II SA/Lu 957/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi H. T. – R. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej H. T.-R. od Prezesa Sądu Okręgowego [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Sądu decyzją z dnia [...] października 2018 r. po rozpoznaniu odwołania H. T.-R. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2018 r., znak [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. (data wpływu do Sądu Rejonowego w P. [...] września 2018 roku) H. T.-R. zwróciła się o udzielenie informacji publicznej w postaci udostępnienia wyroku w sprawie sygn. akt [...]. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prezes Sądu Rejonowego w P. odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia wyroku wydanego w sprawie sygn. akt [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie t.j. 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej zwana u.d.i.p.) stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ wskazał także na art. 47 Konstytucji RP, statuujący zasadę, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym, oraz art. 51 ust. 1 i 2 Konstytucji RP stanowiący, że nikt nie może być obowiązany, inaczej niż na podstawie ustawy, do ujawniania informacji dotyczących jego osoby oraz, że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Prezes Sądu Rejonowego dokonał także interpretacji pojęcia prywatności osoby fizycznej w oparciu o ustawę z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2018 roku, poz. 1000) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Radu Europy [UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). W konkluzji organ wywiódł, że nawet ewentualna anonimizacja orzeczenia, która nie mogłaby polegać na ukryciu sygnatury akt postępowania byłaby jedynie iluzoryczna i pozorna. Organ wskazał w tym względzie, że stosownie do treści § 97 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r. - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 2316 z późn. zm.) pracownicy sądów pod numerami telefonów wskazanymi jako numery kontaktowe udzielają telefonicznie bez ustalania tożsamości osób telefonujących informacji jawnych o toczących się sprawach tożsamych z udostępnianymi na wokandzie sądowej oraz o terminie i sposobie rozstrzygnięcia sprawy, zaś udzielenie tychże informacji następuje po wskazaniu przez osobę telefonującą sygnatury albo oznaczenia stron. W ten sposób każdy posiadający ww. informacje uzyska z kolei informację o stronach postępowania lub wskazując nazwisko stron uzyska informację o sygnaturze sprawy. Organ wywiódł dalej, że dysponując zatem nawet zanonimizowanym orzeczeniem można uzyskać wiedzę o życiu prywatnym konkretnej osoby. W konsekwencji organ przyjął, że prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu w zakresie udostępnienia wskazanych wyżej danych. Od ww. decyzji H. T.-R. wywiodła odwołanie. Wskazała, że zaskarżona decyzja narusza jej konstytucyjne prawo do informacji publicznej, a ochrona praw jednostki winna być realizowana poprzez stosowną anonimizację. Wskazała także na okoliczność jawności ogłoszenia wyroku (364 k.p.k.) oraz na wiedzę co do tego kogo dotyczy wyrok (G. B., D. W., T. P. i innych). Nie zgodziła się ponadto z interpretacją organu pierwszej instancji co do konieczności pozyskania zgody jednostki, której informacja dotyczy, na otrzymanie wnioskowanego wyroku. Rozpatrując odwołanie Prezes Sądu Okręgowego w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i trybie określonych w ustawie. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) wśród innych dokumentów urzędowych stanowiących informację publiczną, wymienione zostały również orzeczenia sądów powszechnych. W art. 2 u.d.i.p. natomiast przyznane zostało każdemu prawo dostępu do informacji publicznej. Nie ulega także wątpliwości, że na Prezesie Sądu Rejonowego w P., jako na organie władzy publicznej, spoczywa w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązek jej udzielania. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, że wnioskodawczyni domagała się informacji mieszczącej się w ustawowym pojęciu informacji publicznej - gdyż domagała się wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział [...] w sprawie [...]. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: (...) treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. W niniejszej sprawie sporna pozostaje kwestia odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji z uwagi na ochronę prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ww. przepis stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wskazania także wymaga, że zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2) u.d.i.p. do decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, stosuje się przepisy k.p.a., z tym, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że odmowa nastąpiła z uwagi na prywatność stron postępowania. Z orzecznictwa nie wynika natomiast, iż ww. podmioty należy wskazać poprzez podanie ich danych osobowych (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r., IV SAB/Gl 139/17, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2008 r., II SA/Gd 647/07). Organ wyjaśnił, że przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP statuuje prawo do dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczenia w dostępie do informacji publicznej określa art. 5 u.d.i.p. Ich podstawę stanowią informacje niejawne, inne ustawowo chronione tajemnice, tajemnica przedsiębiorcy i prywatność osoby fizycznej. Przesłankę prywatności osoby fizycznej należy powiązać z konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności uregulowanym w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych dnia (Dz.U. z 2018 r. poz. 1000) dalej "u.o.d.o." Zgodnie z art. 4 pkt 1 oraz motywem 26 RODO, za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Wskazać należy, że cytowany przepis dotyczący danych osobowych zawiera zwrot "wszelkie informacje", co świadczy, że intencją ustawodawcy było określenie danych osobowych szeroko, a więc w odniesieniu do każdego aspektu osoby, jej stosunków osobistych i rzeczowych, jej życia zawodowego, prywatnego, wykształcenia, wiedzy czy cech charakteru (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz. Wydanie III, Zakamycze 2004, s. 370- 371). Podkreślenia wymaga, iż obowiązujące przepisy nie zawierają katalogu informacji, które stanowią dane osobowe, ale zalicza się do nich m.in. informacje: • o zasadniczo "niezależnych okolicznościach", jak - imię, nazwisko, miejsce i data urodzenia, adres zamieszkania, płeć, wzrost, znaki szczególne, obywatelstwo, układ linii papilarnych, cechy dokumentu tożsamości, numer PESEL; • o cechach nabytych, jak - wykształcenie, znajomość języków obcych, posiadane uprawnienia zawodowe i kwalifikacje, przebieg pracy, stan cywilny, sytuacja rodzinna; • o cechach osobowościowych, psychologicznych, w tym o przekonaniach, zainteresowaniach, światopoglądzie, upodobaniach, sposobie spędzania wolnego czasu; • o sytuacji majątkowej, stanie posiadania, w tym o posiadanych dobrach, zgromadzonych oszczędnościach, kontach bankowych, o wysokości płaconych podatków i wszelkiego rodzaju zobowiązaniach finansowych; • o przejawach działalności, jak np. o podróżach, uczestniczeniu w życiu kulturalnym; • dotyczące aktywnego lub biernego uczestnictwa w różnego rodzaju wydarzeniach. Organ wskazał, że w konsekwencji, pomimo że wniosek może dotyczyć udzielenia informacji publicznej to dane zawarte w rozstrzygnięciu podlegają ochronie z uwagi na art. 5 u.d.i.p. Przepis art. 5 u.d.i.p. nie wprowadza co prawda jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji ochrony danych osobowych, ale nie oznacza to, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, ale należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a dopiero następnie to rozwiązanie odnieść do przepisów o ochronie danych osobowych (por. G. Sibiga, glosa do wyroku SN z 8 listopada 2012 r. I CSK 190/12 (Monitor Prawniczy 2013/8/59-62). Problem relacji prawa do prywatności i ochrony danych osobowych był analizowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. I CSK 190/12 (Lex nr 1286307), który wskazał w nim, że "do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Niewątpliwie dochodzi przy tym do wzajemnych relacji i oddziaływania tych reżimów, bowiem w określonych sytuacjach faktycznych przetwarzanie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności, bądź ochrona prawa do prywatności będzie wymagała sprzeciwienia się wykorzystaniu danych osobowych". Kwestia ta rozważana jest również w literaturze przedmiotu (por. Marlena Sakowska- Baryła w: Dostęp do informacji publicznej a ochrona danych osobowych, PRESSCOM Sp. z o.o. Wrocław 2014, s. 93), gdzie autorka stwierdza: "Bez wątpienia prywatność jednostki oraz konieczność ochrony jej danych osobowych stanowi przesłankę ograniczenia dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i,p. (....) udostępnienie informacji, w której zakres wchodzą dane osobowe, następować będzie według zasad i w trybie określonym przez u.d.i.p., z jednoczesnym uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych wynikających z przepisów prawa. O ile zatem sposób udostępnienia informacji publicznej zawierającej dane osobowe określa u.d.i.p., o tyle o dopuszczalności przetwarzania, w tym udostępniania, danych osobowych przy realizacji dostępu do informacji publicznej decyduje u.d.i.p. Zasadność tego rozumowania potwierdza treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zawarte w tych przepisach przesłanki dostępu do informacji publicznej poprzez posłużenie się kategoriami tajemnicy ustawowo chronionej i prywatności osoby fizycznej ujawniają faktyczną potrzebę sięgnięcia po takie regulacje, które pozwolą na oznaczenie zakresu tajemnicy danych jednostki i jej prywatności informacyjnej, kształtowanej przede wszystkim przez przepisy u.d.i.p." W ocenie organu w rozpatrywanym przypadku prawo do prywatności jest prawem podmiotowym osoby fizycznej, która może ww. prawem rozporządzać według własnego uznania. W efekcie prawo do prywatności osoby fizycznej może nie podlegać ochronie w zakresie, w jakim z prawa tego zrezygnowano, gdyż "ograniczenie prawa do informacji nie dotyczy informacji (prywatnych) (...), gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Zgodnie z wyrokiem TK z dnia 27 czerwca 2008 r. (K 51/07, OTK-A 2008, Nr 5, poz. 87), "obywatelskie prawo dostępu do informacji (...) nie ma charakteru absolutnego i może zostać ograniczone przez ustawę ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Wszelkie ograniczenia stanowią jednak wyjątki, które wymagają uzasadnienia na gruncie obowiązującej Konstytucji i muszą się mieścić w granicach ingerencji władzy publicznej w sferę praw konstytucyjnych, wyznaczonych przez art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Prawo do informacji może ponadto niejednokrotnie stać w kolizji z prawem do prywatności oraz autonomią informacyjną, zagwarantowanymi w art. 47 Konstytucji RP". W literaturze i orzecznictwie wskazuje się, że wprowadzanie ograniczeń w zakresie dostępu do pozyskiwania informacji powinno mieć zawsze charakter wyjątkowy oraz być uzasadnione istotnymi przesłankami. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do pozyskiwania informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (szerzej P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, s. 84; por. wyr. TK z 20.3.2006 r" K 17/05, OTK-A 2006, Nr 3, poz. 30; wyr. TK z 16.9.2002 r" K 38/01, OTK-A 2002, Nr 5, poz. 59). Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie prymat ochrony uzyskać winna prywatność osoby fizycznej, której dotyczy wyrok nad prawem wnioskodawczyni do pozyskania informacji. Każdy wyrok wydany w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej jest informacją publiczną w zakresie w jakim dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Tymczasem wnioskodawczyni dąży do pozyskania informacji o treści merytorycznego rozstrzygnięcia (skazania/uniewinnienia) co do konkretnych osób fizycznych. Wyrok jest oczywiście, co już wskazano informacją publiczną, ale w swojej treści zawiera informacje prywatne podlegające ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p. i przepisów, na podstawie których należy interpretować pojęcie prywatności. Wnioskodawczyni nie jest zainteresowana informacją o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.), tj. kto, kiedy orzekał, w jakim składzie lecz jakie orzeczenie zapadło względem konkretnych osób fizycznych będących w kręgu zainteresowania wnioskodawczyni. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 279/15 wskazał: "Odnosząc się do zawartego we wniosku żądania udostępnienia zanonimizowanych orzeczeń wraz z uzasadnieniami wydanych w sprawach, w których wskazana Spółka jest pozwaną, stwierdzić należy, iż nie ma wątpliwości, że orzeczenia sądowe stanowią informację publiczną. Jednak żądanie ich udostępnienia musi dotyczyć konkretnych spraw sądowych, w których zapadły takie orzeczenia. W przeciwnym razie żądanie, podobnie jak wspomniane wykazy, będzie zmierzać do ustalenia sytuacji procesowej podmiotu prywatnego. Słusznie autor skargi kasacyjnej zwraca uwagę na to, że ewentualna anonimizacja orzeczeń nie odniosłaby, w sytuacji tak sformułowanego żądania, zamierzonego celu". W konsekwencji pomimo, że wyrok stanowi informację publiczną, zważywszy na cel wniosku - uzyskanie informacji prywatnych zawartych w wyroku dotyczących stron postępowania, których to nazwiska podaje w odwołaniu: G. B., D. W., T. P. i innych, uzasadnia odmowę udzielenia informacji publicznej w postaci zanonimizowanego wyroku wydanego w sprawie. Wskazania natomiast wymaga, że organ I instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Brak bowiem składnika decyzji w postaci pouczenie o prawie strony do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie H. T.-R.. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że stanowisko organu narusza prawo skarżącej zawarte w art. 61 Konstytucji RP. Skarżąca wskazała, że z art. 364 § 1 k.p.k wskazuje na powszechną dostępność wyroku, a nie sposób jego upublicznienia. Orzeczenia sądowe jako wydane w sprawie przez sąd w ramach jego działalności orzeczniczej są danymi publicznymi podlegającymi udostępnieniu po ich anonimizacji. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawarta w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja jest wadliwa z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić należy na wstępie, że charakter żądanej informacji jako informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1330), zwanej dalej u.d.i.p., nie budzi żadnych wątpliwości. Walor informacji publicznej ma treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. W ocenie Sądu odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na prywatność osób fizycznych nie została uzasadniona. Prawo dostępu do informacji publicznej, określone w art. 61 Konstytucji RP, a uszczegółowione w przepisach u.d.i.p., stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W świetle powyższego odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych musi być wynikiem wyważenia, z jednej strony obywatelskiego prawa do informacji, a z drugiej potrzeby ochrony prawa do prywatności. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie potwierdza wyważenia tych wartości, z wykazaniem, że konieczność ochrony wskazanych wartości jest proporcjonalnie większa niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej. Brzmienie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie świadczy o tym, że organ przeprowadził prawidłową ocenę proporcjonalności między potrzebą ochrony prywatności osób fizycznych a obywatelskim prawem do informacji. Organ ograniczył się jedynie do wskazania możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. I CSK 190/12 oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt K 51/07, jednakże nie dokonał szczegółowego uzasadnienia zastosowanych przesłanek wyłączenia jawności żądanych informacji publicznych z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że brak dostatecznej analizy organu w kontekście przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz sformułowanie jedynie ogólnych, niezindywidualizowanych wniosków, bez stosownego ich umotywowania, wskazują na naruszenie powyższego przepisu oraz wymogów dotyczących uzasadnienia decyzji określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wymienione naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c) p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej [...] zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.