VI SA/Wa 1136/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów z [...] kwietnia 2019 r. 2. zasądza od Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącego, W. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt: VI SA/Wa 1136/19 Uzasadnienie Pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. (wpływ do organu: 3 stycznia 2019 r.) W. M. (skarżący) skierował do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w R. wniosek o wpis na listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług w zakresie usług adwokatów i radców prawnych, usług administracji publicznej i użyteczności publicznej, w tym gospodarki komunalnej, usług urbanistycznych, usług publicznych służb zatrudnienia i rynku pracy, usług oświatowych i edukacyjnych. Organ pismem z dnia 20 lutego 2019 r. odmówił dokonania wpisu skarżącego na listę rzeczoznawców. Stwierdził bowiem, że do zadań Inspekcji nie należy kontrola i prowadzenie mediacji w sprawach z zakresu administracji publicznej, jak również innych podmiotów, które nie są przedsiębiorcami. Nadto organ wskazał na regulacje zawarte w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług (Dz.U. z 2001 r. Nr 85, poz.931, dalej jako: Rozporządzenie w sprawie list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług lub Rozporządzenie), zgodnie z którym warunkiem wpisu na ww. listę rzeczoznawców jest posiadanie stosownych rekomendacji, których skarżący nie przedłożył. W. M. pismem z dnia 21 lutego 2019 r. wniósł odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], w którym podtrzymał swoją argumentację zawartą we wniosku. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. stwierdził "niedopuszczalność do wniesienia odwołania" od pisma [...] WIIH z dnia [...] lutego 2019 r., odmawiającego dokonania wpisu W. M. na listę rzeczoznawców do spraw jakości lub usług, prowadzoną na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: kpa), odwołanie służy tylko od decyzji, zatem w przedmiotowej sprawie odwołanie nie przysługuje. Prezes UOKiK nadto stwierdził, że wpis na listę rzeczoznawców nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ponieważ nie przesądza on o sytuacji prawnej rzeczoznawcy. W związku z tym nie może mieć formy decyzji administracyjnej. Zdaniem organu, użycie w Rozporządzeniu sformułowania: "przed podjęciem decyzji" nie oznacza konieczności wydania decyzji w rozumieniu art. 104 kpa. Organ zaakcentował, iż czynność polegająca na dokonaniu wpisu bądź o jego odmowie przez WIIH na listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów bądź usług, nie rozstrzyga o prawach danej osoby. Wpis na listę nie ustanawia danej osoby rzeczoznawcą, mając jedynie charakter porządkujący. Organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, na listę rzeczoznawców wpisuje się rzeczoznawcę, który posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości w dziedzinie, w której wykonuje działalność rzeczoznawcy. Wynika z tego zdaniem organu, iż osoba wnioskująca o wpis na listę już wykonuje działalność jako rzeczoznawca, a zatem wpis stanowi jedynie czynność nie przesądzającą o jej sytuacji prawnej. Organ przywołał wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992 r. w sprawie sygn. akt: SA/Gd 746/92, porównując przy tym czynność w postaci odmowy wpisu na listę rzeczoznawców do aktu prawa miejscowego lub czynności cywilnoprawnej. Według organu odwoławczego, odwołanie wniesione od ww. czynności było zatem niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa. W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotowe postanowienie. Zarzucił, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług, dla takiej sprawy wyraźnie jest przewidziana forma decyzji administracyjnej. Ponadto podniósł, że ww. pismo spełnia wymogi stawiane decyzji administracyjnej, gdyż zawiera jej konstrukcyjne elementy: oznaczenie organu, rozstrzygnięcie (odmowa wpisu), adresata oraz podpis umocowanej osoby - pracownika organu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Orzekanie na podstawie art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania. Konieczny do rozstrzygnięcia problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy odmowa wpisu na listę rzeczoznawców, o której mowa w art. 11 ust. 2 i 4 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U z 2001 Nr 4, poz. 25; dalej: Ustawa), wymaga formy decyzji administracyjnej. Implikuje to dalszą kwestię, czy pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lutego 2019 r., w którym zawarta została "informacja" o odmowie wpisu skarżącego na tę listę, posiada wszystkie cechy konstytutywne decyzji administracyjnej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na obydwa wyżej postawione pytania należy odpowiedzieć twierdząco. Z analizy unormowania instytucji listy rzeczoznawców do spraw jakości i usług wynika, że prowadzi ją Wojewódzki Inspektor, na warunkach określonych w rozporządzeniu wydanym w oparciu o delegację ustawową, zawartą w art. 11 ust. 4 Ustawy. W ust. 5 art. 11 Ustawy sprecyzowano, że rozporządzenie powinno określać w szczególności warunki i tryb wpisu na listę oraz skreślenia z niej rzeczoznawców (pkt 1), jak również tryb weryfikacji rzeczoznawców oraz nadzoru nad ich działalnością (pkt 2). Wypełnieniem delegacji ustawowej zawartej w ww. przepisach jest rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług (Dz.U. z 2001 r. Nr 85, poz.931; dalej jako: Rozporządzenie). Jak stanowi § 5 Rozporządzenia, 1. Skreślenie z listy rzeczoznawców następuje w razie: 1) nienależytego wykonywania obowiązków rzeczoznawcy, a w szczególności: a) oczywistej sprzeczności wydanej opinii z przepisami prawa lub stanem faktycznym, b) rażącego braku obiektywizmu wydanej opinii, c) wykazania w treści opinii lekceważącego stosunku do konsumenta, przedsiębiorcy lub organów państwowych, 2) nieuzasadnionej odmowy wydania opinii, 3) śmierci rzeczoznawcy. 2. Skreślenie z listy rzeczoznawców następuje również na wniosek rzeczoznawcy. Skarżący swoje przekonanie o konieczności załatwienia sprawy odmowy wpisu na listę w formie decyzji administracyjnej, wywodzi z zapisu § 6 Rozporządzenia. Przepis ten przewiduje, że Wojewódzki inspektor może, przed podjęciem decyzji w sprawie wpisu na listę rzeczoznawców, odmowy wpisu albo skreślenia z listy, zasięgnąć opinii organizacji pozarządowej reprezentującej interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, użycie sformułowania: "przed podjęciem decyzji" nie oznacza jednak decyzji w rozumieniu art. 104 kpa. Organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji czynność, polegająca na dokonaniu wpisu bądź o jego odmowie przez WIIH na listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów bądź usług, jako, że nie rozstrzyga o prawach danej osoby. Podkreślił, że czynność ta ma charakter wyłącznie porządkujący. Wskazywał na przepis § 3 ust. 1 Rozporządzenia, zgodnie z którym na listę rzeczoznawców wpisuje się rzeczoznawcę, który posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości w dziedzinie, w której wykonuje już działalność jako rzeczoznawca. Wpis nie przesądza zatem w żaden sposób o jego sytuacji prawnej. Organ przywołał wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992 r. w sprawie sygn. akt: SA/Gd 746/92, wskazując, że zgodnie z poglądem w nim wyrażonym, na czynność w postaci odmowy wpisu na listę rzeczoznawców, tak jak na akt prawa miejscowego, czy też czynność cywilnoprawną, odwołanie nie przysługuje. Według organu odwoławczego, odwołanie wniesione od ww. czynności było zatem niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa. Z powyższymi poglądami organu, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie można się zgodzić. Przede wszystkim, należy wskazać, iż przepis art. 104 kpa w § 1 wprowadza zasadę, iż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z § 2 ww. przepisu wynika, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż w doktrynie prawa zwraca się uwagę na to, że przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwiania danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, ale także pośrednio poprzez użyte w redakcji przepisu czasownikowego znamiona wskazującego na kompetencję organu do rozstrzygania sprawy (np. zezwala, przydziela, stwierdza, nakazuje, określa, przyznaje, odmawia, itp.). Przyjmuje się także, że gdy określony akt nie jest nazwany decyzją, to jest nią w istocie, jeżeli tylko zawiera niezbędne charakterystyczne elementy przewidziane do uznania określonego przejawu działania administracji za decyzję administracyjną, to jest gdy zawiera oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zwraca się również uwagę, że za przyjęciem decyzyjnej formy załatwienia sprawy administracyjnej wszędzie tam, gdzie przepisy upoważniają organ administracyjny do załatwienia takiej sprawy, lecz nie określają formy jej rozstrzygnięcia, przemawia zagwarantowanie jak najpełniejszej ochrony interesów strony, gdyż decyzja - jako akt administracyjny w formie procesowej - wydawana jest w prawnie unormowanym postępowaniu, z zespołem gwarancji procesowych i zawarowaniu drogi weryfikacji rozstrzygnięcia sprawy. Przyjęcie zatem domniemania załatwiania sprawy w formie decyzji zwiększa sferę ochrony prawnej przyznanej obywatelom (zob. w tej materii m.in.: Cz. Martysz (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Warszawa 2010, s. 17-21). Jak wskazano powyżej, zasada domniemania załatwiania spraw w formie decyzji administracyjnej była wielokrotnie przyjmowana w orzecznictwie sądowym, w którym podkreślano, że jednostka ma prawo do tego, by jej oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej procedury. Zachowanie takich standardów gwarantuje regulacja zawarta w k.p.a., odnosząca się do postępowania administracyjnego ogólnego (w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnych). Natomiast, co należy podkreślić, brak takich standardów w razie przyjęcia innych (niż decyzja) form konkretyzacji praw lub obowiązków jednostki. Nawet poddanie tych form kontroli sądu administracyjnego nie zapewnia właściwych standardów, bowiem ich zastosowanie zazwyczaj nie jest poprzedzone postępowaniem, w ramach którego jednostce służyłyby podstawowe prawa procesowe. Z prawem do procesu wiąże się domniemanie "decyzyjnej formy" załatwiania spraw administracyjnych (B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej w: Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania, Studia i materiały z konferencji jubileuszowej Profesora Eugeniusza Ochendowskiego Toruń 2005 r., ss. 7 - 23). Domniemanie to należy stosować w sytuacji, kiedy normy prawa materialnego administracyjnego wymagają autorytatywnej konkretyzacji, a przepis prawa nie kształtuje stosunku materialnoprawnego bezpośrednio albo na podstawie innej formy działania. Prawo materialne administracyjne, konstytuując normy kompetencyjne stanowiące podstawę do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, nie daje wielokrotnie odpowiedzi na pytanie czy rozstrzygnięcie to jest decyzją administracyjną sensu stricto, czy też aktem innego rodzaju. Mając na względzie ochronę praw jednostki, jaką uzyskuje ona w przypadku sformalizowanego postępowania administracyjnego, należy przyjąć, iż w takich wątpliwych sytuacjach mamy do czynienia z decyzją administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Zasada domniemania załatwiania sprawy w formie decyzji może być jednak przyjmowana tylko w tych przypadkach, w których z normy prawa materialnego, stanowiącej podstawę jej wydania, można w sposób nie budzący wątpliwości wyprowadzić normę prawną wymagającą autorytatywnej konkretyzacji poprzez wyprowadzenie z niej uprawnienia lub obowiązku jednostki. Tym bardziej jednak do przyjęcia w przypadku rozpoznawanej sprawy konieczności jej załatwienia w trybie decyzji administracyjnej uprawnia użycie terminu "decyzja" przez samego normodawcę - w treści § 6 Rozporządzenia. Zdaniem Sądu, termin ten został użyty nieprzypadkowo i koreluje on z całokształtem unormowania trybu i warunków odmowy wpisu na listę rzeczoznawców a więc pozostaje w zgodzie z wykładnią systemową i celowościową omawianej instytucji prawnej. Wbrew poglądowi organu, Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że mamy do czynienia ze sprawą w rozumieniu materialnoprawnym. Sprawą tą jest wpis skarżącego na listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług, a wszczyna ją złożony przez skarżącego wniosek w powyższym przedmiocie. Według art. 11 ust. 2 Ustawy, rzeczoznawcy, o których mowa w ust. 2, są powołani do wydawania opinii o jakości produktów lub usług na zlecenie konsumenta, przedsiębiorcy, stałego sądu polubownego, wojewódzkiego inspektora, powiatowego, miejskiego, rzecznika konsumentów albo organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów. Prezes Rady Ministrów w Rozporządzeniu określił tryb i warunki prowadzenia list rzeczoznawców. Przewidział, iż wpis następuje na wniosek rzeczoznawcy, przy czym mogą się o niego ubiegać w szczególności rzeczoznawcy rekomendowani przez właściwe szkoły wyższe, instytuty, jednostki badawczo - rozwojowe, stowarzyszenia naukowe i naukowo - techniczne lub organizacje zawodowe ( §2 ust. 1 i 2). Na listę wpisuje się rzeczoznawcę, który posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości w dziedzinie, w której wykonuje działalność rzeczoznawcy (§3 ust. 1). Posiadanie wiadomości, o których mowa w ust. 1, powinno być potwierdzone dokumentami, w tym w szczególności: świadectwami lub dyplomami właściwych szkół, w tym szkół wyższych, opiniami właściwych branżowo stowarzyszeń albo organizacji zawodowych (§3 ust. 2) przy czym do wniosku, o którym mowa w§ 2 ust. 1, należy dołączyć dokumenty określone w ust. 2 (§3 ust. 3). Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej został natomiast określony organem weryfikującym pod względem formalnym załączone do wniosku dokumenty (§3 ust. 4). Został on również wyposażony w prawo zasięgnięcia opinii organizacji pozarządowej reprezentującej interesy konsumentów, przed wydaniem decyzji w sprawie wpisu na listę rzeczoznawców, odmowy wpisu albo skreślenia z listy (§6). Z powyższych regulacji, zdaniem Sądu, wynika, że nie można mówić jedynie o porządkującym charakterze prowadzonych przez wojewodów list rzeczoznawców, gdyż skoro wpisani na listę rzeczoznawcy legitymować się mają wysokimi kwalifikacjami, które w dodatku są weryfikowane przez inspektorów wojewódzkich, to jest rzeczą oczywistą, że podmioty wymienione w 11 ust. 2 Ustawy, będą bardziej zainteresowane powierzaniem im zleceń, aniżeli rzeczoznawcom spoza tych list, których kwalifikacje nie są znane. Można zatem mówić o tym, że w interesie rzeczoznawców będzie uzyskanie wpisu na listy, gdyż przysporzy im to potencjalnych zleceń. Okoliczność, że wymagane kwalifikacje oraz rodzaj dokumentów na ich potwierdzenie są szczegółowo uregulowane przepisami Rozporządzenia oraz, że spełnienie wymogów podlega stosownej weryfikacji ze strony inspektorów wojewódzkich, przesądza o istnieniu sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. W jej ramach natomiast, strona musi mieć zagwarantowaną możliwość ewentualnej obrony przed niezgodnym z prawem działaniem organu. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Regulacja ustanowiona w art. 134 k.p.a. wyznacza zakres postępowania organu drugiej instancji określanego w doktrynie prawa mianem wstępnego rozpoczynającego działania organu wyższego stopnia badania zaistnienia formalnych przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia (zob. w tej materii: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 597; K. Glibowski (w:) M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 746 i n.). Na tym etapie postępowania organ drugiej instancji jest obowiązany ocenić, czy dany środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak wystąpienia formalnych przesłanek odwołania to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy zatem etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie dwuinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych czynności rodzi automatycznie prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w literaturze przedmiotu postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ wyższego stopnia, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie o istocie sprawy zapada w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości Sądu, że pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lutego 2019 r. posiadało wszelkie cechy immanentnie właściwe decyzjom administracyjnym. Jest ono niewątpliwie wyrazem jednostronnego oświadczenia woli kompetentnego do załatwienia sprawy strony organu administrującego, skierowanym na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec zindywidualizowanego adresata. Zatem mamy do czynienia z aktem administracyjnym, adresowanym do zewnętrznego podmiotu w zakresie jego praw i obowiązków, a zatem jego szczególną postacią, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Przedmiotowe pismo, co istotne, wskazuje podstawę prawną, zawiera oznaczenie organu, oznaczenie adresata, a także uzasadnienie oraz podpis piastuna organu. Zdaniem składu orzekającego niewątpliwie rozstrzyga ono indywidualną sprawę administracyjną co do jej istoty, stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu z powołanych przepisów wynika, że właściwy w tym względzie jest tryb decyzyjny, oraz, że skoro wszystkie niezbędne elementy decyzji znalazły się w piśmie organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r., to na obecnym etapie sprawy właściwym będzie rozpoznanie odwołania wniesionego przez skarżącego. Reasumując, w opisanej sytuacji należało uznać, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania wydane zostało z naruszeniem art. 134 kpa, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania organ zamknął drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka, bowiem ocena zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. Art. 134 k.p.a. nie określa jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania. Warunki te wynikają z innych przepisów procesowych stanowiących o przedmiocie zaskarżenia i toku postępowania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Przez brak przedmiotu zaskarżenia należy zaś miedzy innymi rozumieć sytuację wniesienia odwołania pomimo, iż uprzednio wobec odwołującego się nie wydano decyzji administracyjnej odpowiadającej wymogom z art. 104 i 107 k.p.a. Zgodnie z art. 127 k.p.a. wniesienie odwołania przysługuje od wydanej wobec strony decyzji administracyjnej, a więc od wydanego przez organ administracji publicznej merytorycznego rozstrzygnięcia o indywidualnych prawach i obowiązkach danego podmiotu, dokonanego na podstawie i w wyniku zastosowania przez organ administracji publicznej określonych przepisów materialnego prawa administracyjnego. Jak wyżej wskazano, wszelkie istotne cechy decyzji administracyjnej prezentuje pismo WIIH z [...] lutego 2019 r. Nie można zatem mówić o niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych. Zdaniem WSA w Warszawie, organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność odwołania w przedmiotowej sprawie, uczynił to zatem z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 134 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, natomiast o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.