VII SA/Wa 200/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze sprzeciwu J. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sprawie odstąpienia od nałożenia obowiązków dotyczących robót budowlanych oddala sprzeciw. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] ,odstępującej od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 pr.bud. w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. wraz ze zmianą sposobu użytkowania na hotel - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odstąpił od nałożenia obowiązków wynikających z art. 51 pr.bud. w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., wraz ze zmianą sposobu użytkowania na hotel. Uzasadniając decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wskazał, że w toku czynności kontrolnych ustalono, iż lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. znajduje się na III i IV piętrze oraz na poddaszu. W lokalu tym dokonano zmian aranżacyjnych poprzez dostawienie przegród ze ścian g-k i wstawienie dodatkowych drzwi. Na III piętrze z dużego pokoju wydzielono mały korytarz i 4 osobne pokoje. Przejście pomiędzy aneksem kuchennym a pokojem przegrodzono ścianą g-k. Na IV piętrze każdy pokój podzielono na dwa, tworząc sześć odrębnych pokoi. Na poddaszu wyodrębniono przedsionek i dwa pokoje. Ustalono, że lokal jest wynajmowany na cele mieszkalne. Organ odniósł się do "Oceny technicznej robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W." przesłanej przez J. K. w dniu 6 sierpnia 2018 r. Z oceny technicznej wynikało, że zmiany wynikające z robót budowlanych mają charakter kosmetyczny, polegający na wykonaniu za pomocą ścianek działowych z płyt g-k podziału mieszkania, bez negatywnego wpływu na konstrukcję budynku. W ocenie technicznej stwierdzono, że lokal jest użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem jako lokal mieszkalny i nie zmieniła się jego funkcja użytkowa lub obciążenie użytkowe. Wydzielone pokoje są pomieszczeniami mieszkalnymi i spełniają wszystkie wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką techniczną. Odstępując od nałożenia obowiązków wynikających z art. 51 pr.bud. organ wskazał, że podziela argumentację przedstawioną w piśmie pełnomocnika właściciela lokalu z dnia 26 września 2018 r., że lokal nadal jest użytkowany jako lokal mieszkalny, a jednocześnie nie można go uznać za hostel lub hotel. Bowiem umowy najmu pokoi zawierane są najczęściej na okres co najmniej jednego roku z możliwością ich przedłużenia, a nadto w lokalu nie są prowadzone dodatkowe usługi hotelarskie takie jak recepcja, sprzątanie, wyżywienie. Najemcy lokalu nr [...] przebywają w nim na stałe, a nie okresowo, a zatem z punktu widzenia warunków bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska, czy wielkości układu obciążeń, korzystanie z lokalu przez kilku najemców nie różni się od korzystania z niego np. przez wielopokoleniową rodzinę. Pismem z dnia 30 października 2018 r. odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2018r. złożyła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]". W odwołaniu wskazano, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest planu mieszkania po przebudowie. Zarząd spółdzielni zgłosił w dniu 13 września 2019 r. do protokołu zastrzeżenia dotyczące braku informacji o zmianach w zakresie instalacji c.o. odnośnie kuchni i łazienek, ewentualnych podłączeń do pionów kanalizacyjnych i wodnych, prawidłowości działania wentylacji, przy czym zastrzeżenia te nie zostały rozważone w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2018 r. W odwołaniu wskazano też, że na IV piętrze została podzielona łazienka, a w wyniku tego powstały dwie łazienki, z których jedna nie posiada wentylacji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...], znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ w uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że postawienie wewnątrz budynku lekkiej ścianki działowej, wykucie w niej otworów, przesunięcie jej lub usunięcie nie może być zakwalifikowane jako budowa albo przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7 i 7a pr.bud. Czynności polegające na rozbiórce takiej ścianki lub jej wzniesieniu są więc takimi robotami budowlanymi, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę (art. 28 pr.bud.), ani zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 pr.bud.). Odnosząc się natomiast do kwestii zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, za kluczowe organ uznał ustalenie pierwotnego sposobu użytkowania obiektu i porównanie tych ustaleń z nową działalnością, która ma być w nim prowadzona, z punktu widzenia oddziaływania zmian na warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, zdrowotnego, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy inwestor zmienił sposób użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...], czy też mieszkanie użytkowane jest zgodnie z przeznaczeniem, a więc na cele mieszkalne. Skoro natomiast wydzielone pokoje są wynajmowane osobom obcym na różne okresy, to są użytkowane do okresowego pobytu ludzi, a więc w celu innym niż wynika z jego przeznaczenia. Użytkowanie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i prowadzenie w tych pomieszczeniach pełniących funkcję sypialną – odrębnych gospodarstw domowych w zależności od ilości zamieszkujących w nich osób wskazuje, że ten lokal w istocie pełni funkcję zamieszkania zbiorowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi. Organ I instancji nie poczynił jednak jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie zgodności obecnego sposobu użytkowania lokalu z przepisami zawartymi w dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto przedłożona dokumentacja nie zawiera stanowiska rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych w tym zakresie. Organ wskazał również, że opinia techniczna przedstawiona przez J. K. nie odnosi się do wyszczególnionych w protokole oględzin nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. zmian na IV piętrze. Wyjaśnił, iż roboty budowlane polegające na wydzieleniu pomieszczenia higieniczno-sanitarnego (łazienki) mogą natomiast powodować konieczność wykonania prac związanych z zapewnieniem odpowiedniej wentylacji takiego pomieszczenia, wykonaniem instalacji wodno-kanalizacyjnej albo ewentualnej instalacji grzewczej. Roboty budowlane powodujące zmianę parametrów użytkowych i technicznych instalacji i urządzeń technicznych budynku należy natomiast uznać za zmianę parametrów użytkowych i technicznych obiektu budowlanego jako całości, przy czym zakwalifikowanie tego rodzaju robót budowlanych jako przebudowy powinno zostać poprzedzone dokładnym zbadaniem zakresu wykonanych prac związanych z wykonaniem instalacji, a w razie konieczności uzupełnieniem opinii technicznej. Ostatecznie organ wskazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza poza dyspozycję art. 136 k.p.a. Zasadne jest więc postąpienie zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy konieczne jest bowiem ustalenie, czy zamierzony sposób użytkowania lokalu nie doprowadził do zintensyfikowania pierwotnego sposobu użytkowania, w tym czy nie nastąpiła zmiana warunków pożarowych w obiekcie, w szczególności w zakresie przepisów dotyczących dróg ewakuacyjnych. Dokonanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustaleń w tym zakresie przekraczałoby art. 136 k.p.a., gdyż stanowiłoby to przeprowadzenie postępowania dowodowego za organ I instancji, nie zaś jego uzupełnienie. Powyższa kwestia jako istotna dla sprawy została natomiast całkowicie pominięta przez organ I instancji, zaś zajęcie stanowiska przez organ odwoławczy w kwestii niebędącej przedmiotem rozważań organu I instancji naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a. Pismem z dnia 14 stycznia 2019r. J. K. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018r., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez: 1. naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie odwołania podmiotu, który nie jest stroną postępowania; 2. przyjęcie, że organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji w sprawie naruszając w ten sposób przepisy postępowania dowodowego, podczas gdy organ zebrał materiał dowodowy w sposób wystarczający do zastosowania normy prawa materialnego i wydania decyzji i tym samym nie zaszły okoliczności wskazane w art. 138 § 2 k.p.a., albowiem decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i brak było koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który miałby zarazem istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Analiza akt sprawy prowadzi , w ocenie Sądu , do wniosku , że wniesiony sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie istotnym jest , że z dniem 1 czerwca 2017 r., weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Ustawa ta wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. , gdzie przepisem art. 9 pkt 7 dodano nowy rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". W myśl art. 64 a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 , skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 17 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zatem zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie znowelizowana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie zaistnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako decyzja (postanowienie) kasacyjna, która jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. A zatem, sytuacja taka ma miejsce, gdy organ I instancji podczas rozpoznawania sprawy w ogóle nie przeprowadził postępowania lub przeprowadził je z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego środek zaskarżenia od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania, a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2219/15, Lex Omega nr 2315542). Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut , że rozstrzygnięcie podjęte w decyzji objętej sprzeciwem narusza art. 138 § 2 k.p.a. Jak wskazano wyżej skorzystanie z dyspozycji tego przepisu jest możliwe wówczas gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że niezbędny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie przyjąć bowiem należy , że sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który co do zasady nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną. Podkreślić należy, że rozszerzające interpretowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydawanie w oparciu o ten przepis decyzji w innych sytuacjach niż zostały w nim wskazane uznać należy za niedopuszczalne. Uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest zatem wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody dla których organ odwoławczy wydał tego rodzaju rozstrzygnięcie muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wskazanie, że "sprawa wymaga wyjaśnienia", ani samo wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby w wyniku stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem pierwszej instancji lub wad tkwiących w decyzji konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania . Zdaniem Sądu , wskazane reguły zostały przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie zachowane. Decyzją z dnia [...] października 2018r., organ I instancji odstąpił od nałożenia obowiązków wynikających z art.51 prawa budowlanego , w sprawie robót wykonanych w lokalu nr [...], położonym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w W., wraz ze zmianą sposobu użytkowania na hotel. W uzasadnieniu wskazał, że dokonane rozstrzygnięcie znajduje oparcie w opinii technicznej tych robót dokonanej przez mgr inż. M. D., z której wynika, że wykonane roboty budowlane polegały na ustawieniu ścianek działowych z płyt gipsowo – kartonowych na ruszcie stalowym tj. podziale przestrzeni mieszkalnej na pokoje, bez zmiany sposobu użytkowania lokalu i bez wpływu na konstrukcję budynku. Właściciel lokalu podkreślił ponadto, że osoby trzecie , którym wynajmowane są pokoje realizują w nich swoje potrzeby mieszkaniowe , w sposób identyczny jak gdyby zamieszkiwali w nim członkowie rodziny. Zdaniem Sądu, stanowisko organu II instancji zasługuje na aprobatę. Podkreślenia wymaga bowiem, że pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz procedura związana z legalnym dokonaniem zmian sposobu użytkowania jest określona w art. 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 w/w przepisu przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z przepisu tego wynika , że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania (Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane. Komentarz, art. 71, Nb 2 Warszawa 2006). Skoro zatem z akt sprawy wynika, że pokoje powstałe w spornym lokalu są wynajmowane licznym osobom na różne okresy czasu, istniejąca łazienka została zaś podzielona na dwie odrębne , to istnieje uzasadnione podejrzenie, że omawiany lokal pełni funkcję zamieszkania zbiorowego. Zaznaczyć trzeba, że trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części , wymagająca uzyskania pozwolenia właściwego organu może polegać nie tylko na przeznaczeniu tego obiektu do innego rodzaju użytkowania niż dotychczas, ale także na zintensyfikowaniu dotychczasowego sposobu użytkowania jeśli w efekcie powyższe doprowadzi do zaistnienia skutków określonych w art. 71 Prawa budowlanego. Ocena powinna być , co do zasady, dokonana poprzez porównanie sposobu użytkowania wskazanego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo zatem organ II Instancji uznał za niezbędne zbadanie zaistniałej zmiany sposobu użytkowania obiektu w zakresie intensyfikacji korzystania z tego lokalu z punktu widzenia jak te zmiany wpływają na warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska i inne. Zasadnie także wskazał na potrzebę dokonania ustaleń w kwestii ewentualnej zmiany parametrów istniejących w lokalu instalacji oraz urządzeń technicznych. Wymieniony zakres koniecznego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego wskazuje , że organ II instancji nie miał możliwości uzupełnienia tego postępowania co najmniej w znacznej części , w oparciu o treść art. 136 k.p.a. , bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art.15 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska Skarżącego, że Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]", nie przysługuje w sprawie niniejszej przymiot strony. Wskazana Spółdzielnia jest bowiem właścicielem budynku w którym położony jest sporny lokal nr 13. Zgodnie z art. 27 ust.1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994r. Zgodnie z art.27 ust.2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi własność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art.18 ust.1 ustawy o własności lokali, choćby właściciele nie byli członkami spółdzielni. Wskazany w aktach administracyjnych sprawy zakres i charakter wykonanych prac wskazuje, zdaniem Sądu jednoznacznie , że mogą one potencjalnie wpłynąć na części wspólne oraz instalacje istniejące w budynku, jak również dotychczasowy sposób korzystania z nich, co przesądza o istnieniu interesu prawnego Spółdzielni do bycia stroną w kontrolowanej sprawie. Pozostałe rozległe argumenty skargi skoncentrowane na twierdzeniu, że lokal nr [...] nadal jest użytkowany na cele mieszkalne , nie stał się ani hostelem ani innym obiektem zamieszkania zbiorowego, stanowią w ocenie Sądu , jedynie polemikę ze stanowiskiem organu i pozostają bez wpływu na ocenę dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak na wstępie.