IV SA/Po 391/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 11c i art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474, zwana dalej "ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych"), w skutek odwołania złożonego przez J. S. (zwana dalej również "Skarżącą") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] udzielił Miastu [...] zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy bocznej od ul. [...] w [...], powiat [...], Wojewoda. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w trybie art. 11f ust. 3 ustawy szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, natomiast pozostałym stronom w drodze obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2018 r. Organ przyjął, ze skuteczne zawiadomienie pozostałych stron, (w tym Skarżącej) o wydaniu decyzji Starosty [...] nastąpiło w drodze publicznego ogłoszenia z dniem [...] września 2018 r., a tym samym termin na złożenie odwołania upłynął z dniem [...] września 2018 r. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. Skarżącą wniosła o zmianę decyzji Starosty [...], ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Skarżąca wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zaznaczyła, że nie doręczono jej zawiadomienia o wydaniu decyzji, bowiem wysłano je na adres pod, którym nigdy nie mieszkała. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżąca wyjaśniła, że pismo z dnia [...] grudnia 2018 r. traktować należy jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem oraz stanowisko strony co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...]. Zdaniem Wojewody odwołanie od decyzji Starosty [...] wniesione zostało przez Skarżącą z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. S. zarzuciła postanowieniu Wojewody naruszenie: - art. 134 k.p.a. w związku z art. 11c i art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych polegające na ich błędnym zastosowaniu. - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a w szczególności okoliczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegające na uznaniu, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). Przedmiotem sadowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tego organu do organu II instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Skuteczne wniesienie odwołania uzależnione jest zatem m.in. od zachowania ustawowego terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z dyspozycji cytowanego przepisu wynika, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ, do którego wpływa odwołanie, jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać jego dopuszczalność oraz stwierdzić, czy nie nastąpiło uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia. W sytuacji, gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia należało mieć na uwadze, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach budowy dróg. Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. W uchwale z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Oznacza to, że stronom postępowania, niebędącym inwestorem, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaną na podstawie art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, doręcza się w drodze obwieszenia. Zatem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 49 § 2 k.p.a. w tego typu sprawach, dla strony niebędącej inwestorem, termin do złożenia odwołania od decyzji rozpoczyna bieg po upływie 14 dni od dokonania publicznego obwieszenia o wydaniu decyzji. Ewentualne wadliwe wysłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji pozostaje bez wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania. Tym samym w ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji jako niezasadny Sąd ocenił podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. w związku z art. 11c i art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. bowiem stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu umożliwiającym wydanie zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.