II SA/Kr 415/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skarg J. F. i [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargi oddala. Decyzją z dnia 28 listopada 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn: "Budowa budynku biurowego z garażem podziemnym, z naziemnymi miejscami parkingowymi na działce [...] obr. [...] j. ew. Śródmieście oraz infrastrukturą techniczną- budową przyłącza elektroenergetycznego, budową przyłącza gazowego, budową osiedlowej sieci MPEC wraz z przyłączem, budową sieci i przyłącza wodociągowego, budową sieci i przyłącza kanalizacyjnego (kanalizacja ogólnospławna) na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] j. ew. Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie". Przyczyną umorzenia postępowania było wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji złożyli J. F. oraz Firma A w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 105 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty poprzez ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołań podkreślono, że uchwała co prawda została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego oraz weszła w życie, ale może zostać jeszcze zaskarżona, a Sąd może stwierdzić jej nieważność, tym samym organ byłby zobowiązany do orzekania co do istoty, dlatego brak było podstaw do umarzania postępowania. Dodatkowo, postępowanie toczyło się ponad 2 lata, gdyby zatem nie opieszałość organu to inwestor uzyskałby decyzję, o którą wnosił. Mając powyższe na uwadze organ I instancji zobowiązany był do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie i wydania merytorycznej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 14 lutego 2019 r., znak [...] - działając na podstawie art. 4, art. 59, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 poz. 1945 t.j.) oraz art. 105 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r (Dz. U. z 2018 poz. 2096) - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że jednoznacznie zostało ustalone, że na terenie obejmującym planowaną inwestycję, co do której prowadzone było niniejsze postępowanie, aktualnie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "Rejon Alei Ignacego Daszyńskiego" przyjęty Uchwałą Nr CXIV/3010/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2018 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 7 listopada 2018 r. poz. 7548). Brak jest zatem obecnie merytorycznych podstaw do prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może być wydana jedynie w odniesieniu do obszaru, na którym plan miejscowy nie obowiązuje. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazana wyżej okoliczność powoduje konieczność utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Obecnie bowiem obowiązywanie planu miejscowego stanowi wystarczającą przeszkodę prawną uniemożliwiającą dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w tym rozpatrywanie żądań procesowych. Jednocześnie należy podkreślić, że treść planu miejscowego nie ma znaczenia w kontekście konieczności umorzenia postępowania, ponieważ dla wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia wystarczającą przesłanką jest sam fakt wejścia w życie uchwały w sprawie planu miejscowego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. F. (sygn. II SA/Kr 415/19) i Firma A z siedzibą w K. (sygn. II SA/Kr 416/19). W jednobrzmiących skargach zarzucono zaskarżonej decyzji: < naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie przez SKO w K., w ślad za Prezydentem Miasta Krakowa, iż niniejsze postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji jest bezprzedmiotowe z uwagi na obowiązywanie na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejonu Alei Ignacego Daszyńskiego", podczas gdy przedmiotowy plan może ulec zmianie z uwagi na złożenie przez właściciela nieruchomości skargi na przedmiotową uchwałę nr CXIV/3010/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2018 roku do Wojewódzkiego Sądu i Administracyjnego w Krakowie, a z okoliczności sprawy wynika duże prawdopodobieństwo stwierdzenie nieważności zapisów planu przez Sąd; < naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów, tj. w szczególności pominięcie, że procedura planistyczna związana z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Rejonu Alei Ignacego Daszyńskiego" jest w dalszym ciągu jest w toku, co w konsekwencji może doprowadzić do zmiany ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło organ II instancji do całkowicie błędnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji o umorzenia przedmiotowego postępowania, w sytuacji, gdy nie zachodzą żadne przesłanki potwierdzające słuszność przedmiotowej decyzji; < naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu zakończenia postępowania w sprawie skargi do WSA w Krakowie w przedmiocie zaskarżenia uchwały Rady Miasta Krakowa dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ukończenie tego postępowania stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego występowanie obliguje organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania; < naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a to poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane było uchylić decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Na podstawie tych zarzutów każdy ze skarżących wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządzono połączenie sprawy II SA/Kr 416/19 ze sprawą II SA/Kr 415/19 i dalsze prowadzenie obu spraw pod sygn. II SA/Kr 415/19. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty obojga skarżących są nieuzasadnione. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że dla terenu objętego postępowaniem o ustaleniem warunków zabudowy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2018 r. Nr CXIV/3010/18 (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 7 listopada 2018 r. poz. 7548). Uchwała ta weszła w życie 22 listopada 2018 r. Z brzmienia przepisów art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że od dnia wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane, a zatem staje się bezprzedmiotowe. Organy obu instancji z chwilą tą tracą kompetencję do rozstrzygania sprawy ustalenia warunków zabudowy w ramach postępowania administracyjnego. Zgodnie art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Skoro nie jest dopuszczalne orzekanie o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jedynym dopuszczalnym zakończeniem toczącego się postępowania administracyjnego jest decyzja o jego umorzeniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w obu skargach należy wskazać, ze są one bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się podczas kontroli zaskarżonej decyzji naruszenia art. 105 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Przeciwnie, organy obu instancji prawidłowo oparły się na pierwszym z wymienionych przepisów, umarzając prowadzone postępowanie. Ewentualna możliwość wyeliminowania w przyszłości przepisów planu miejscowego przez sąd administracyjny nie daje podstawy do zakończenia postępowania w inny sposób, ani też nie stanowi tzw. zagadnienia prejudycjalnego, uzasadniającego zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W żadnym zaś wypadku organy administracyjne rozpoznające sprawę ustalenia warunków zabudowy, ani też sąd kontrolujący wydane w tej sprawie rozstrzygnięcia nie mają kompetencji do dokonywania oceny prawdopodobieństwa stwierdzenia nieważności zapisów planu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znalazł potwierdzenia. Nie można też zgodzić się, że "procedura planistyczna związana z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Rejonu Alei Ignacego Daszyńskiego jest w dalszym ciągu w toku". Wymieniony akt prawa miejscowego po ogłoszeniu go w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i upływie okresu vacatio legis wszedł w życie i obowiązuje, a zatem procedura planistyczna została zakończona. Okoliczność, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy toczyło się 2 lata również nie ma wpływu na prawidłowość decyzji. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że postępowanie administracyjne zostało zawieszone postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 września 2017 r. na wniosek inwestora, a żaden ze skarżących postanowienia tego nie zaskarżył. Całkowicie pozbawione podstaw jest czynienie organowi administracji publicznej zarzutów w zakresie długotrwałości trwania postępowania po jego zakończeniu w sytuacji, gdy strony w trakcie postępowania nie podejmowały starań celem przeciwdziałaniu przewlekłości. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało oddalić obie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.