolem EWR oraz w strefie występowania hałasu o równoważnym poziomie lub większym niż 45 dB. Tym samym w powyższym zakresie nie doszło do naruszenia konkretnych norm prawnych, na podstawie których odwołujący mogą wywodzić swój interes prawny. Wobec tego organ II instancji uznał, iż odwołujący nie posiadają w niniejszej sprawie interesu prawnego – z uwagi na brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby dla nich bezpośrednio określone prawa lub obowiązki w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji – a jedynie interes faktyczny. W konsekwencji nie są oni stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 . - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. Poz. 290, z późn. zm.; dalej w skrócie: "pr.bud."), chociaż doręczono im zaskarżoną decyzję w wyniku błędnego uznania przez Starostę, iż posiadają w tej sprawie interes prawny. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowy wniosek na budowę dwóch elektrowni wiatrowych 3EW i 4EW został złożony 20 maja 2016 r., czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961; dalej skrócie: "u.i.e.w."). Zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w tej ustawie (art. 13 ust. 3) postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. W myśl art. 16 ust. 1 u.i.e.w. sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące postępowań w sprawie pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych oraz pozwoleń na użytkowanie elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Stąd niniejsza sprawa rozpatrywana jest na podstawie przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku przez inwestora. Ustawodawca uznał, że podmiot, który uzyskał pozwolenie na budowę lub jest w trakcie prowadzenia postępowania w tym przedmiocie, nie może być ograniczany nowymi przepisami. W konkluzji Wojewoda wskazał, że w razie, gdy organ odwoławczy ustali, iż jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego, kończy postępowanie odwoławcze decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, która rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie. Z uwagi na fakt, że odwołania zostały wniesione przez podmioty nie będące stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, organ II instancji nie może przystąpić do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Skargi na opisaną decyzję Wojewody wnieśli odrębnymi pismami A. M. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po [...]) oraz A. S. (skarga zarejestrowana początkowo pod sygn. akt IV SA/Po [...]), oboje reprezentowani przez r. pr.. A. M. (dalej też jako "Skarżąca") w swej skardze zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. – poprzez bezpodstawne przyjęcie, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów, pomimo braku obiektywnej analizy akustycznej ustalającej zakres tegoż oddziaływania, a w szczególności ustalającej, czy spełnione zostały wymogi rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 28 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 pr.bud. – poprzez brak dokładnego wyjaśnienia zasięgu oraz poziomu emitowanego przez projektowane obiekty hałasu, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego akustyka, pomimo licznych wątpliwości, jakie rodzi przedstawiona przez Inwestora mapa akustyczna; 3) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. – poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wszystkie nieruchomości będące własnością odwołujących się osób leżą na terenach oznaczonych symbolem R i stanowią użytki rolne, podczas gdy z analizy załącznika graficznego do Planu miejscowego wynika, że nieruchomość m.in. Skarżącej objęta jest również terenami oznaczonymi jako RM, tj. zabudową zagrodową, natomiast inni odwołujący posiadają nieruchomości zabudowane domami jednorodzinnymi i znajdującymi się poza obszarem objętym Planem; 4) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 pr.bud., a także w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych – poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że stosowanie przepisów dotychczasowych, o których mowa w tymże przepisie, obejmuje również kwestię ustalenia kręgu stron postępowania, podczas gdy w związku z wejściem w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz uzyskaniem przez Inwestora pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie Skarżąca zostanie ograniczona w możliwościach wznoszenia jakiejkolwiek zabudowy o funkcji mieszkalnej, pomimo tego że w Planie miejscowym jej nieruchomość przeznaczona jest m.in. pod tereny zabudowy zagrodowej; 5) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ("dyrektywa siedliskowa") poprzez zawężające ustalenie kręgu stron w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji wymagającej obligatoryjnego udziału społeczeństwa. Z powołaniem się na te zarzuty skarżąca A. M. wniosła o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji; II. zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych; III. przeprowadzenie dowodu z fotokopii dokumentu obrazującego zakres oddziaływania akustycznego, znajdującego się w aktach sprawy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak: [...], który to organ uzgadniał środowiskowe uwarunkowania przedmiotowej inwestycji, wskazującego na zakres oddziaływania elektrowni SK03 – na okoliczność, iż dołączone do akt RDOŚ izolinie, pomimo stwierdzenia Inwestora, że "oddziaływanie akustyczne w raporcie zostało obliczone jako wynik skumulowanego oddziaływania wszystkich elektrowni" wskazują wartości mniejsze, aniżeli wartości podane przez Inwestora na wezwanie Wojewody w sprawie odwoławczej, co rodzi kolejne wątpliwości wymagające obiektywnego wyjaśnienia, czy spełnione zostały wymogi rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i uszczegółowił podniesione zarzuty, podkreślając w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja Wojewody opiera się przede wszystkim na dokumentacji przedłożonej przez Inwestora. Tymczasem przedstawiony przez Inwestora projekt budowlany, uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego o mapę akustyczną, wywołuje, w ocenie Skarżącej, liczne wątpliwości związane zwłaszcza z zakresem akustycznego oddziaływania projektowanych turbin wiatrowych. Wątpliwości te – obszernie przez Skarżącą omówione w dalszej części skargi – winny, jej zdaniem, zostać wyjaśnione w toku ponownego postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi. W ocenie Skarżącej na ustalenie kręgu stron w niniejszym postępowaniu winny mieć również wpływ przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Wprawdzie prawidłowo wskazał skarżony organ, że art. 13 ust. 3 tej ustawy przewiduje, iż postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ww. ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, jednak wyprowadził z tego przepisu zbyt daleko idące wnioski. Ratio legis tego uregulowania odwołuje się bowiem do konstytucyjnej ochrony praw oraz interesów nabytych bądź będących w toku. A w niniejszej sprawie zakończenie postępowania na podstawie dotychczasowych przepisów, ale z udziałem Skarżącej, w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z ochroną interesów Inwestora będących w toku. Skarżąca zyskuje bowiem możliwość wyrażenia swojego stanowiska w sprawie, która w związku z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wywoła w jej przypadku skutek w postaci ograniczeń w możliwości zabudowy terenu przeznaczonego w Planie miejscowym pod zabudowę. Ponadto, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżąca zwróciła uwagę, że do ustalenia kręgu stron w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji wymagającej udziału społeczeństwa nie będzie miał zastosowania przepis szczególny, jakim jest art. 28 ust. 2 pr.bud., tylko przepis o charakterze ogólnym, jakim jest art. 28 k.p.a. Analogiczne zarzuty, wnioski i wywody zawarł w swej skardze A. S. (zwany też dalej "Skarżącym"), który dodatkowo podkreślił, że jego nieruchomość nie jest objęta Planem miejscowym i jest zabudowana domem mieszkalnym jednorodzinnym. W odpowiedzi na ww. skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z 07 marca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po 155/17 Sąd postanowił zarządzić połączenie spraw o sygn. akt IV SA/Po 155/17 (ze skargi A. M.) oraz o sygn. akt IV SA/Po 156/17 (ze skargi A. S.) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a połączone sprawy prowadzić dalej pod sygn. akt IV SA/Po 155/17. W piśmie procesowym z [...] maja 2017 r. uczestnik postępowania, [...] Sp. z o.o. (tj. Inwestor), wniósł o oddalenie skarg, zarzucając wewnętrzną sprzeczność oraz bezpodstawność stawianych w nich zarzutów. Odnosząc się zaś do argumentów Skarżących związanych z koniecznością rozważenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w kontekście stron postępowania, Inwestor wskazał, że przepisy tej ustawy w art. 13 ust. 3 są jednoznaczne i nakazują prowadzenie spraw w przedmiocie pozwoleń na budowę wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednocześnie Inwestor zauważył, że Skarżący sami wskazują podstawy dla tej regulacji, stwierdzając, że obowiązkiem ustawodawcy, ze względu na ochronę interesów w toku, jest ustanowienie przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych. Pismem procesowym z [...] maja 2017 r. pełnomocnik Skarżących, w uzupełnieniu argumentacji sformułowanej w skargach, wniósł o przeprowadzenie dowodu: 1) z załączonej analizy akustycznej "Przewidywane oddziaływanie na środowisko Turbin wiatrowych w m. K. " sporządzonej w kwietniu 2017 r. – na okoliczność tego, że: (a) błąd pomiaru metody obliczeniowej hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe wynosić może nawet do 2,7 dB; (b) moc akustyczna dla każdego nowego urządzenia – elektrowni wiatrowej, podawana jest przez producenta, którego pomiary również mogą być obarczone błędem do 2,7 dB; (c) wraz z upływem czasu hałas emitowany przez elektrownie wiatrowe wzrasta o około 1% rocznie; (d) symulacji dokonuje się przy średniorocznych wiatrach oraz średniorocznej wilgotności i temperaturze, co również ma wpływ na margines błędu analizy akustycznej – w związku z czym w postępowaniu odwoławczym organ winien był przyjąć, iż na nieruchomościach Skarżących oraz odwołującej się B. S., w przypadku zastosowania używanej turbiny, dojdzie do przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku; 2) z treści pisma Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2017 r. oraz znajdującego się w akiach sprawy projektu budowlanego – na okoliczność, iż wskazana przez Inwestora średnica powierzchni omiatanej śmigłami (110 m) pozostaje niezgodna z postanowieniem RDOŚ w P. z [...] września 2011 r. ([...]), który określił tę wielkość na nieprzekraczalnym poziomie 104 m; 3) z wydruków map satelitarnych ze stron internetowych: geoportal.gov.pl oraz [...] – na okoliczność, że w uzgodnieniu Burmistrza [...] nie wymieniono, w jaki sposób ma się odbywać dojazd na działkę drogową 360 – nadmieniając, że przeprowadzenie ww. dowodów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a nadto podtrzymując wszystkie dotychczas złożone wnioski oraz twierdzenia. Na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r.: - pełnomocnik Skarżących podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze oraz w jego piśmie procesowym z [...] maja 2017 r.; - Skarżący poparli stanowisko swego pełnomocnika; ponadto skarżący A. S. zaznaczył, że z uwagi na bliską odległość jego nieruchomości od elektrowni (ok. 450 m), powinien mieć on przynajmniej prawo wglądu w dokumentację budowlaną i wyrażenia swojego stanowiska w sprawie; - uczestnicy postępowania oświadczyli, iż wnoszą o uwzględnienie skarg; - na pytanie Sądu, pełnomocnik Skarżących wyjaśnił, że załączona do pisma procesowego z [...] maja 2017 r. opinia akustyczna jest "prywatną opinią zawierającą m.in. informację o treści obowiązującego prawa"; - Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zgłoszone w skardze oraz w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze w przedmiocie pozwolenia na budowę, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, choć większość jej zarzutów okazała się chybionych. Przede wszystkim należy podkreślić, że prowadzone przez Wojewodę postępowanie odwoławcze zakończone zaskarżoną decyzja z [...] grudnia 2016 r., z uwagi na zawarte w niej rozstrzygnięcie – umorzenie postępowania odwoławczego wobec stwierdzenia, że odwołania zostały wniesione przez podmioty do tego nielegitymowane, bo nieposiadające przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji – ograniczało się jedynie do badania kwestii legitymacji prawnej odwołujących w ww. postępowaniu. W konsekwencji do tego tylko zagadnienia ogranicza się także kontrola sprawowana przez Sąd w niniejszej sprawie, i to w dodatku tylko w odniesieniu do A. M. i A. S., gdyż tylko te osoby zaskarżyły decyzję Wojewody do Sądu. Należy bowiem zauważyć, że zaskarżona decyzja, choć formalnie zawiera tylko jedno rozstrzygnięcie (cyt. "umarzam postępowanie odwoławcze"), to w istocie (w znaczeniu materialnym) zawiera dwadzieścia dwa jednostkowe rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania odwoławczego – odrębnie w odniesieniu do każdej z odwołujących się osób. Ponieważ zaś, jak wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę na rozstrzygnięcie administracyjne może wnieść tylko osoba mająca interes prawny i, co oczywiste, tylko w granicach tego interesu – a Skarżący w niniejszej sprawie niewątpliwie nie mają interesu prawnego w skarżeniu decyzji Wojewody w zakresie, w jakim ta umorzyła postępowanie odwoławcze w odniesieniu do innych, poza Skarżącymi, osób odwołujących się – to należy uznać, że w tym zakresie decyzja Wojewody stała się prawomocna (wobec niewywiedzenia skarg przez pozostałe osoby, które wniosły odwołania), i jako taka nie może już podlegać badaniu przez Sąd (ani przez organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy). Zatem Sąd w niniejszym postępowaniu sądowym był władny rozpoznawać i rozstrzygać kwestię legitymacji do udziału w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie w odniesieniu do skarżących A. M. i A. S.. Z uwagi na tak ustalony zakres przedmiotowy (badanie legitymacji prawnej odwołujących do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę) oraz podmiotowy (tylko w odniesieniu do A. M. i A. S.) kognicji Sądu w niniejszym postępowaniu jako przedwczesne – a przez to wymykające się ocenie Sądu na obecnym etapie rozpoznania sprawy – należy w szczególności ocenić te zarzuty skargi, które wskazują na określone wady (w postaci wewnętrznych niespójności, braków, wątpliwości, niedociągnięć, niejasności, niezgodności z prawem lub decyzją środowiskową, etc.), jakimi, zdaniem Skarżących, dotknięta jest przedłożona przez Inwestora dokumentacja składająca się na projekt budowlany. Badanie prawidłowości projektu budowlanego stanowi już bowiem merytoryczny etap rozpoznania sprawy pozwolenia na budowę, do którego organ odwoławczy może przejść dopiero po przesądzeniu, iż zawarte w odwołaniu żądanie przeprowadzenia takiego badania pochodzi od osoby będącej stroną w sprawie – co obecnie jest jeszcze przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Skarżący wywodzą swoją legitymację prawną do udziału w przedmiotowym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w pierwszej kolejności z tego, iż projektowana inwestycja będzie, ich zdaniem, oddziaływać akustycznie, i to w sposób ponadnormatywny, na należące do nich nieruchomości położone w pobliżu terenu tej inwestycji. W związku z tym należy podkreślić, że nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, wyzierające z treści podnoszonych przez nich zarzutów, że organ architektoniczno-budowlany w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę będzie samodzielnie od nowa ustalał lub weryfikował wcześniejsze ustalenia innych organów dotyczące oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, w tym także w aspekcie oddziaływania akustycznego. Mnożąc wątpliwości i żądając przeprowadzenia określonych dowodów (zwłaszcza z przedkładanych dokumentów oraz z opinii biegłego akustyka) w zakresie analizy oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji na działki sąsiednie, w tym przez pryzmat przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), pełnomocnik Skarżących zdaje się nie dostrzegać, że z art. 35 § 1 pkt 1 pr.bud. wynika, iż wymaganej w świetle tego przepisu oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska organ architektoniczno-budowlany dokonuje przede wszystkim badając zgodność tego projektu z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To bowiem zasadniczo ta ostatnia decyzja oraz poprzedzające ją postępowanie służą rozpoznaniu i oszacowaniu (a w konsekwencji – także zminimalizowaniu) ewentualnego oddziaływania danej inwestycji na środowisko. W myśl art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m.in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę oraz decyzję zatwierdzającą projekt budowlany. Zatem przed przystąpieniem do ewentualnego czynienia (w drodze wyjątku) własnych ustaleń w kwestii oddziaływania projektowanej inwestycji na działki sąsiednie, organ architektoniczno-budowlany musi najpierw sprawdzić, czy i jak kwestia ta została oceniona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia. Należy bowiem zauważyć, że jednym ze skutków ww. zasady związania organu udzielającego pozwolenia na budowę ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konstatacja, iż jeśli organy właściwe do ochrony środowiska nie stwierdziły takiego oddziaływania, które wykraczałoby poza granice terenu planowanej inwestycji, to co do zasady okoliczność ta nie może być ponownie oceniana przez organ architektoniczno-budowlany (por. wyrok NSA z 13.07.2016 r., II OSK 2751/14, CBOSA). W ocenie Sądu dotyczy to także oceny, która miałaby być dokonywana przez organ architektoniczno-budowlany na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Już z tych względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku obszerne wywody skargi obliczone na wykazanie istnienia cyt. "licznych wątpliwości" i "niedociągnięć" w kwestii dotychczasowych ustaleń organów w zakresie oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji na środowisko. Tym bardziej, że spoczywający na podmiocie aspirującym do udziału w danym postępowaniu administracyjnym obowiązek wykazania swego interesu prawnego w sprawie nie może ograniczać się tylko do mnożenia "wątpliwości" względem niekorzystnych dla tego podmiotu ustaleń organu, negujących posiadanie przezeń przymiotu strony w tym postępowaniu. Zgodnie z ogólną regułą wysłowioną w art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ta ogólna reguła doznaje istotnego ograniczenia, wynikającego z art. 28 ust. 2 pr.bud., zgodnie z którym stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepisu tego nie stosuje się jedynie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – o czym stanowi expressis verbis art. 28 ust. 4 pr.bud. Należy podkreślić, że omawiane wyłączenie stosowania art. 28 ust. 2 pr.bud. dotyczy – jak z powyższego wynika – "postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymagającego udziału społeczeństwa", a nie, jak chcą Skarżący, "inwestycji wymagającej udziału społeczeństwa". Wymagającym udziału społeczeństwa jest zaś tylko takie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w ramach którego (a nie wcześniej, w odrębnym postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań) przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w skrócie: "OOŚ") – zob. art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 lub art. 88 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie taka sytuacja nie zachodziła, a sam fakt, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji taka ocena (OOŚ) była przeprowadzana na wcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego – w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 28 ust. 4 pr.bud., i w rezultacie do wyłączenia stosowania art. 28 ust. 2 pr.bud. Wracając do analizy tego ostatniego przepisu należy wskazać, że pod użytym w tym przepisie pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu" należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu" (art. 3 pkt 20 pr.bud.). W konsekwencji stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie wszystkich nieruchomości sąsiednich, na które projektowana inwestycja będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób, lecz tylko takich, w odniesieniu do których oddziaływanie to przybierze postać określonych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości, mających swe źródło w przepisach odrębnych wprowadzających takie ograniczenia w związku z realizacją inwestycji (obiektu) danego rodzaju. Jak z powyższego wynika, ustalenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę łączy się nierozerwalnie z ustaleniem "obszaru oddziaływania inwestycji" w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. Zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że przy wyznaczeniu tego obszaru należy uwzględnić funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Organ powinien więc każdorazowo ustalić przepisy odrębne, które przewidują w konkretnej sytuacji ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Podstawę do udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dają tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa – tylko wówczas bowiem mamy do czynienia z istnieniem interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 pr.bud. Ograniczenia, które nie są wynikiem obowiązywania przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania podmiotu za stronę takiego postępowania, ponieważ istnieje wówczas wyłącznie interes faktyczny (por. wyroki NSA: z 04.07.2013 r., II OSK 583/12; z 09.10.2007 r., II OSK 1321/06 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W ocenie Sądu racje mają Skarżący, że przy analizie "przepisów odrębnych", do których odsyła art. 28 ust. 2 pr.bud., mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie nieruchomości Skarżących, nie można pomijać przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961). Godzi się zauważyć, że okoliczność, iż przepisy tej ustawy mogą współwyznaczać obszar oddziaływania obiektu (elektrowni wiatrowej) w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud., został dostrzeżony już przez autorów uzasadnienia projektu ww. ustawy (zob. druk nr 315 Sejmu VIII kadencji). Bez wątpienia jest to stanowisko trafne. Przepisy omawianej ustawy określają bowiem m.in. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa – od elektrowni wiatrowej (zob. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w.). Odległość ta – co w analizowanym przypadku jest szczególnie istotne – odnosi się nie tylko do elektrowni już istniejących, ale także planowanych, przy czym wystarczy, jeśli w obowiązującym na danym obszarze miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: "m.p.z.p.") zostanie wyznaczony teren, którego sposób zagospodarowania określony w tym planie dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (zob. art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.e.w.). Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Jest bowiem poza sporem, że przedmiotowa inwestycja jest lokalizowana na terenie objętym m.p.z.p. – wprowadzonym uchwałą [...] – w którym zostały wyznaczone tereny, na których dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych, oznaczone symbole "EWR" ("tereny rolnicze z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z fundamentami oraz sieciami i urządzeniami infrastruktury technicznej i masztami pomiarowymi" – § 5 pkt 1 Planu). Wobec tego w stosunku do właścicieli nieruchomości położonych w odległości określonej w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.e.w. od linii rozgraniczającej te tereny, już z chwilą wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mogły zaktualizować się przewidziane w tych przepisach ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) ich nieruchomości. W ocenie Sądu, z tych względów nie sposób pomijać przepisów ww. ustawy przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, nawet jeśli dane postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy – skoro już z tym dniem mogą zaktualizować się wynikające z tej ustawy ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości. Wbrew pozorom powyższy pogląd nie stoi w sprzeczności z treścią przepisu art. 13 ust. 3 u.i.e.w., który stanowi, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Godzi się bowiem zauważyć, że – wbrew literalnemu brzmieniu cytowanego przepisu – nie może chodzić w tym przypadku o wszystkie "przepisy dotychczasowe". Przy takiej interpretacji należałoby bowiem sporządzić swoiste "zdjęcie" całego systemu prawa według stanu na dzień wejścia życie ww. ustawy i w toczących się już w tym dniu postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę nie uwzględniać już żadnych przepisów ustanowionych albo zmienionych jakimikolwiek ustawami, które weszły w życie po tym dniu. Absurdalność takiej interpretacji wydaje się aż nadto widoczna. Trzeba zatem znaleźć rozsądne kryterium ograniczające katalog "przepisów dotychczasowych", o jakich mowa w art. 13 ust. 3 u.i.e.w. W ocenie Sądu, w analizowanym przepisie chodzi wyłącznie o przepisy, które dotychczas normowały materię uregulowaną następnie w przepisach ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, czyli które określały – jak wynika z art. 1 ust. 1 tej ustawy – "warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej". W związku z tym godzi się zauważyć, że analizowana ustawa nie reguluje kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Zagadnienia te były, i po wejściu w życie ww. ustawy są nadal, regulowane w ustawie Prawo budowlane (por. też odesłanie z art. 8 u.i.e.w.) – zasadniczo w jej art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud., które to przepisy odsyłają każdorazowo do aktualnie obowiązujących przepisów odrębnych, wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu w otoczeniu tego obiektu. W odniesieniu do obiektów stanowiących elektrownie wiatrowe takimi "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. są niewątpliwie – począwszy od 16 lipca 2016 r. (zob. art. 18 u.i.e.w.) – przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zasady tej nie uchyla ani nie zmienia art. 13 ust. 3 u.i.e.w., gdyż przepis ten, jak to już wyżej wskazano, w ogóle nie dotyczy kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Zaprezentowana wyżej wykładnia art. 13 ust. 3 u.i.e.w. jest niezbędna dla zapewnienia należnych procesowych gwarancji ochrony słusznych interesów właścicieli nieruchomości położonych w otoczeniu planowanej inwestycji z zakresu elektrowni wiatrowych. Jednocześnie nie narusza ona słusznych interesów inwestorów, dla ochrony których ww. przepis został niewątpliwie ustanowiony. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżących, że w sprawie takiej, jak niniejsza, zakończenie postępowania na podstawie dotychczasowych przepisów (czyli z pominięciem "merytorycznych" wymagań wynikających z art. 1–art. 7 u.i.e.w.), ale z ewentualnym udziałem Skarżących, w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z ochroną będących w toku interesów Inwestora. W takim przypadku Skarżący zyskują bowiem jedynie możliwość wyrażania i obrony swojego stanowiska w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji, która w związku z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych może wywołać w ich przypadku skutek w postaci ograniczeń w możliwości zagospodarowania (zabudowy) należących do nich nieruchomości. Ponieważ Wojewoda, błędnie interpretując przepis art. 13 ust. 3 u.i.e.w., dotychczas nie badał, czy takie ograniczenia – relewantne na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. – mogą rzeczywiście wynikać dla Skarżących w związku z projektowaną inwestycją, uzupełni ten brak przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W rezultacie oceni, czy w okolicznościach faktycznych tej sprawy przymiot strony postępowania w sprawie wnioskowanego pozwolenia na budowę w odniesieniu do Skarżących nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (w ustanowionych przez te przepisy ograniczeniach w zagospodarowaniu lub zabudowie nieruchomości położonych w otoczeniu wyznaczonego w Planie miejscowym terenu planowanej inwestycji). Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego z odwołań A. M. i A. S. (pkt 1 wyroku), a stosownie do art. 151 p.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 2 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.