II SA/Kr 540/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi D. W. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących D. W. i P. W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr 540/109 U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 10 grudnia 2018 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 Nr 164 poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 Nr 164 poz. 1589) na wniosek D. F. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, z garażami wbudowanymi, parkingami zewnętrznymi, zjazdem indywidualnym oraz infrastrukturą techniczną i drogą wewnętrzną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. P. w Krakowie". Załączniki: Nr 1- warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiły integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego wpłynął 19 czerwca 2018 r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Swoje stanowisko w sprawie zajął: Wydział ds. Jakości Powietrza w opinii z 11 lipca 2018 r. znak: [...] w zakresie ochrony powietrza; Miejski Konserwator Zabytków w opinii z 18 lipca 2018 r. znak [...] w zakresie terenów położonych w strefie ochrony archeologicznej; Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w opinii z 19 lipca 2018 r. znak: [...] w odniesieniu do planowanej obsługi komunikacyjnej; Wydział Kształtowania Środowiska w opinii z 27 lipca 2018 r. oraz z 9 listopada 2018 r. znak: [...] w zakresie ochrony środowiska. Następnie wskazano, że w jego toku na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w związku z art. 64 ust.1 u.p.z.p. oraz w związku z art. 106 k.p.a. projekt przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy przesłano do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K., Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Dyrektorowi Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Z uwagi na fakt, że żaden z ww. organów nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, organ I instancji, działając w oparciu o art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p, uznał uzgodnienia za dokonane. Na podstawie zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego ustalono, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś osoba uprawniona przygotowała projekt decyzji. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli D. W. i P. W., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący przytoczyli treść opinii Wydziału ds. Jakości Powietrza Urzędu Miasta Krakowa i Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa i wskazali, że decyzja organu I instancji nie uwzględnia wytycznych zawartych w tych opiniach. Ponadto wskazali, że przy określeniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, przy działkach [...] i [...]. obr. [...] została pominięta działka nr [...], obr. [...], stanowiąca integralną część terenu nieruchomości przy ul P. . Odwołanie złożyła również J. G. . Odwołująca argumentowała, że w bezpośrednim sąsiedztwie łączna szerokość budynków w zabudowie bliźniaczej nie przekracza 18 m, dlatego dla zachowania ładu przestrzennego koniecznym jest ustalenie szerokości na takim właśnie poziomie. Taka korekta decyzji pozwoli by w sąsiedztwie ul. S. panowała spójna i jednolita zabudowa. Ponadto planowana inwestycja graniczy od południa z działką nr [...] wskazana w decyzji wysokość będzie bardzo istotnie przekładała się na zacienienie działki nr [...] a co za tym idzie będzie miała wpływ na komfort zamieszkania oraz atrakcyjność nieruchomości posadowionej na działce nr [...]. Zatem maksymalną wysokość pojedynczego budynku należy ustalić na poziomie 7- 8 m. Co do geometrii dachu w odwołaniu zawarto wniosek aby kąt nachylenia dachu wynosił 45 °, tak jak na działce sąsiedniej tj. działce nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 lutego 2019 r. [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej także jako "k.p.a."): - w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. 1 lit. d pt. "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki " i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się do okapu na poziomie 4m, z tolerancją 0,5m oraz w przedziale od 8m do 9m (nie wyżej niż 228,50m n.p.m.) do kalenicy. Wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 7 ust. 2. rozporządzenia powyższe wysokości mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku" - w punkcie 2 pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że przeprowadzona analiza z 1 października 2018 r. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 rozp. Min. Inf. W części tekstowej dokumentu analizy charakteryzując teren inwestycji, podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w zachodniej części miasta Krakowa, [...] w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W obszarze analizowanym znajdują się głównie budynki mieszkalne wolnostojące. Ponadto w sąsiedztwie terenu inwestycji występują budynki usytuowane w granicach działek oraz budynki w zabudowie bliźniaczej (zabudowa na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]). Zatem planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Zdaniem kolegium przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna potwierdza, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zgodnej z planowanym zamierzeniem, która pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest to m.in. dz. [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. W zakresie linii zabudowy, organ I instancji wskazał, że względu na oddalenie terenu inwestycji kubaturowej od dróg publicznych nie wyznacza się obowiązującej linii nowej zabudowy. W analizie, zaś podano, że teren inwestycji znajduje się w głębi terenów zabudowanych i dostępny jest z drogi publicznej ul. S. poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] obr. [...]. W sąsiedztwie terenu inwestycji większość działek jest zabudowana. Wobec powyższego zasadnie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy. Teren inwestycji znajduje się w drugiej linii zabudów), poza obszarem przylegającym do pasa drogowego. W takich sytuacjach dopuszcza się odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy. Brak jej wyznaczenia w żaden sposób nie wpłynie na naruszenie ładu przestrzennego ani bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalono w przedziale: od 28% do 29%. W analizie podano, że arytmetycznie wyliczona średnia dla wszystkich zabudowanych działek w obszarze analizowanym wynosi ok. 29 %, kształtuje się on w przedziale od 16 % (dz. [...] obr. [...]) do 41 % (dz. [...] obr. [...]) Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozp. Min. Infr. Ustalenie przedmiotowego parametru w oparciu o wyjątkowy sposób nie budzi zastrzeżeń. Analiza zawiera zestawienie tabelaryczne wszystkich działek w obszarze analizowanym, w oparciu o które dokonano ustalenia średniego wskaźnika dla całego obszaru analizowanego. Wyznaczona wielkość nawiązuje do średniej występującej w obszarze analizowanym. Ustalona zaś 1% tolerancja uzasadniona jest względami technologicznymi, które mogą wyniknąć w kolejnym etapie inwestycyjnym — pozwolenia na budowę, zasadnie pozostawiając pewną swobodę projektantowi w dostosowaniu projektu budynku do decyzji o warunkach zabudowy. Uznać zatem należy, że ustalona wielkość nie zaburzy ładu przestrzennego zastanego w obszarze analizowanym. W zakresie zarzutu pominięcia powierzchni działki nr [...], obr. [...] przy określeniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu dla działek [...] i [...], obr. [...], kolegium wskazało, że działka [...] nie jest zabudowana, znajduje się na niej urządzony ogródek i zapewne w przyszłości z powodzeniem może zostać zabudowana. Fakt, że aktualnie pełni zaplecze rekreacyjne dla zabudowanych działek nr [...], [...] nie przesądza o konieczności uwzględnienia jej powierzchni do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla działek [...] i [...], obr. [...]. Zdaniem kolegium, organ I instancji w sposób dostateczny uzasadnił odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Organ l instancji wyjaśnił, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi ok 11,4 m, określona z tolerancją +/- 20 %, zawiera się w przedziale od 9,4 m do 14,0 m. Szerokość elewacji budynków w zabudowie bliźniaczej wynoszą 8m -12m. Punktem odniesienia organ l instancji przy wyznaczeniu szerokości elewacji frontowych uczynił zabudowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycji. W analizie szczegółowo i rzetelnie opisano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w obszarze analizowanym, wyliczono średnią wartość dla wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, a wartość maksymalna ustalona przez organ I instancji nie odbiega znacznie od średniej ustalonej dla całego obszaru (wynoszącej 11,4 m). A nadto ustalona wielkość mieści się w przedziale, którą wyznacza się z 20 % tolerancją od wartości średniej dla obszaru. Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono na poziomie 4 m z tolerancją 0,5 m do okapu oraz w przedziale od 8m do 9m (nie wyżej niż 228,5 m n.p.m.) do kalenicy. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozp. Min. Inf. W analizie zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Podano, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków sąsiednich wynosi 3 m - 7 m do okapu oraz 6,5 m - 11 m do kalenicy. Średnia wysokość budynków z dachami spadzistymi wynosi 4,4 m do okapu oraz 9,3 m do kalenicy. Analiza działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów pozwala na uznanie, że wyznaczenie przedmiotowego parametru znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, wyznaczonym w nawiązaniu do średnich wielkości występujących w obszarze analizowanym. Dopuszczona zaś 1m tolerancja uwzględnia względy techniczne i technologiczne mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przy czym skutkiem tej wartości górna granica wartości wysokości górnej krawędź elewacji frontowej nie będzie wykraczała poza wartości występujące w obszarze analizowanym, przyjęta poniżej średniej z obszaru analizowanego. Wobec nieprecyzyjnego zapisu parametru dotyczącego ustalonej wielkości w przedziale 8m-9m, kolegium uchyliło zaskarżoną decyzje organu l instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. 1 lit. d pt. "Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki' i orzekło jak na wstępie. Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach dwuspadowy lub wielospadowy, symetryczny, o układzie kalenicy równoległej do frontu działki i kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°. Ustalenie dla wnioskowanej inwestycji formy pokrycia budynku, jak ww. wskazano, zasługuje na aprobatę wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, bowiem przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze występują budynki o dachach spadzistych dwuspadowych i wielospadowych, kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45° i układzie kalenic równoległych bądź prostopadłym w stosunku do frontu działek. Autor analizy w sposób konsekwentny wyznaczył poszczególne parametry, przyjmując jako punkt odniesienia średnie wielkości występujące w obszarze analizowanym, w szczególności zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej, występującą na dz. nr :[...]. [...], [...], [...], [...], [...] obr. 21 , mając na uwadze zachowanie ładu przestrzennego i utrzymanie dotychczasowych zasad kształtowania architektury. Z powyższych względów trudno uznać za zasadne postulaty, aby na przedmiotowej inwestycji odwzorować parametry występujące na dz. [...]. Powstająca nowa zabudowa w sąsiedztwie zabudowanych już działek powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej w całym obszarze analizowanym. Nie ma uzasadnienia wniosek o nawiązanie do parametrów jednej konkretnej działki, szczególnie wtedy, kiedy teren inwestycji graniczy z wieloma zabudowanymi działkami. Przechodząc do pozostałych przesłanek statuowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ II instancji podał, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. S. poprzez projektowaną drogę wewnętrzną na działce nr [...] obr. [...]. Zastrzeżeń kolegium nie budziły ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. l pkt 3 u.p.z.p.). Zgodnie z pkt 4 lit. a Załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o rozbudowę sieci i realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające możliwość zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, gazową oraz sposób odprowadzenia ścieków. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. S. jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego - poprzez istniejącą drogę dojazdową na działkach nr [...] obr. [...]. Nadto w załączniku nr 1 do decyzji pkt 11.4 lit. e w sposób prawidłowy został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Wreszcie nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Odnosząc się do zarzutów odwołujących organ II instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków o jakich mowa w treści art. 61 ustawy. Wśród tych warunków ustawodawca nie wymienił zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami Studium. Bez znaczenia dla wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy są również uregulowania wprowadzające ograniczenia zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego który znajduje się w toku procedury planistycznej. W świetle powyższego zarzut niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami studium oraz projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności inwestycji z wydanymi opiniami Wydziału ds. Jakości Powietrza w Krakowie i Wydziału Kształtowania Środowiska, kolegium wskazało, że opinie te zostały w całości inkorporowane do treści ustalonych warunków zabudowy. Co do sprzeczności z Programem Ochrony Powietrza dla miasta Krakowa, zauważył, że akt ten zawiera jedynie postulaty mające kształtować politykę ochrony powietrza w mieście. Z uwagi, że nie zawiera on bezwzględnie wiążący norm prawnych, nie może stanowić podstawy orzekania w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Tym bardziej nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stosownie bowiem do art. 9 ust. 5 u.p.z.p nie jest aktem prawa miejscowego. Co do negatywnego wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na zacienie działki sąsiedniej organ wyjaśnił, że kwestia ta będzie przedmiotem rozważań na etapie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę. D. W. i P. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7 i art. 77 kpa poprzez błędne uznanie, że stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony oraz nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak również niedokładne zbadanie materiału dowodowego; - art. 8 i 11 K.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; - art. 87 ust. 5 i ust. 6 ustawy z 3 lipca 2002 roku prawo lotnicze (tj. z 14 czerwca 2018 r., Dz. U. z 2018 r. poz.1183) w brzemieniu obwiązującym w dniu wydania decyzji przez organ l Instancji poprzez nie dokonanie uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa oraz wydanie decyzji w warunkach sprzecznych z dyspozycją (nakazami) wynikającymi z ust. 5 powołanego przepisu. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że kolegium w treści uzasadnienia decyzji odniosło się do zarzutów, które nigdy nie były podnoszone przez odwołujących, a dotyczących "niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami studium oraz projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając z kolei naruszenie art. 87 ust. 5 i 6 ustawy prawo lotnicze skarżący podali, że decyzje były wydane dla obszaru pozostającego w otoczeniu lotniska [...], a tym samym obowiązkiem wydających takie decyzje organów, było uzgodnienie ich z Prezesem Urzędu Lotnictwa, co zostało zaniechane w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił, że uzasadniając zarzut w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej odwołujący odnosili się do zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, stąd nawiązanie do powyższego dokumentu w uzasadnieniu decyzji. W ocenie kolegium, w sprawie nie miał miejsca wymóg dokonania uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa, albowiem teren inwestycji nie znajdował się w obszarze wyznaczonym w odległości 5 km od granic lotniska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2019 r. którą w punkcie 1 uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. 1 lit. d pt. "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki " i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się do okapu na poziomie 4m, z tolerancją 0,5m oraz w przedziale od 8m do 9m (nie wyżej niż 228,50m n.p.m.) do kalenicy. Wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 7 ust. 2. rozporządzenia powyższe wysokości mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku", natomiast w punkcie 2 utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 10 grudnia 2018 r ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, z garażami wbudowanymi, parkingami zewnętrznymi, zjazdem indywidualnym oraz infrastrukturą techniczną i drogą wewnętrzną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. P. w Krakowie". Skarga na powyższą decyzję okazała się zasadna. Materialnoprawną podstawę zapadłych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2018.1945, dalej powoływana jako u.p.z.p.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003.1588, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Regulują one zarówno warunki, jak i tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy, których funkcją jest określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.4 ust. 2 pkt. 2 u.p.z. p.). Zgodnie z art. 61ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym miejscu należy stwierdzić, że w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w oparciu o przeprowadzoną dla wnioskowanej inwestycji analizę architektoniczno-urbanistyczną organy prawidłowo wskazały na zasadność i celowość niewyznaczania dopuszczalnej linii zabudowy, a także wyznaczenia wskaźników pow. nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej z odstępstwami przewidzianymi w rozporządzeniu. Wątpliwości budzi natomiast sposób wyznaczenia wskaźnika pow. biologicznej czynnej na poziomie 60 %, w szczególności w sytuacji gdy nie zostało to poparte danymi z analizy, chociażby w ramach ogólnej charakterystyki terenu objętego analizą. Wątpliwości wiążą się także z brakiem wyjaśnienia dlaczego organy odstąpiły od stanowiska wyrażonego w opinii kierownika Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 22.07. 2018 r., w którym jednoznacznie wskazano, że ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego miasta i obszaru wymiany powietrza oraz pozostałych uwarunkowań przyrodniczych konieczne jest zachowanie 70% pow. biologicznie czynnej w terenie wnioskowanym do ustalenia warunków zabudowy. Nadto zasadnicze wątpliwości budzi stanowisko odnoszące się do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. Z uzasadnienia przedstawionego w ww. decyzji wynika, że istnieje możliwość zabudowy wskazanych we wniosku inwestora nieruchomości w sposób określony we wniosku m. in. ze względu na wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego, w tym "zaopatrzenie w wodę jest możliwe dla planowanej inwestycji poprzez przyłączenie obiektu przy ul. J. /P. do wymagającej rozbudowy miejskiej sieci wodociągowej przebiegającej przy ul. J. /P. , na warunkach określonych przez dysponenta sieci (załącznik nr 1 do decyzji punkt II.4. a.). Oceniając ponownie spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 Kolegium wskazało, że nie budzą zastrzeżeń ustalenia dotyczące uzbrojenia terenu inwestycji i oceniło je jako wystarczające, a odnosząc się do zaopatrzenia w media wskazało, że: "w aktach znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające możliwość zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, gazową oraz sposób odprowadzania ścieków". Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji w aktach administracyjnych sprawy brak było dokumentu potwierdzającego możliwość zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji oraz możliwość odprowadzania ścieków, przy czym zauważyć trzeba, że obowiązek dostarczenia takich dokumentów spoczywa na inwestorze, a nie na organie I instancji. W ocenie Sądu nie stanowi takiego dokumentu informacja techniczna Miejskiego Przedsiębiorstwa i Kanalizacji S.A. w K. z dnia 10. 04. 2018 r., w którym w punkcie 1 jednoznacznie stwierdzono, że zasilanie w wodę projektowanych 6 domów jednorodzinnych wymaga rozbudowy sieci wodociągowej DN 100 mm w oparciu o istniejącą sieć wodociągową biegnąca wzdłuż ul. J. /P. na warunkach podanych w informacji. Z informacji MPWiK wynika też, że w planie wieloletnim rozwoju i modernizacji wodociągowej nie jest przewidziana a budowa sieci wodociągowej w tym terenie, a inwestor może ją wybudować na warunkach określonych w umowie. Istotne jest również, że w punkcie 16 informacji wskazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanego przedsięwzięcia MPWiK S.A w K. nie posiada sieci kanalizacji sanitarnej, której budowa także nie jest przewidziana ( punkt 18). Mając zatem na uwadze treść przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.z.p. za przedwczesne należało uznać stanowisko organów obu instancji o spełnieniu przesłanki określonej w tym przepisie. W myśl tego przepisu jednym z warunków wydania decyzji jest, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym, zgodnie z treścią przepisu art. 61. ust. 1 pkt. 3 oraz ust. 5 u.p.z.p., warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z kolei zgodnie z przepisem art. 2 pkt 13 u.p.z.p. pojęcie "uzbrojenia terenu" definiowane jest przez odesłanie do przepisu art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018. 121 ze zm.), zgodnie z którym uzbrojenie terenu oznacza m.in. urządzenia wodociągowe oraz kanalizacyjne. Podkreślić należy, że przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organy w sposób jednoznaczny ustaliły, że "z uwagi na charakter inwestycji gospodarka ściekowa winna być rozwiązana w oparciu o system kanalizacji miejskiej" ( załącznik nr 1 pkt. II ppunkt 2 lit. a. tiret 3 do decyzji I instancji. Dodać trzeba, że jak wskazuje się w orzecznictwie celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta przy czym obowiązek ten spoczywa na inwestorze (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r. sygn. II OSK 1200/16). W związku z powyższym, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to zrealizowanie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem (D. F.), a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Ponieważ jednak zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wystarczające byłoby posiadanie przez inwestorkę odpowiedniej promesy wskazującej, że po pierwsze istnieje możliwość wykonania takich urządzeń, a po drugie wykazania, że inwestorka poczyniła skonkretyzowane działania na rzecz uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych dla planowanej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie istnieje taka możliwość jednak - zgodnie z oświadczeniem inwestorki na rozprawie w dniu 25 .09. 2019 r. - do dnia rozprawy "jeszcze o takie decyzje nie występowała". Oznacza to, że nie poczyniła ona skonkretyzowanych działań dotyczących zrealizowania brakującego uzbrojenia terenu w zakresie infrastruktury wodnej i kanalizacyjnej. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należy zatem wskazać, że organy przyjęły bez dostatecznego zbadania sprawy, że został spełniony warunek z przepisu art. 61 ust.1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. Z tych względów stwierdzenie przez organy, że wnioskowane przedsięwzięcie posiada wystarczającego uzbrojenia bez wykazania, w sposób skonkretyzowany że zostanie ono wykonane należy ocenić jako przedwczesne. W przypadku braku wymaganych dokumentów organ ma obowiązek wezwać inwestora do uzupełnienia braków w tym zakresie. Przedstawione przez inwestorkę ww. warunki techniczne, z których wynika, że o ile zawrze umowę o wykonanie sieci wodociągowej na określonych warunkach to planowana inwestycja zostanie przyłączona do już istniejącej, ale oddalonej od terenu inwestycji sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, w ocenie Sądu jest zbyt ogólne i bez podjęcia b. skonkretyzowanych działań - niewystarczające. Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia przedmiotowych warunków z Prezesem Urzędu Lotnictwa, gdyż zgodnie z treścią art. 87 ust. 5 ustawy z 5 z 3. 07. 2002 Prawo lotnicze (Dz.U. 2002.130.1112 ze zm.)w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu Lotnictwa uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy, a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowę w miejscowych planach zagospodarowania terenu, należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika aby miał on zastosowanie do rozpoznawanej sprawy. Nie jest jednak rzeczą Sądu zastępowanie organów administracji publicznej, w związku z czym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyjaśni czy teren wnioskowanej zabudowy znajduje się w obszarze ograniczonej zabudowy lub na terenach planowanej rozbudowy lotniska [...]. Kierując się powyższymi ocenami i przesłankami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji, na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.