III SA/Kr 527/19

|Sygn. akt III SA/Kr 527/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Bociąga (spr.), Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, WSA Barbara Pasternak, , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r., sprawy ze skargi K. I. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 25 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów specjalność Filologia [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. II. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącej K. I. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu decyzją z dnia 24.01.2019 r. nr [...] na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z art. 263 ust 1 i Przepisów wprowadzające tą ustawę oraz art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. a nadto § 29 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów Uniwersytetu skreślił K. I. z listy studentów Uniwersytetu, [...], specjalność: [...] z językiem angielskim, I stopnia, studia stacjonarne Organ I instancji ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. K. I. jako studentka pierwszego w roku akademickim była zobowiązana do uczestnictwa w kursach oraz winna uzyskać zaliczenia z przedmiotów. Studentka jednak przejawiała znaczącą absencję w uczestnictwie w zajęciach i nie zaliczyła kolokwiów z przedmiotów. Taki stan rzeczy ustalono na podstawie informacji od prowadzącego i dyrektora instytutu. Zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. W § 29 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów konkretyzuje się, nieostre sformułowanie "braku postępów w nauce" poprzez uznanie, iż stan taki można stwierdzić na podstawie nieosiągania przez studenta efektów kształcenia określonych w kartach kursów lub nieuczęszczania na zajęcia (przez co rozumie się ponad 30 % nieusprawiedliwionych nieobecności w semestrze na zajęciach z danego kursu). Ponieważ student przejawiał przeszło 30% absencję na obowiązkowych zajęciach, a nieobecność ta była nieusprawiedliwiona, a nadto nie uzyskał obowiązkowych zaliczeń kursów, spełniła się ustawowa i regulaminowa przesłanka do skreślenia studenta z listy studentów. Co istotne, decyzja w tym względzie cechuje się tak zwanym uznaniem administracyjnym. Dziekan jednak po przeanalizowaniu dotychczasowego przebiegu studiów, w szczególności faktu braku istnienia szczególnych przypadków uzasadniających niekorzystanie z dyspozycji przywołanych przepisów, nie znalazł podstaw dla zaniechania wydania niniejszej decyzji. Brak postępów w nauce skłania bowiem do uznania, iż Pani K. I. nie traktuje swoich obowiązków jako studenta z odpowiednią powagą. K. I. wniosła odwołanie od tej decyzji. Wskazała, że w dniu 14 stycznia 2019 r. złożyła pismo do Dyrektora wydziału neofilologii dr T. M. dotyczące uniemożliwiania wywiązanie się z § 20 pkt 4. i 5. Regulaminu studiów w zakresie kursu praktycznej nauki języka francuskiego. Zarówno w bezpośredniej rozmowie jak i piśmie wyjaśniła przyczynę nieobecności. Dnia 15 stycznia 2019 r. przyszła na zajęcia pnjf, podczas których studenci nieuczęszczający na zajęcia pisali test zaliczeniowy. Dr E. M. odmówiła możliwości przystąpienia do testu. Sytuacja powtórzyła się w dniu 17.01.2019, kiedy to studenci uczęszczający na zajęcia pisali test zaliczeniowy z przerabianego podręcznika, do którego prowadząca zajęcia dr H. C. – B. nie pozwoliła przystąpić odwołującej się wyśmiewając ją przy innych. Następnie odwołująca się zauważyła, że została skreślona z listy studentów z powodu braku postępów w nauce. Tymczasem odwołująca podkreśliła, że skutecznie odmawiano jej możliwości wykazania się umiejętnościami. Stwierdziła, że posiada wiedzę z całości materiału przerobionego na lekcjach praktycznej nauki języka francuskiego i jest gotowa się nią wykazać. Zauważyła, że zgodnie z kartą kursu studenta obowiązuje materiał językowy na poziomie podstawowym (A1/A2), tymczasem ona posiada czterokrotnie udokumentowaną znajomość języka na poziomie zaawansowanym (DELF B2, finalistka Olimpiady Języka Francuskiego - CL a we wcześniejszych latach finalistka kuratoryjnego konkursu gimnazjalnego oraz drugiego etapu OJF), a mimo tego stwierdzono u niej brak postępów w nauce języka francuskiego na poziomie podstawowym skutkujący wydaleniem z uczelni. Dodatkowo K. I. podniosła, że dr H. C. – B. na początku października wyraziła zgodę na nieuczestniczenie w zajęciach. W konkluzji wniosła o uchylenie niekorzystnej dla niej decyzji. Rektor Uniwersytetu decyzją z dnia 25 lutego 2019 roku nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 263 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) oraz § 20 ust. 1 pkt. 1 do 5, § 29 ust. 2 regulaminu studiów Uniwersytetu, obowiązującego od dnia 1 października 2017 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że z treści decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu wynika, że studentka przejawiała znaczącą absencję w uczestnictwie w zajęciach i nie zaliczyła kolokwiów z przedmiotów. Zgodnie z § 20 ust. 1 regulaminu Studiów Uniwersytetu student jest obowiązany w pełni wykorzystywać możliwości kształcenia jakie stwarza mu uczelnia, oraz postępować zgodnie z treścią ślubowania i Regulaminem studiów. W szczególności jest obowiązany do: 1/ zdobywania wiedzy i umiejętności zgodnie z wybranym kierunkiem studiów; 2/ zapoznania się z programem studiów i zasadami oceniania oraz ewaluacji założonych efektów kształcenia; 3/ przestrzegania zasad udziału w zajęciach dydaktycznych, ustalonych przez prowadzącego te zajęcia nauczyciela akademickiego zgodnie z zasadami określonymi w ust.2: 4/ uzgodnienia z prowadzącym zajęcia trybu, zakresu i terminu wyrównywania zaległości powstałych w wyniku absencji: 5/ zaliczania w ustalonych terminach zajęć, składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych oraz spełniania innych wymogów, przewidzianych programem studiów,. Zgodnie z § 20 ust. 2 Regulaminu Studiów Uniwersytetu student ma obowiązek uczestniczyć we wszystkich formach zajęć dydaktycznych. W treści odwołania K. I. podniosła, że jej nieobecność na zajęciach wynikała z długotrwałej choroby uniemożliwiającej jej aktywny udział w zajęciach dydaktycznych, które potwierdziła zaświadczeniami lekarskimi dostarczonymi do wspomnianego wyżej pisma z dnia 1 lutego 2019 roku (data wpływu 4 lutego 2019 roku). Jak wynika z zalegającej w teczkach dokumentacji zaświadczenia te, nie były wcześniej przedstawiane prowadzącym oraz Dyrekcji Instytutu dlatego też decyzja Dziekana została podjęta w uzasadniony sposób. Zgodnie bowiem z § 29 ust. 2 pkt 1 regulaminu studiów Uniwersytetu Dziekan może skreślić studenta z listy studentów również w przypadku: 1/ stwierdzenia braku postępów w nauce, w tym nieosiągania przez studentów efektów kształcenia określonych w kartach kursów lub nieuczęszczania na zajęcia (przez co rozumie się ponad 30% nieusprawiedliwionych nieobecności w semestrze na zajęciach z danego kursu). Decyzja Dziekana Wydziału [...] została podjęta na podstawie zgromadzonej dokumentacji oraz obszernych wyjaśnień złożonych przez prowadzących zajęcia z kursu Praktycznej Nauki Języka Francuskiego. Jest to więc decyzja podparta argumentacją przedstawioną przez nauczycieli prowadzących zajęcia, a nie zaocznym stwierdzeniem braku postępów w nauce, ponadto decyzja została podjęta zgodnie z treścią obowiązującego Regulaminu Studiów. Dostarczone do sprawy zaświadczenia lekarskie nie są przesłankami do uchylenia decyzji Dziekana o skreśleniu z listy studentów, gdyż dotyczą one ubiegłorocznej nieobecności, a uwzględnienie ich obecnie było by niesprawiedliwe względem innych studentów systematycznie uczęszczających na zajęcia i terminowo zaliczających materiał. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła K. I. zarzucając naruszenie art. 85 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 13, art. 61 § 4, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 a § 1 K.p.a., art. 107 § 3, art. 138 K.p.a. oraz § 5 ust. 6, § 6 ust. 4, § 20 ust. 1, 4 i 5, § 21 ust. 1, 8, 11, § 29 ust. 2 pkt 1 regulaminu studiów. Skarżąca podniosła, że prowadzący przedmiot skutecznie uniemożliwili jej przystąpienie do egzaminu i zaliczenia. Wskazała, że zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 3 ustawy student ma prawo do usprawiedliwienia nieobecności na zajęciach z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych w programie studiów. Tymczasem w przypadku skarżącej konsekwentnie odmawia się prawa do usprawiedliwienia nieobecności jak i przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów kształcenia z przedmiotu. Skoro stwierdzenie braku postępów w nauce jest kluczowym zarzutem uczelni to po pierwsze powinno być to szczegółowo uzasadnione, a po drugie zweryfikowane. Skarżąca wskazała, że zaświadczenia lekarskie były okazywane prowadzącym przedmiot. Podniosła, że uczelnia nie poinformowała jej o toczącym się wobec niej postępowaniu o skreślenie z listy studentów. W konkluzji K. I. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz.1302 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Skarga dotyczy decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 25 lutego 2019 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 24 stycznia 2019 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów I roku studiów stacjonarnych I stopnia kierunku filologia [...] z językiem angielskim. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669). Zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 2 tej ustawy student może być skreślony z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. Skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 108 ust. 3). Skoro skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej to zastosowanie do całego postępowania znajdą przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego. Stosowanie przepisów K.p.a., przesądza, z jednej strony, o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej, a z drugiej - o dopuszczalności jedynie pewnych odstępstw od uregulowanych w K.p.a. reguł. Na pewno organy uczelni nie mogą w sposób dowolny stosować ogólnych zasad regulujących postępowanie administracyjne. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcia podejmowane przez organy szkoły wyższej w indywidualnych sprawach studentów, jak również postępowania, w których one zapadają, muszą zachowywać chociażby minimum procedury administracyjnej niezbędnej do prawidłowego załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej. W szczególności zwrócić uwagę na przepis art. 107 § 1 K.p.a. zgodnie z którym decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy - a także na art. 107 § 3 K.p.a., który precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak trafnie objaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć, i w miarę możliwości zaakceptować, zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. W rezultacie niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. i brak właściwego uzasadnienia narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd. Szczególnie dotyczy to decyzji będących - tak, jak w kontrolowanej sprawie-decyzjami uznaniowymi. O uznaniowym charakterze decyzji o skreśleniu z listy studentów z powodu stwierdzenia braków postępów w nauce, wydawanej na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy, świadczy użycie przez ustawodawcę w tym przepisie czasownika modalnego "może". Oznacza to, że brak postępów w nauce niekoniecznie musi prowadzić do skreślenia z listy studentów. Co więcej zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym stwierdzenie braku postępów w nauce stanowić może podstawę do skreślenia z listy studentów, jeżeli studentowi nie przysługuje już prawo zaliczenia danego przedmiotu w innym terminie. Podkreślić także trzeba, że zgodnie z § 29 ust. 2 regulaminu studiów dziekan może skreślić studenta z listy studentów również w przypadku: 1/ stwierdzenia braku postępów w nauce, w tym nieosiągania przez studenta efektów kształcenia określonych w kartach kursów lub nieuczęszczania na zajęcia (przez co rozumie się ponad 30 % nieusprawiedliwionych nieobecności w semestrze na zajęciach danego kursu); 2/ nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie; 3/ niewniesienia w wyznaczonym terminie opłat związanych z odbywaniem studiów. Jak wynika z utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego, działając w ramach uznania administracyjnego, organ nie przestaje być związany podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, do jakich zalicza się zasada prawdy materialnej (obiektywnej) - obligująca organ do podjęcia wszelkich kroków celem dokładnego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Wiąże się z tym następnie wymóg właściwego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.)., które, jak to już wcześniej wskazano, powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały ustalone, rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Niedopuszczalne jest tym samym uchylanie się przez organ od oceny i wyczerpującego odniesienia się wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez stronę. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec, z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne występujące w danej sprawie. Organy związane są także zasadą dwuinstancyjności postępowania, zawartą w art. 15 K.p.a., która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dwukrotnego rozpatrzenia sprawy nie można rozumieć w sposób formalny. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (R. Hauser, M. Wierzbowski "k.p.a. Komentarz" Wydanie 4 str. 150). W ocenie Sądu zaskarżone decyzje nie spełniają powyższych wymogów. Przede wszystkim należy wskazać, że organ nie zawiadomił skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy studentów, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, naruszając tym samym art. 9 i art. 10 § 1 i 61 § 4 K.p.a. Organ I instancji nie ustalił praktycznie żadnego stanu faktycznego sprawy, który mógłby być podstawą decyzji o skreśleniu studenta z listy. Decyzja Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie zawiera bowiem praktycznie żadnego uzasadnienia. Przede wszystkim podkreślić należy, że na żadnym etapie postępowania organy nie odniosły się do twierdzeń skarżącej, która cały czas starała się wykazać po pierwsze swój zły stan zdrowia, a po drugie swoje starania i podejmowane rozmowy z prowadzącymi zajęcia. Zgodnie z oświadczeniami skarżącej zawartymi choćby w odwołaniu od decyzji ,na początku roku akademickiego przeprowadziła rozmowę z dr H. C. – B., która wyraziła zgodę na jej nieuczestniczenie w zajęciach. Następnie w trakcie trwania roku akademickiego zmieniła się osoba prowadząca zajęcia, czego skarżąca nie była świadoma. W ocenie Sądu organy prowadzące postepowanie powinny zweryfikować te twierdzenia, jednocześnie przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w tym przedmiocie. Co więcej skarżąca wielokrotnie podkreślała, że kilkakrotnie chciała przystąpić do testu, który mógłby zweryfikować jej umiejętności i sprawdzić czy poczyniła postępy w nauce, jednak osoba prowadząca przedmiot skutecznie jej to uniemożliwiła. Twierdzenia te uwiarygadnia fakt, że skarżąca posiada udokumentowaną znajomość języka na poziomie zawansowanym (delf B2, finalistka olimpiady języka francuskiego – C1), podczas gdy zgodnie z kartą kursy studenta do zaliczenia przedmiotu obowiązuje materiał językowy na poziomie podstawowym (A1/A2). Podkreślić należy również, że w tych okolicznościach sprawy trudno podważyć zaświadczenia od lekarza przedstawione przez skarżącą. Wystawione one zostały na podstawie karty leczenia, dlatego też daty ich wystawienia nie zawsze pokrywały się z okresem przebywania na zwolnieniu lekarskim. Poza tym wskazać należy, że jeżeli organy prowadzące postępowanie powzięły jakąkolwiek wątpliwość w tym przedmiocie, dysponują środkami przyznanymi przez Kodeks postępowania administracyjnego do ich skutecznego zweryfikowania. Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że organy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie uzasadniły w dostateczny sposób faktycznych podstaw skreślenia skarżącej z listy studentów tj. nieosiągnięcia postępów w nauce i nie oceniły wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Wskazane przez skarżącą okoliczności jak choćby brak porozumienia z dr E. M., mimo podejmowanych usilnych prób powinny zostać dokładnie wyjaśnione, rozważone i ocenione. Abstrahując od argumentów prawnych, trudno wyobrazić sobie sytuację, w której student uczelni mimo informowania jej władz o kłopotach zdrowotnych i związanych z tym konsekwencjach nie otrzymuje żadnej pomocy merytorycznej, a wręcz utrudnia mu się rozwiązanie powstałej sytuacji. Brak konkretnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, świadczy o dowolności w działaniu organu zarówno I jak i II instancji, wykraczającej poza granice dopuszczalnej swobody organu w podejmowaniu rozstrzygnięć w ramach uznania administracyjnego. Obowiązkiem organu administracji jest zarówno wnikliwe ustalenie, jak i należyte udokumentowanie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. W związku z powyższym, skoro zarówno zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniają wskazanych powyżej wymogów wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 108 ustawy, uzasadnione było ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Dziekana wydane zostały bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a ponadto twierdzenia w nich zawarte nie wynikają w sposób jednoznaczny z załączonych akt administracyjnych i znajdujących się tam dokumentów. Organ powinien poczynić własne ustalenia i ocenić podnoszone przez skarżącą w odwołaniu starania dotyczące ustalenia terminu egzaminu jak również prób porozumienia się z prowadzącą zajęcia (korespondencja e-mail). Tymczasem organ tak I, jak i II instancji, pomimo konkretnych wyjaśnień skarżącej co do przyczyn niemożności uzyskania w terminie wymaganego zaliczenia, ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że skarżąca tego zaliczenia nie uzyskała. Bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i przeprowadzenia ich analizy oraz oceny decyzja uznaniowa nie może zostać uznana za zgodną z prawem. Podkreślić również należy, że uregulowana w Dziale II Rozdziale 10 Kodeksu postępowania administracyjnego instytucja procesowa odwołania gwarantuje uprawnionym podmiotom zaskarżenie decyzji administracyjnej wydanej w I instancji. W przypadku skutecznego wniesienia odwołania, organ odwoławczy uzyskuje kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu orzeczenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.