II SA/Kr 525/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Nr XLVII/454/18 Rady Gminy Zabierzów z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128K w kierunku północnym skargę oddala. Rada Gminy Zabierzów podjęła w dniu 13 lipca 2018 r. uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym. Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez J. W., w części obejmującej dz. nr [...] w B. W treści skargi, skarżący podniósł, że jest współwłaścicielem działki nr [...] w B. , wskazując przy tym, że w dniu 24 stycznia 2019 r. wystosował wraz z żoną do Wójta Gminy Zabierzów pismo z wnioskiem o wyłączenie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. uchwalonego w dniu 13 lipca 2018 r., przypominając w nim jednocześnie, iż wielokrotnie w ostatnich latach wnioskowali o przekwalifikowanie ich działki z rolniczej na budowlaną, na który to wniosek otrzymali odpowiedź odmowną pismem z dnia 22 lutego 2019 r. Skarżący wywodząc swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, wskazał również, że wraz z żoną nabył ww. działkę z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej – hodowli i sprzedaży roślin ozdobnych, jednak wobec niepowodzenia tego przedsięwzięcia zdecydowali się przeznaczyć ją na budowę domów dla ich dzieci, w związku z czym rozpoczęli starania o zmianę przeznaczenia działki. W tym zakresie podano, że pierwsze pismo w przedmiotowej sprawie zostało przez nich złożone w Urzędzie Gminy Zabierzów we wrześniu 2013 r., a kolejne, już z precyzyjnym określeniem oczekiwań w dniu 9 października 2013 r., niemniej jednak wniosek ten został odrzucony, podczas gdy złożony dwa dni wcześniej wniosek dotyczący sąsiedniej dz. nr [...] został uwzględniony. W ocenie skarżącego, powyższe odmienne rozpoznanie obu wniosków stanowiło przykład nierównego traktowania wnioskodawców, gdyż w przypadku dz. nr [...], teren lasów i obszar niezurbanizowany nie przeszkodził w przekwalifikowaniu terenu na teren budowlany. W dalszej kolejności wskazano, że kolejny wniosek o podobnej treści został złożony w dniu [...] października 2016 r. i podobnie jak poprzedni, został on odrzucony z uzasadnieniem, iż wnioskowana zmiana przeznaczenia ww. działki naruszałaby ustalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów, co byłoby niezgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżący wskazał, że w okresie od 2013 r. do końca 2017 r. wraz z żoną wielokrotnie czynił starania o zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki, składając liczne pisma w Urzędzie Gminy oraz biorąc udział w publicznych spotkaniach poświęconych procesowi sporządzania planu. Zaznaczono przy tym, że ostatni taki wniosek, którego odrzucenie stanowi przedmiot zażalenia, złożono pismem z dnia 3 października 2017 r. i także został on odrzucony z tożsamym uzasadnieniem, które zdaniem skarżącego "w swojej kluczowej części mija się z prawdą". Podniesiono bowiem, że na załączniku nr 6 przedstawiającym fragment Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zabierzów, wykonanym na zlecenie Gminy Zabierzów przez firma B w sierpniu 2008 r., granice działki nr [...] oznaczone zostały kolorem granatowym i w ocenie skarżącego widać na nim jednoznacznie, że wnioskowany przez niego i jego żonę do przekwalifikowania na budowlany, fragment działki ograniczony niebieskim czworokątem i opisany też w załączniku nr 5, leży w całości poza obszarem zakreślonym na zielono i oznaczonym w studium jako A – Obszar o najwyższych walorach przyrodniczych, natomiast sąsiednia działka nr [...], której granice zostały oznaczone na załączniku nr 6 kolorem żółtym, w części wschodniej zawiera taki obszar. Podkreślono przy tym, że jest to, nie tak jak w przypadku działki skarżącego i jego żony płaska łąka z niskimi zaroślami, ale stary las z charakterystycznym pięknym krasowym ukształtowaniem terenu, o którego wartości – zdaniem skarżącego – może świadczyć fakt, że autorzy Studium wytyczyli jego granice dopracowując starannie jego nieregularne kształty. Niemniej jednak zwrócono uwagę, że pomimo tego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ten obszar został zamieniony z Obszaru o najwyższych walorach przyrodniczych na MN3 – teren budowlany. Dodano także, że załącznik nr 7, przedstawia obszar, który decyzją urzędu przestał być lasem Jury Krakowsko-Częstochowskiej, a stał się terenem budowlanym, mimo że w Studium, ten teren został zakwalifikowany przez specjalistów jako Obszar o najwyższych walorach przyrodniczych typ ZL. Z kolei odnosząc się do załącznika nr 8 wskazano, iż przedstawiono na nim (oznaczenie kolorem wrzosowym), jakiej części działki nr [...] to dotyczyło. Tymczasem skarżący zarzucił, iż decyzją tych samych urzędników, zwykły teren rolny należącej do niego i jego żony działki, otoczony z trzech stron terenem budowlanym, takim być nie może. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na najbliższe otoczenie dz. nr [...] w B. (ok. 300 m na pn.-zach.), powołując się przy tym odpowiednio na załącznik nr [...] – fragment miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i załącznik nr [...] – ten sam teren w planie zagospodarowania przestrzennego z zaznaczonym kolorem wrzosowym terenem, jaki w studium nie był przewidziany jako teren budowlany, a obecnie na mocy zatwierdzonego planu nim jest. Podniesiono bowiem, że obejmuje on obszar wielu działek rozszerzając obszar budowlany w kierunku obszaru o przeznaczeniu rolnym o szczególnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych (obszar zakreskowany na zielono) i zdaniem skarżącego, całe to rozszerzenie wdziera się w ten obszar. Według skarżącego, opisany przez niego przypadek nie odbiegał od jego sytuacji, zaś powierzchnia rozszerzenia obszaru budowlanego z załącznika nr 10 była większa wielokrotnie od powierzchni fragmentu działki skarżącego i jego żony, o który wnioskowali. Tym samym w ocenie skarżącego, bezspornym faktem jest, że wnioski, były przez urzędników rozpatrywane z zastosowaniem bardzo różnych kryteriów dla poszczególnych uczestników postępowania, co stanowiło naruszenie elementarnych zasad równości wobec prawa. Skarżący podkreślił bowiem, że na żadnym etapie postępowania nie był z żoną informowany, ani pisemnie, ani ustnie o możliwościach odwoławczych (za wyjątkiem jednego spotkania z zastępcą wójta w dniu 2 lutego 2018 r.), co stanowiło naruszenie prawa i zasad dobrych obyczajów urzędów publicznych. Skarżący dodał przy tym, że podobnie, jak w przypadku składanych przez niego i żonę wniosków, stara się on szukać kompromisu (ograniczenie powierzchni do przekwalifikowania), tak też w przedmiotowej skardze wnioskuje jedynie o wyłączenie działki z planu, co nie będzie według niego skutkowało negatywnie na całość planu. W odpowiedzi na skargę Gmina Zabierzów, reprezentowana przez Wójta Gminy Zabierzów, wniosła o jej oddalenie w całości jako oczywiście bezzasadnej. W uzasadnieniu skargi organ w pierwszej kolejności podkreślił, że zaskarżona uchwała została podjęta w wyniku prawidłowo i rzetelnie przeprowadzonej procedury planistycznej. Następnie wskazano, że ze względu na fakt, iż skarga nie zawiera zwięźle sformułowanych zarzutów, organ w odpowiedzi dokonał pogrupowania tych wątków, jakie można byłoby samodzielnie zakwalifikować jako potencjalne zarzuty, co też pozwoliło przy zachowaniu tej konwencji na ustosunkowanie się do niej. Odnosząc się do zarzutu nierównego traktowania wnioskodawców, przede wszystkim w porównaniu do właściciela działki nr [...] w B. organ podał, że cała działka nr [...] w B. już od dnia 30 września 2000 r. posiadała status budowlany (zgodnie z uchwałą nr XXIX/275/2000 Rady Gminy Zabierzów z dnia 21 lipca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów był to teren predysponowany do zabudowy o charakterze rezydencjonalnym na działkach większych niż 40,0 a – symbol na rysunku planu M2re), natomiast działka nr [...] w Bolechowicach w tym miejscowym planie posiadała charakter rolny (tereny upraw rolniczych bez prawa zabudowy – symbol na rysunku planu RP). Wyjaśniono również, że w późniejszym okresie (bo od stycznia 2008 r.) opracowywano m.in. dla terenu B. zmianę Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego i procedura ta dawała potencjalną możliwość wskazania dla poszczególnych działek jako kierunku zagospodarowania terenu – przeznaczenia np. pod tereny z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku zmiany Studium MN). Organ zaznaczył jednak, że skarżący nie wskazał, ażeby dla przedmiotowej nieruchomości na etapie zmiany Studium składane były wnioski bądź uwagi do projektu zmiany Studium, niemniej jednak etap opiniowania i uzgodnień zmiany Studium owocował decydującym dla przedmiotu skargi postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 marca 2009 r. (znak: [...]) uzgadniającym w zakresie ochrony przyrody projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów oraz wskazującym proponowane do zachowania (poprzez rezygnację z nowej zabudowy) korytarze ekologiczne łączące tereny niezurbanizowane – wymienione w sentencji postanowienia. Podniesiono, że jednym z nich był korytarz ekologiczny biegnący od strony Rezerwatu Przyrody Wąwóz B. , przecinający ul. [...] w B. oraz ul. [...] w Z. i biegnący dalej w kierunku Rezerwatu Przyrody Dolina K. . Podkreślono również, że przyjęta uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zabierzów uwzględniała wymagania stawiane przez Regionalnego Dyrektora w aspekcie rezygnacji z nowej zabudowy w obszarach korytarzy ekologicznych i wskazywała obszar działki nr [...] jako tereny rolne (symbol na rysunku Studium RP). Z kolei zwrócono uwagę, że działka nr [...] w B. zgodnie z uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. ujęta została w przeważającej części w terenach z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku Studium MN), natomiast na niewielkim obszarze we wschodniej części w terenach lasów (symbol na rysunku Studium ZL). Tym samym w ocenie organu, nie było zatem tak, jak wywodzi skarżący, opierając się na opracowaniu ekofizjograficznym (będącym skądinąd dokumentem sporządzanym na potrzeby Studium na początkowym etapie procedury planistycznej, niebędącym zaś samym dokumentem Studium), iż działka nr [...] w Bolechowicach jest położona wedle Studium w obszarze o najwyższych walorach przyrodniczych. Podkreślono również, że mając na uwadze zasadę niesprzeczności postanowień miejscowego planu z przyjętym Studium, Wójt Gminy Zabierzów rozpoczął w 2013 r. procedurę sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym, obejmującego m.in. obszar będący przedmiotem skargi. Wskazano przy tym, że od tego momentu skarżący uczestniczył w sporządzaniu planu poprzez składanie wniosków, przy czym zaznaczono, że Wójt Gminy Zabierzów zarządzeniem nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. rozpatrzył negatywnie wniosek skarżącego z dnia [...] października 2013 r. o przekwalifikowanie działki na budowlaną z uzasadnieniem, iż położenie działki według Studium w obszarze funkcjonalno-przestrzennym pn. Obszar niezurbanizowany, w którym wykluczono co do zasady wszystkie formy zabudowy, uniemożliwiał uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Podniesiono jednak, że pomimo tego faktu, Wójt mając na względzie wyjaśnienie zawarte w wykazie i sposobie rozpatrzenia wniosków (załącznik do zarządzenia nr [...] Wójta Gminy Zabierzów z dnia 13 stycznia 2014 r.) oraz mając wiedzę o sytuacji skarżącego i znając problem przedmiotowej działki postanowił podjąć próbę wypracowania kompromisu pomiędzy wolą właściciela działki nr [...] w [...] a wymaganiami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazując w projekcie planu przekazanym do opiniowania przez ten organ część działki skarżącego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Niemniej jednak podano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w przekazanej opinii z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak: [...]) wskazał jednoznacznie, iż "z analizy przedłożonej dokumentacji wynika, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów dla terenów sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr [...] K w kierunku północnym, tj. dla obszarów o szczególnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych, nie w pełni spełnia oczekiwania związane z ochroną środowiska i krajobrazu w tym rejonie. Projekt ten wskazuje jako tereny przeznaczone do natychmiastowego zainwestowania wszystkie obszary inwestycyjne określone w studium, co niewątpliwie może prowadzić do rozproszenia zabudowy. Ponadto, szczegółowa analiza dokumentów planistycznych, tj. obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Zabierzów oraz przedłożonej wersji m.p.z.p. dla przedmiotowego obszaru wskazują, iż w sporadycznych przypadkach tereny inwestycyjne wskazane w projekcie m.p.z.p. wykraczają poza granice wykreślone na rysunku studium, wyraźnie ograniczając korytarze ekologiczne. Biorąc pod uwagę, że ustalenia tekstowe i rysunek studium podlegały szczegółowej analizie na etapie opiniowania i uzgadniania tego dokumentu oraz mając na względzie ogromne rezerwy inwestycyjne gminy, wszelkie odstępstwa w kierunku poszerzania terenów zabudowy w stosunku do granic określonych na rysunku studium opiniuję negatywnie". Organ zaznaczył przy tym, że działka nr [...] w B. wskutek respektowania przez organ planistyczny praw nabytych, w oparciu o zapis w Studium punktu 2.10.1. "Zasady oceny zgodności projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami Studium" została natomiast w całości ujęta w projekcie planu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku planu 18MN3), ale co do tego rozwiązania organ ochrony środowiska nie podniósł żadnych zastrzeżeń. Podkreślono jednak, że odmienna sytuacja względem obszaru 18MN3 zaistniała w przypadku terenu wskazanego przez skarżącego w załączniku nr 10. Wyjaśniono bowiem, że w przypadku terenu 8MN4 poszerzenie terenów budowlanych nastąpiło wskutek uwzględnienia uwag złożonych do projektu planu, które opisywały problemy właścicieli z projektowaniem zabudowy na obszarze z osuwiskiem (dz. nr [...] w Z. ) lub uzyskaniem pozwolenia na budowę na terenie już budowlanym (dz. nr [...] w Z. ). Zwrócono jednak uwagę, że obie uwagi zostały uwzględnione częściowo z zastrzeżeniem, iż powyższe zmiany będą wymagać uzyskania akceptującego uzgodnienia właściwych organów. W tym zakresie organ wskazał, że o ile pierwsze postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2017 r. (znak: [...]) odmawiało uzgodnienia, a opinia z dnia 4 maja 2017 r. (znak: [...]) była negatywna, to po ograniczeniu zasięgu terenu 8MN4 po stronie północnej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił ostatecznie uzgodnić projekt planu (pismo z dnia 30 sierpnia 2017 r., znak: [...]) i wydać pozytywną opinię na temat tego dokumentu (pismo z dnia 29 sierpnia 2017 r., znak: [...]), nie sprzeciwiając się poszerzeniu terenu budowlanego w obszarze 8MN4, jak to miało miejsce w przypadku działki nr [...] w B. . Jednocześnie organ nadmienił, że odmienna sytuacja planistyczna dwóch nieruchomości, chociażby sąsiadujących ze sobą nie może stanowić podstawy do twierdzenia jakoby organ planistyczny naruszył władztwo planistyczne, tudzież przepisy prawa w takim stopniu, aby można było stwierdzić nieważność aktu prawa lokalnego. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, już ten fragment odpowiedzi na skargę wyraźnie wskazuje, że historia planistyczna tego obszaru oraz stanowiska organów uzgadniających miejscowy plan ukształtowały w taki właśnie sposób zainwestowania tego obszaru, co z natury rzeczy mogło stanowić zarzewie konfliktu sąsiedzkiego, ale nie stanowi podstawy prawnej do kwestionowania tego aktu prawa miejscowego. Na poparcie swojego stanowiska, organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące prawa własności i sytuacji, w których może być ono ograniczane, a także instytucji władztwa planistycznego jako nieodzownego elementu procedury planistycznej, bez którego cały proces sporządzania miejscowych planów byłby w istocie niewykonalny. W oparciu o powyższe, organ podniósł, że w jego ocenie sytuacja skarżącego, który domniemywał swoje budowlane przeznaczenie działki, której obostrzenia w zakresie zainwestowania zostały wprowadzone na etapie miejscowego planu nie stanowi podstawy do twierdzenia, iż zostały naruszone jego jakiekolwiek prawa właścicielskie w takim stopniu, aby mówić o wadliwości aktu prawa miejscowego. Podkreślono bowiem, że sytuacja skarżącego, tj. brak zmiany przeznaczenia jego terenu zgodnie z jego żądaniem nie może w żadnej mierze świadczyć o niezgodnym z prawem działaniu organu planistycznego, zwłaszcza że z treści pisma uzgadniającego organu ochrony przyrody wynikało takie, a nie inne przeznaczenie działki skarżącego. Tym samym w ocenie organu, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, iż sporządzający plan miejscowy ma prawo wyłączyć pewne grunty spod zabudowy, kierując się interesem społecznym, tudzież publicznym, nawet przy stanowczym sprzeciwie właścicieli nieruchomości, gdyż inne podejście do wspomnianego zagadnienia godziłoby wprost w istotę przysługującego gminie władztwa planistycznego. Zaznaczono przy tym, że uwzględnianie wszystkich roszczeń co do zmiany funkcji gruntu skarżącego dezawuowałoby w pełni ratio legis instytucji władztwa planistycznego, a także paradoksalnie naruszałoby przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uwzględnienia innych determinantów przy kreowaniu prawa przestrzeni, choćby ochrony środowiska. Zdaniem organu, skarżący w tym względzie tak naprawdę nie wykazał w jaki sposób zastosowanie władztwa planistycznego zostało dokonane z przekroczeniem jego granic, a tym samym miało stanowić nieuzasadnioną ingerencję w przysługujące mu prawo własności. Wyjaśniono bowiem, że samo odwoływanie się do sytuacji osób trzecich, których uwagi zostały w końcu uwzględnione też nie stanowi podstawy do uznania, iż w jego przypadku doszło do naruszenia prawa. Organ przyznał przy tym, że udział skarżącego w procedurze planistycznej uznać należy za w pełni aktywny, o czym świadczą podejmowanego przez niego działania, niemniej jednak sam udział nie jest wystarczający dla uwzględniania żądań skarżącego, skoro obszar, na którym zlokalizowana jest jego nieruchomość został inaczej predestynowany, niż on zaplanował. Wobec powyższego, zdaniem organu, zarzut skarżącego w kontekście naruszenia zasady równości, mający swoje źródło w prawie własności uznać należy za chybiony w całej rozciągłości. Odnosząc się w pierwszej kolejności do ewentualnego naruszenia w tym zakresie ustawy zasadniczej organ zaznaczył, że wszelkie ograniczenia w odniesieniu do tego rodzaju prawa – niegodzące w jego istotę – dopuszczalne są pod warunkiem wprowadzenia ich w ustawie przy zachowaniu zasady proporcjonalności, której zachowanie organ planistyczny dostatecznie wykazał. Dodano przy tym, że jedną z ustaw, które ograniczają prawo własności jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), zaś uregulowanym w niej instrumentem ingerencji w prawo własności jest obowiązek uchwalenia przez gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz poprzedzającego go studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w ocenie organu, nie da się skutecznie w drodze twierdzenia, że doszło do naruszenia zasady równości podważyć planu miejscowego zestawiając sytuację właścicielską dwóch podmiotów, gdyż samo planowanie przestrzenne stanowi wyłom od zasady równouprawnienia właścicieli postrzeganego właśnie przez pryzmat przeznaczenia ich nieruchomości po przyjęciu tego aktu prawa miejscowego, w związku z czym każdy akt planistyczny na tej płaszczyźnie sam w sobie prowadzi do tego rodzaju zróżnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości. Organ zwrócił również uwagę na dość aktywne działanie organu planistycznego, który dostrzegając problem właściciela działki nr [...] w B. , będącego w przedmiotowej sprawie skarżącym, podejmował liczne próby uzgodnienia projektu miejscowego planu, który chociażby w części uwzględniał zamierzenia właściciela. W tym zakresie, w ocenie organu, organy Gminy Z postępowały nie jak podmiot korzystający z władztwa planistycznego, ale jako instytucja mediująca oraz starająca się za wszelką cenę pogodzić interes indywidualny właściciela z interesem publicznym, wobec czego nie sposób sporządzającemu plan miejscowy zarzucić naruszenia prawa własności tudzież nierównego traktowania, skoro przeznaczenie nieruchomości skarżącego stanowi sumę wypadkową działania w tym przypadku organów uzgadniających przedmiotowy plan. Z kolei w odniesieniu do drugiego z podnoszonych zarzutów dotyczącego braku informacji ustnej lub pisemnej o możliwościach odwoławczych, co stanowić miało w ocenie skarżącego naruszenie prawa i zasad dobrych obyczajów urzędów publicznych, organ zaznaczył, że każde zestawienie zawierające wykaz i sposób rozpatrzenia wniosków zawierało pouczenie, iż rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia wniosków nie podlega, zgodnie z art. 7 u.p.z.p., zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dodatkowo podniesiono, iż skarżący w odpowiedzi na swój wniosek z dnia 5 lutego 2014 r. otrzymał pisemną informację odnośnie środków odwoławczych od nieuwzględnienia wniosku do planu. Ponadto Wójt Gminy Zabierzów odpowiedział też na wniosek z dnia 13 grudnia 2018 r. (dostarczony 18 grudnia 2017 r.) zawierający w sobie prośbę o wskazanie środków odwoławczych od rozstrzygnięcia uwag zawartego w zarządzeniu nr [...], informując iż zgodnie z art. 7 u.p.z.p. rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tak więc zdaniem organu, skarżący otrzymywał pełną informacja ustną oraz pisemną na wszelkie nurtujące go kwestie podczas całej procedury planistycznej, pomimo iż z punktu widzenia procedury planistycznej, a więc stanowienia aktów prawa miejscowego kwestia informowania o środkach odwoławczych przysługujących stronie jest irrelewantna dla weryfikacji zgodności tego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu i nie stanowi żadnego przekroczenia prawa, dającego chociażby w części podstawę do stawienia z tego tytułu jakiegokolwiek zarzutu skutecznie wywiedzionego. Ponadto w odniesieniu do trzeciego z wyodrębnionych zarzutów skargi, a dotyczącego wyłączenia działki nr [...] w B. z planu, co nie będzie zdaniem skarżącego skutkowało negatywnie na całość planu, organ wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym (zawierający w swoich granicach także działkę nr [...] w B. ), przyjęty uchwałą Nr XLVII/454/18 Rady Gminy Zabierzów został sporządzony, a następnie uchwalony w granicach przyjętych uchwałą nr XXXI/244/13 Rady Gminy Zabierzów z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym. Tym samym podkreślono, że Wójt nie ma możliwości wyłączenia pewnych gruntów spod regulacji przedmiotowego planu, zaś zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bo tak zdaniem organu należałoby interpretować przedmiotowy wniosek, możliwa jest jedynie w takim trybie, w jakim następuje uchwalenie planu, wobec czego konieczne byłoby zastosowanie procedury właściwej dla uchwalania planu. Niemniej jednak w ocenie organu, ze względu na fakt, iż miejscowy plan obowiązuje dopiero od 6 miesięcy, a Studium dla przedmiotowej działki wskazuje teren rolny brak jest podstaw do przystąpienia do sporządzenia nowego planu. Następnie w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podniósł, że wbrew twierdzeniom organu nie jest ona oczywiście bezzasadna, a nadto, iż nie była ona skierowana przeciwko właścicielom działek, które wymienił w jej uzasadnieniu. Podniósł natomiast, że po bliższym przyjrzeniu się rozstrzygnięciom planu miejscowego dostrzegł on zróżnicowane kryteria podejścia do jego wniosków i niektórych innych, co skłoniło go do dochodzenia swoich praw. Skarżący zarzucił przy tym, że organ w odpowiedzi na skargę przeredagował ją w ten sposób, że kluczowe elementy argumentacji skarżącego zostały usunięte lub co najmniej zostały usunięte podkreślenia, w niedopuszczalnej formie wykorzystano obszerne dosłowne zapożyczenia z jego skargi, bez oznaczenia ich jako cytaty, wplatając przy tym w nie gołosłowne sformułowania, dyskredytujące podnoszone w treści skargi argumenty skarżącego. Skarżący przedstawił również ponownie najistotniejsze zarzuty odnosząc je do odpowiednich fragmentów odpowiedzi na skargę. W tym zakresie wskazano m.in., że organ w treści odpowiedzi na skargę potwierdził, iż sąsiednia względem działki skarżącego, działka nr [...] uzyskała w całości status budowlanej już w drugiej połowie 2000 r., mimo że część przekwalifikowana zawierała się w Obszarze o najwyższych walorach przyrodniczych, przy czym organ nie wskazał, jakie to inne niż obecnie przepisy prawa istniały w 2000 r., które pozwalały na tak kontrowersyjną decyzję. Ponadto skarżący powołując się na wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów dnia 16 lipca 2010 r., będący podstawą prac nad obecnym planem miejscowym podniósł, że w ostatnich wnioskach prosił o przekwalifikowanie tylko małego skrawka terenu rolniczego (pn.-zach. narożnik działki nr [...]) z niską klasą ziemi, który nie miał i nie ma według dokumentów studium jakichkolwiek dodatkowych walorów przyrodniczo-krajobrazowych. Jednocześnie w ocenie skarżącego, organ potwierdził jego tezę zawartą w skardze, że zmiana przeznaczenia części działki nr [...] została dokonana wbrew obowiązującemu wtedy i obecnie studium (załączniki 1, 2 i 8) i nie została naprawiona przez organ w obecnym planie miejscowym poprzez przywrócenie Obszaru o najwyższych walorach przyrodniczych na działce nr [...], której przeznaczenie w tym planie w całości zostało określone jako budowlane, podczas gdy druga połowa obszaru przyrodniczego od strony wschodniej ma nadal status Obszaru o najwyższych walorach przyrodniczych (dz. nr [...]). Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że na żadnym z etapów procedury planistycznej nie było wniosku właściciela działki nr [...] o utrzymanie statusu budowlanego dla wschodniej części działki i organ na taki wniosek się nie powołuje, podtrzymując w jego ocenie taką szkodliwą decyzję dla środowiska. Ponadto zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom organu powołującego się w tym zakresie na uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, korytarze ekologiczne nie przebiegają w głównej mierze przez działkę skarżącego, a prowadzą przez znaczącą część działki nr [...], przez praktycznie całą działkę nr [...] (w planie oznaczona jako budowlana – MU), a najistotniejszą kolizję z korytarzem i jego istotne przewężenie powoduje ustanowienie przeznaczenia budowlanego dla części działek nr [...], [...], [...]. Tymczasem zwrócono uwagę, że jedynie w przypadku wniosków do działki skarżącego (nr [...]) odmowę zmiany przeznaczenia uzasadniano kolizją z korytarzem ekologicznym. Mając na uwadze powyższe, zdaniem skarżącego, zwłaszcza te ostatnie decyzje odnośnie fragmentów działek nr [...], [...], [...] sąsiadujących z działką skarżącego od północy były szczególnie kontrowersyjne. Podniesiono bowiem, że sytuację przedstawia załącznik nr 7, ustanawiając teren budowlany na osi korytarza ekologicznego, znacząco go zawężając, przy jednoczesnym odrzuceniu wniosku skarżącego, który w obecnej sytuacji byłby jedynie uzupełnieniem spójności obszaru budowlanego (załącznik nr 6), a jest terenem rolnym wcinającym się obecnie w obszar budowlany. Co więcej, w ocenie skarżącego, jego propozycja nie koliduje w najmniejszym stopniu z korytarzami ekologicznymi wyznaczonymi na mapie będącej załącznikiem nr II do uchwały Nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. w sprawie zmiany studium (załącznik nr 8). Skarżący zwrócił także uwagę, że organ stworzył w sąsiedztwie jego działki specjalnie nowy mikroskopijny obszar o przeznaczeniu budowlanym o powierzchni ok. 20a, czyli minimalnej umożliwiającej w tym rejonie zabudowę, o nazwie 17MN3, wycinając go z części działek nr [...], [...], [...], co zdaniem skarżącego stanowić ma przykład nierównego traktowania wnioskodawców przez organ. Jednocześnie skarżący podkreślił, że argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę o prawach nabytych właściciela działki nr [...] jest w sposób oczywisty całkowicie chybiona, co potwierdził – zdaniem skarżącego – w dalszej części odpowiedzi na skargę również sam organ podnosząc, że sporządzający plan miejscowy ma prawo wyłączyć pewne grunty spod zabudowy, kierując się interesem społecznym tudzież publicznym. Wobec powyższego, skarżący zaznaczył, że niezrozumiałym dla niego było, dlaczego z prawa tego organ nie skorzystał wobec Obszaru o najwyższych walorach przyrodniczych działki nr [...], a dla sąsiedniej działki skarżącego, gdzie żadnych walorów przyrodniczych nie stwierdzono, skorzystał. Podniesiono bowiem, że gdyby chcieć respektować wszystkie prawa nabyte w postępowaniach administracyjnych, to nie powstałaby większość parków narodowych i krajobrazowych w Polsce. Ponadto powołując się na kolejny przykład przejawu dyskryminacji, skarżący wskazał, że w odniesieniu do działek odległych od działki skarżącego o ok. 300 m w kierunku pn.-zach. ustanowienie terenu budowlanego wbrew studium i pierwszej wersji planu, dotyczyło czterech, a nie dwóch działek jak podał organ, tj. działek nr [...], [...] i [...]. Podkreślono przy tym, że w studium do planu cała działka nr [...] mieściła się w obszarze o przeznaczeniu rolnym o szczególnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych (obszar zakreskowany na zielono na mapie załącznik nr 5), a przy tym na działce nr [...] nie było żadnego osuwiska, jak to podniósł organ w odpowiedzi na skargę. Wyjaśniono przy tym, że w legendach map załączonych do akt istnieje odpowiednie oznakowanie dla osuwisk, ale takich znaków nie ma na działce nr [...] (organ nie wprowadził na mapę odpowiedniego oznaczenia i nie przeprowadził badań geologicznych). Zatem w ocenie skarżącego, ww. stwierdzenie organu w odpowiedzi na skargę było jawną próbą wprowadzenia Sądu w błąd, a wcześniej było pretekstem do "załatwienia sprawy" pewnym konkretnym wnioskodawcom. W tym zakresie odnosząc się do wniosku złożonego do działki nr [...], skarżący wskazał, że zawiera on enigmatyczną wzmiankę o jakiś bliżej nieokreślonych badaniach z lutego 2016 r., które miały ujawnić osuwisko, niemniej jednak nie zamieszczono w nim żadnego wyniku badań, protokołu, czy choćby podpisu osoby do tego uprawnionej. Jednocześnie odnosząc się do uzasadnienia rozszerzenia terenu budowlanego dla działki nr [...] wskazał, że organ odmówił pozwolenia na budowę na zbyt małym terenie budowlanym, a zarazem rozszerzył go o teren o szczególnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych, by takie pozwolenie mogło zostać następnie wydane. Skarżący zwrócił również uwagę na uwzględniony przez organ planistyczny wniosek dotyczący działki nr [...], który – jak zaznaczył – "rozprawia się z koncepcją korytarza ekologicznego w oparciu o własne obserwacje zwierzyny dokonane przez właściciela oraz rozmowę ze znajomym myśliwym", podczas gdy ostatni z wniosków skarżącego, zupełnie niekolidujący w jego ocenie z korytarzami wyznaczonymi w studium nie został uwzględniony. Dodatkowo skarżący podniósł, iż nie znalazł w aktach sprawy wniosku dotyczącego działki nr [...], zaś organ nawet na taki wniosek się nie powołał. Stąd też zdaniem skarżącego, organy planistyczne rozszerzyły teren budowlany na tej działce o ten o szczególnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych dla "zamaskowania" nadużycia popełnionego dla sąsiednich działek nr [...], [...], tak aby nie było rzucających się w oczy granic obszarów budowlanych w postaci linii łamanych. Tym samym w ocenie skarżącego, działka nr [...] bez wniosku właściciela zyskała status budowlany, natomiast żaden z pięciu wniosków skarżącego nie został uwzględniony, co stanowiło przejaw nierównego traktowania. W tym zakresie skarżący podał także, że właściciele działek nr [...], [...] i [...] bez dodatkowych wniosków mogli liczyć na to, aby organ wystąpił aż dwukrotnie, do uzyskania pozytywnego uzgodnienia, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Ponadto skarżący zakwestionował podnoszony przez organ w odpowiedzi na skargę fakt odmiennej sytuacji planistycznej jego działki nr [...] w Bolechowicach, względem działek w Z. nr [...], [...] i [...] oraz że to opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. stała na przeszkodzie uwzględnienia jego wniosków. Podkreślił również, że w przypadku działek nr [...], [...] i [...] wnioski do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wysłano dwukrotnie, do skutku (za drugim razem kompletne), zaś w przypadku wniosków skarżącego jedynie jednokrotnie i to – zdaniem skarżącego – w nieakceptowalnej z punktu widzenia obowiązujących procedur formie, co także mogło stanowić przejaw nierównego traktowania stron. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że jak to wynika z akt sprawy, był on wraz z żoną najaktywniejszym uczestnikiem postępowania planistycznego, czemu nie zaprzeczał też organ. Skarżący wymienił bowiem, że wraz z żoną złożyli oni pięć wniosków pisemnych, w tym wadliwą prawnie, skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i odbyli co najmniej cztery rozmowy w Urzędzie Gminy Zabierzów – Wydziale Planowania Przestrzennego, a nadto na każdym etapie proponowali coraz bardziej kompromisowe rozwiązania (stopniowe ograniczanie powierzchni do przekwalifikowania), co jednak nie znalazło aprobaty organu. Dlatego też mając na uwadze powyższe skarżący wniósł ponownie o wyłączenie jego działki z planu miejscowego, co w jego ocenie nie będzie skutkowało negatywnie na całość planu. Na zakończenie skarżący dodał, że bezspornym faktem było, iż wnioski obywateli do planu miejscowego były przez urzędników Gminy Zabierzów procedowane i – zdaniem skarżącego – rozpatrywane w różny sposób i z zastosowaniem bardzo różnych kryteriów dla poszczególnych uczestników postępowania, co stanowiło naruszenie elementarnych zasad równości wobec prawa. Skarżący podniósł również, iż w odpowiedzi na moją skargę nie znalazł żadnych argumentów podważających zasadność kluczowych tez wniesionej przez niego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 t.j.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Nr XLVII/454/18 Rady Gminy Zabierzów podjęta w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym. Skarżący na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wnosi o uchylenie planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - dla terenów od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym uchwalonego przez radę Gminy Zabierzów w dniu 2018.07.13 w części obejmującej działkę nr [...] w B. . Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2017.1073 t.j., dalej w skrócie u.p.z.p.: "1. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy". Znaczenie normatywne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego polega na tym, że w myśl art. 4 u.p.z.p. "1. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Z powyższego wynika, że na tzw. triadę uprawnień właścicielskich - na podstawie art. 4 ust. 1 u.p.z.p. - w sposób dozwolony prawem może właśnie wpływać rada gminy jako organ prawotwórczy przez ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, co następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Powyższy wniosek wyraża wprost treść art. 6 u.p.z.p. zgodnie z którą : "1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. 2. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych". Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest poprzedzone uchwaleniem Stadium, którego treść regulują postanowienia art. 9 u.p.z.p. , według których: "1. W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". 2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. 3. Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. 3a. Zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1. 4. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Warto w tym miejscu podkreślić, że ustawodawca w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stwierdza, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ten wymóg prawny jest odpowiednio kontynuowany w kolejnych regulacjach ustawy ponieważ art. 15. u.p.z.p. stanowi, że " 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem.". Jednocześnie zgodnie z treścią art. 20 u.p.z.p. "1. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. 2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi". Kwestia skutków prawnych wadliwości zarówno studium jak i miejscowego planu została uregulowana w art. 28 u.p.z.p., w myśl którego : 1. Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.". Zarazem w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a jest powiedziane, że "§ 1. Sąd odrzuca skargę: "5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;" z czego wynika, że dla skutecznego uruchomienia sądowej kontroli nad aktem prawa miejscowego istotne jest to, że kwestionowany akt prawa miejscowego ma naruszać interes prawny skarżącego. Treść ta koresponduje odpowiednio z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym zgodnie z którym "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Stosując odpowiednio w akcie sądowej kontroli miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/aktu prawa miejscowego treść wskazanych powyżej przepisów prawnych Sąd stwierdza, że kwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącego jako współwłaściciela działki nr [...] w B. lecz z innych powodów niż to uzasadnia sam skarżący w skardze. Co więcej wskazane naruszenie prawa co prawda uruchamia sądową kontrolę, jednak mieści się w granicach prawa i nie stanowi przyczyny uzasadniającej stwierdzenie nieważności planu w zakresie działki skarżącego jak i szerzej. Bez wątpienia zdaniem Sądu normy kwestionowanego planu określają sposób zagospodarowania i warunków zabudowy działki skarżącego, co bezsprzecznie ogranicza skarżącego w samodzielnym determinowaniu tego przeznaczenia, gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości – i na tym oddziaływaniu norm planu miejscowego polega naruszenie jego interesu prawnego. Wobec powyższego stwierdzenia Sądu, skarżący skutecznie uruchomił sądową kontrolę nad kwestionowanym aktem prawa miejscowego po to, aby Sąd skontrolował czy to naruszenie prawa mieści się w granicach obowiązującego prawa na tle wypowiedzi przytoczonego powyżej art. 28 u.p.z.p. Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. W ocenie Sądu prawodawca lokalny na gruncie kontrolowanej uchwały/aktu prawa miejscowego nie naruszył istotnie zasad sporządzania kontrolowanego planu miejscowego, a także nie naruszył istotnie trybu jego sporządzenia a także Sąd nie dostrzegł naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Oceny tej dokonał Sąd zarówno w granicach ochrony interesu prawnego skarżącego jako współwłaściciela działki nr [...] w B. jak i odpowiednio przez pryzmat kontroli obiektywnego porządku prawnego, gdyż kontrolowana uchwała po raz pierwszy jest objęta sądową kontrolą w związku z czym Sąd skontrolował zgodność z prawem trybu jej sporządzenia. Zasady materialne zostały skontrolowane adekwatnie do żądań skargi, w tym także szerzej, w ujęciu refleksowym wobec terenów wskazywanych przez skarżącego jako przykłady nierówności wobec prawa jeżeli chodzi o ich przeznaczenie w planie w porównaniu z przeznaczeniem w planie działki skarżącego. Zdaniem Sądu kontrolowany plan nie narusza w sposób sprzeczny z prawem interesów skarżącego i to zarówno jako współwłaściciela działki nr [...] w B. ; jak i nie narusza tego interesu w sposób sprzeczny z prawem wobec wymogu równości wobec prawa adresatów norm planu miejscowego – w odniesieniu do działek/terenów objętych kontrolowanych planem a wskazanych przez skarżącego - gdyż zasada równości wobec prawa opiera się na możliwości wskazania prawnie wymiernego kryterium nierówności wobec prawa, a w przypadku kontrolowanego planu miejscowego przeznaczenie innych działek wskazanych przez skarżącego jako przykład na nierówne traktowanie jego nieruchomości przez normy planu w porównaniu z przeznaczeniem w planie tychże wskazanych nieruchomości sąsiednich – jest oparte na kryterium prawnie wymiernie uzasadniającym ich inne przeznaczenie. W kontrolowanej sprawie bezsprzeczne jest, że zgodnie z Uchwałą Nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia Zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zabierzów działka nr [...] w B. ujęta jest: "- w obszarze niezurbanizowanym - tereny o najwyższych i wysokich walorach środowiska przyrodniczego i krajobrazu, wymagające ochrony przed chaotycznie postępującą zabudową. W skład obszaru wchodzą tereny rolne, tereny lasów i zalesień, dolin rzecznych, tereny zieleni urządzonej typu parki, ogrody działkowe, zieleńce, tereny sportu i rekreacji oraz cmentarzy. - w terenach rolnych R - tereny rolne, w tym tereny gleb o wysokich klasach bonitacyjnych łąki, niezainwestowane tereny otwarte oraz niewielkie enklawy rolniczej zabudowy rozproszonej (istniejąca zabudowa zagrodowa). Podstawowym kierunkiem działań w tych obszarach jest utrzymanie dotychczasowego rolnego użytkowania terenu, bez prawa zabudowy, przy dopuszczeniu rozbudowy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz uzupełnieniu istniejącej zabudowy zagrodowej nowymi budynkami związanymi z działalnością rolniczą. W terenach tych dopuszcza się ponadto lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz komunikacji kołowej, a także wskazanych orientacyjnie na rysunku Studium ścieżek rowerowych, szlaków pieszych, szlaków dydaktycznych i konnych. Realizacja wskazanych wyżej inwestycji może być dopuszczona na zasadach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i przy spełnieniu wymogów wynikających z przepisów o ochronie gruntów rolnych. Na etapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach przeznaczenia R mogą zostać wydzielone tereny rodzinnych ogrodów działkowych (ROD) jako tereny ZD, których przeznaczeniem podstawowym są ROD, a także tereny ogrodów działkowych niebędących rodzinnymi ogrodami działkowymi w rozumieniu przepisów odrębnych - jako funkcja dopuszczalna lub podstawowa. Analogiczne ustalenia odnoszą się do ogrodów działkowych znajdujących się w Studium w terenach Z, ZP, ZPU, U. Dodatkowo działka nr [...] w B. ujęta jest: - w obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie; - w strefie ochrony szczególnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych". Z kolei zgodnie z uchwałą nr XLVII/454/18 Rady Gminy Zabierzów z dnia 13 lipca 2018 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128K. w kierunku północnym (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego, poz. 5430 z dnia 3 sierpnia 2018 r.) działka nr [...] w B. ujęta jest w terenach rolniczych (19R) z następującym zapisem ustaleń planu zawartym w: § 45. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze oznaczone na rysunku planu symbolem 1-43R. 2. Ustala się przeznaczenie terenów I-43R: 1) przeznaczenie podstawowe: a) grunty rolne, w tym uprawy, łąki i pastwiska, b) zakrzewienia i zadrzewienia, c) zabudowa zagrodowa oraz budynki i urządzenia służące produkcji rolniczej w terenie I-2R, 5R, 29R, 3IR, 37-43R w zakresie określonym w ust. 3 pkt 3, 2) przeznaczenie dopuszczalne: a) niekubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej, w tym urządzenia melioracji, b) dojazdy niewydzielone, z zachowaniem przepisów odrębnych dotyczących ochrony gruntów rolnych, c) urządzenia służące regulacji i utrzymaniu wód, d) obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. 3. Ustala się następujące sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenów 1-43R: 1) zakaz lokalizacji nowych budynków, z zastrzeżeniem pkt 3, 2) istniejącą zabudowę i urządzenia utrzymuje się z dopuszczeniem do przebudowy, z zachowaniem ustaleń, o których mowa w § 39 ust. 3 pkt 12; w zakresie geometrii dachu dopuszcza się kontynuację istniejącej jego formy, z zastrzeżeniem pkt 4, 3) w terenie 1-2R, w terenie 5R, w terenach 29R i31R oraz w terenach 37-43R, w zasięgach określonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy zagrodowej i rolniczej na rysunku planu dopuszcza się, lokalizację wyłącznie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oraz budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej, zlokalizowanych w jednym kompleksie, 4) w terenach 1-2R, 5R, 29R, 3IR, 37-43R w zasięgu, o którym mowa w pkt 3, obowiązują następujące sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy: a) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 30%, b) wskaźniki intensywności zabudowy: - minimalny wskaźnik - 0,01, - maksymalny wskaźnik - 0,60, c) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 60%, d) wymagana minimalna ilość miejsc parkingowych dla nowo realizowanych obiektów - nie ustala się ze względu na specyfikę sposobu zagospodarowania terenu, e) obowiązuje urządzanie pasów zieleni o charakterze izolacyjnym wzdłuż granic dziatki w wypadku lokalizacji obiektów i urządzeń produkcji rolnej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, f) obowiązuje uszczelnianie powierzchni magazynowania i przechowywania środków ochrony roślin oraz zakaz przechowywania tych środków na terenach otwartych, g) sposób zagospodarowania terenu musi uwzględniać zapewnienie możliwości gromadzenia odpadów przed ich wywozem w obrębie terenu lokalizacji obiektu z zabezpieczeniem przed zagrożeniami zanieczyszczeniem wód i gruntu, h) forma architektoniczna zabudowy musi spełniać następujące wymagania: - maksymalna wysokość budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oraz budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej -9 m, - maksymalna wysokość pozostałych obiektów budowlanych - 6 m, za wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej, dla których ustala się maksymalną wysokość - 16 m, - dachy nowej i nadbudowywanej zabudowy: dwuspadowe, wielospadowe, symetryczne, o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci (dłuższych) 35°-45°, z możliwością doświetlenia, -dopuszcza się stosowanie dachów dwuspadowych i wielospadowych o nachyleniu połaci dachowych od 12° do 30°, z wyłączeniem budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej. - kolorystyka pokrycia dachów powinna być utrzymana w kolorze czerwono-brązowym, zielono-szarym, grafitowo-czarnym; dopuszcza się stosowanie pokrycia roślinnego na dachach, - obowiązuje zakaz stosowania materiałów odblaskowych, o jaskrawych kolorach, fosforyzujących, 5) obowiązuje zachowanie istniejących cieków wodnych wraz z zabudową biologiczną, z możliwością prac regulacyjnych i związaną z tym wycinką drzew, 6) dla terenów innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. c) nie ustala się względu na specyfikę funkcji terenu, maksymalnego i minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości i gabarytów obiektów. Dodatkowo działka nr [...] w B. ujęta jest: - w obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie; - w zasięgu strefy ochrony szczególnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych; -w zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP 326 C.).". W kontrolowanej sprawie nie jest także kwestionowane, że już od dnia 30 września 2000 r., zgodnie z uchwałą nr XXIX/275/2000 Rady Gminy Zabierzów z dnia 21 lipca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - działka skarżącego nr [...] w B. w tymże ww. miejscowym planie posiadała charakter rolny (tereny upraw rolniczych bez prawa zabudowy - symbol na rysunku planu RP). Jednocześnie także nie jest kwestionowane, że w późniejszym okresie, od stycznia 2008 r., kiedy opracowywano m.in. dla terenu B. zmianę Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego - i procedura ta dawała potencjalną możliwość wskazania dla poszczególnych działek jako kierunku zagospodarowania terenu - przeznaczenia np. pod tereny z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku zmiany Studium MN) - to skarżący nie wskazał, aby dla przedmiotowej nieruchomości tj. działki nr [...] w B. na etapie zmiany Studium składane były wnioski bądź uwagi do projektu zmiany Studium. Trzeba jednak zdaniem Sądu podkreślić, że wskazany etap opiniowania i uzgodnień zmiany Studium "wyprocedował" istotne dla oceny przedmiotu skargi postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 marca 2009 r. (znak: [...]) uzgadniające w zakresie ochrony przyrody projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów oraz wskazujące proponowane do zachowania (przez rezygnację z nowej zabudowy) korytarze ekologiczne łączące tereny niezurbanizowane - wymienione w postanowieniu. Bezsprzecznie jednym z nich był korytarz ekologiczny biegnący od strony Rezerwatu Przyrody Wąwóz B. , przecinający ul. [...] w B. oraz ul. [...] w Z. i biegnący dalej w kierunku Rezerwatu Przyrody Dolina [...]. Jak wynika z akt sprawy przyjęta uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zabierzów uwzględniała wymagania stawiane przez Regionalnego Dyrektora w aspekcie rezygnacji z nowej zabudowy w obszarach korytarzy ekologicznych i wskazywała obszar działki nr [...] jako tereny rolne (symbol na rysunku Studium RP). Wobec powyższych ustaleń w ocenie Sądu obecnie kontrolowany plan nie przekracza władztwa prawotwórczego w zakresie rysunku i części tekstowej kontrolowanego planu przez objęcie terenu działki nr [...] w B. symbolem 19R. Przyjęte przez organ planistyczny rozwiązanie bezsprzecznie zdaniem Sądu nie narusza ustaleń studium i jest zgodne ze wskazanymi w nim uwarunkowaniami i kierunkiem zagospodarowania terenu, na którym jest usytuowana działka nr [...] w B. , przez co nie narusza prawa własności skarżącego i jest zarazem zgodne z wymogiem zasady proporcjonalności działania władzy publicznej. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dot. nierównego traktowania adresatów norm planu/wnioskodawców, w pierwszej kolejności w porównaniu do sytuacji prawnej właściciela działki nr [...] w B. Sąd zauważa, że cała działka nr [...] w B. już od dnia 30 września 2000 r. posiadała status budowlany, gdyż zgodnie z uchwałą nr XXIX/275/2000 Rady Gminy Zabierzów z dnia 21 lipca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów był to teren predysponowany do zabudowy o charakterze rezydencjonalnym na działkach większych niż 40,0 a - symbol na rysunku planu M2re, natomiast działka nr [...] w B. w tym miejscowym planie posiadała charakter rolny (tereny upraw rolniczych bez prawa zabudowy – symbol na rysunku planu RP). Kiedy od stycznia 2008 r. opracowywano m.in. dla terenu Bolechowic zmianę Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego, postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 marca 2009 r. (znak: [...]) uzgodniono w zakresie ochrony przyrody projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów oraz wskazano proponowane do zachowania (poprzez rezygnację z nowej zabudowy) korytarze ekologiczne łączące tereny niezurbanizowane – wymienione w sentencji postanowienia. Jak to już wyżej wskazano, jednym z nich był korytarz ekologiczny biegnący od strony Rezerwatu Przyrody Wąwóz B. , przecinający ul. [...] w B. oraz ul. [...] w Z. i biegnący dalej w kierunku Rezerwatu Przyrody Dolina [...]. W konsekwencji przyjęta uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zabierzów uwzględniała wymagania stawiane przez Regionalnego Dyrektora w aspekcie rezygnacji z nowej zabudowy w obszarach korytarzy ekologicznych i wskazywała obszar działki nr [...] jako tereny rolne (symbol na rysunku Studium RP). Z kolei omawiana w porównaniu z działką nr [...], działka nr [...] w B. zgodnie z uchwałą nr L/488/10 Rady Gminy Zabierzów z dnia 16 lipca 2010 r. ujęta została w przeważającej części w terenach z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku Studium MN), natomiast na niewielkim obszarze we wschodniej części w terenach lasów (symbol na rysunku Studium ZL). Tym samym w ocenie Sądu weryfikującego, kontrolującego stwierdzenia kontrolowanego organu, nie było zatem tak, jak wywodzi skarżący, opierając się na opracowaniu ekofizjograficznym, będącym dokumentem sporządzanym na potrzeby Studium na początkowym etapie procedury planistycznej, niebędącym zaś samym dokumentem Studium, iż działka nr [...] w B. jest położona według Studium w obszarze o najwyższych walorach przyrodniczych. Mając bowiem na uwadze zasadę niesprzeczności postanowień miejscowego planu z przyjętym Studium, Wójt Gminy Zabierzów rozpoczął w 2013 r. procedurę sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym, obejmującego m.in. obszar będący przedmiotem skargi. Od tego momentu skarżący uczestniczył w sporządzaniu planu przez składanie wniosków, przy czym Wójt Gminy Zabierzów zarządzeniem nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. zasadnie rozpatrzył negatywnie wniosek skarżącego z dnia 9 października 2013 r. o przekwalifikowanie działki na budowlaną z uzasadnieniem, iż położenie działki według Studium w obszarze funkcjonalno-przestrzennym pn. Obszar niezurbanizowany, w którym wykluczono co do zasady wszystkie formy zabudowy, uniemożliwiał uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Sąd zauważa, że pomimo tego faktu, Wójt mając na względzie wyjaśnienie zawarte w wykazie i sposobie rozpatrzenia wniosków (załącznik do zarządzenia nr [...] Wójta Gminy Zabierzów z dnia 13 stycznia 2014 r.) oraz mając wiedzę o sytuacji skarżącego i znając problem przedmiotowej działki postanowił podjąć próbę wypracowania kompromisu pomiędzy wolą właściciela działki nr [...] w B. a wymaganiami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazując w projekcie planu przekazanym do opiniowania przez ten organ część działki skarżącego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem Sądu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w przekazanej opinii z dnia 23 kwietnia 2014 r., znak: [...], wskazał jednoznacznie i bezsprzecznie, iż: "z analizy przedłożonej dokumentacji wynika, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów dla terenów sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym, tj. dla obszarów o szczególnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych, nie w pełni spełnia oczekiwania związane z ochroną środowiska i krajobrazu w tym rejonie. Projekt ten wskazuje jako tereny przeznaczone do natychmiastowego zainwestowania wszystkie obszary inwestycyjne określone w studium, co niewątpliwie może prowadzić do rozproszenia zabudowy. Ponadto, szczegółowa analiza dokumentów planistycznych, tj. obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Zabierzów oraz przedłożonej wersji m.p.z.p. dla przedmiotowego obszaru wskazują, iż w sporadycznych przypadkach tereny inwestycyjne wskazane w projekcie m.p.z.p. wykraczają poza granice wykreślone na rysunku studium, wyraźnie ograniczając korytarze ekologiczne. Biorąc pod uwagę, że ustalenia tekstowe i rysunek studium podlegały szczegółowej analizie na etapie opiniowania i uzgadniania tego dokumentu oraz mając na względzie ogromne rezerwy inwestycyjne gminy, wszelkie odstępstwa w kierunku poszerzania terenów zabudowy w stosunku do granic określonych na rysunku studium opiniuję negatywnie". Sąd co istotne podziela przy tym wyjaśnienia kontrolowanego organu jako mieszczące się w ramach prawa, że działka nr [...] w B. wskutek respektowania przez organ planistyczny praw nabytych, w oparciu co ważne o zapis w Studium punktu 2.10.1. "Zasady oceny zgodności projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami Studium" została natomiast w całości ujęta w projekcie planu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol na rysunku planu 18MN3) - ale Sąd ma przy tym zarazem na uwadze, że co do tego rozwiązania organ ochrony środowiska nie podniósł żadnych zastrzeżeń. Sąd jednocześnie nie podziela stanowiska skarżącego, który niezasadnie kwestionuje argumentację zawartą w odpowiedzi organu na skargę o prawach nabytych właściciela działki nr [...] jako w sposób oczywisty całkowicie chybioną. Pogląd ten opiera się na pominięciu istoty praw nabytych. Z powyższych przyczyn Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, że przeznaczenie działki nr [...] w kontrolowanym planie jest sprzeczne ze studium. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skargi Sąd zauważa, że odmienna sytuacja względem obszaru 18MN3 zaistniała w przypadku terenu wskazanego przez skarżącego w załączniku nr 10. Jak wynika z akt planistycznych sprawy w przypadku terenu 8MN4 poszerzenie terenów budowlanych nastąpiło wskutek uwzględnienia uwag złożonych do projektu planu, które opisywały problemy właścicieli z projektowaniem zabudowy na obszarze z osuwiskiem (dz. nr [...] w Z. ) lub uzyskaniem pozwolenia na budowę na terenie już budowlanym (dz. nr [...] w Z. ). Obie uwagi zostały uwzględnione częściowo z zastrzeżeniem, iż powyższe zmiany będą wymagać uzyskania akceptującego uzgodnienia właściwych organów. W tym zakresie Sąd zauważa, że o ile pierwsze postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2017 r., znak: [...], odmawiało uzgodnienia, a opinia z dnia 4 maja 2017 r., znak: [...], była negatywna, to po ograniczeniu zasięgu terenu 8MN4 po stronie północnej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił ostatecznie uzgodnić projekt planu (pismo z dnia 30 sierpnia 2017 r., znak: [...]) i wydać pozytywną opinię na temat tego dokumentu (pismo z dnia 29 sierpnia 2017 r., znak: [...]), nie sprzeciwiając się poszerzeniu terenu budowlanego w obszarze 8MN4, jak to miało miejsce w przypadku działki nr [...] w B. Z powyższych ustaleń w ocenie Sądu wynika jednoznacznie, że odmienna i powyżej opisana sytuacja planistyczna ww. nieruchomości, chociażby sąsiadujących ze sobą nie może stanowić podstawy do uzasadnionego twierdzenia, że organ planistyczny naruszył władztwo planistyczne, jak i przepisy prawa przez naruszenie wymogu równości wobec prawa, gdyż istniejące zróżnicowanie planistyczne pomiędzy działką skarżącego a działkami/terenami wskazanymi przez skarżącego jest uzasadnione pomimo sąsiedztwa zróżnicowanym stanem prawnym i faktycznym, co wynika z powyższych ocen i ustaleń Sądu. Zdaniem Sądu trafne i zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanego organu, że sytuacja skarżącego, który liczył na budowlane przeznaczenie działki, której ograniczenia w zakresie zainwestowania zostały wprowadzone na etapie i przez uchwalenie i wejście w życie kontrolowanego miejscowego planu - nie stanowi podstawy do uzasadnionego twierdzenia, iż zostały naruszone jakiekolwiek prawa właścicielskie skarżącego i zasada równości wobec prawa i w prawie w takim stopniu, aby móc mówić o rażącej wadliwości kontrolowanego aktu prawa miejscowego według kryteriów art. 28 u.p.z.p. Zdaniem Sądu brak zmiany przeznaczenia w miejscowym planie terenu skarżącego zgodnie z jego oczekiwaniami nie może w realiach prawnych uchwalania kontrolowanej uchwały w żadnej mierze świadczyć o niezgodnym z prawem działaniu organu planistycznego, zwłaszcza że z treści ww. pisma uzgadniającego organu ochrony środowiska wynikało jednoznacznie takie, a nie inne przeznaczenie działki skarżącego. Stanowiska i oceny Sądu nie zmienia wniesione przez skarżącego uzupełnienie skargi z dnia 24.08.2019 r., które stanowi kazuistyczną polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę opierającą się m.in. na podnoszeniu naruszenia przez kontrolowany organ zasady równości wobec prawa, co w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie ma miejsca. Argumentacja skarżącego, że jego propozycja nie koliduje w najmniejszym stopniu z korytarzami ekologicznymi została negatywnie oceniona m.in. przez ww. Regionalnego Dyrektor Ochrony Środowiska w przekazanej organowi planistycznemu opinii z dnia 23 kwietnia 2014 r., znak: [...] Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego kwestii osuwiska, zgodnie z uwagą w sprawie działki nr [...] w Z. - jej właściciel wniósł o przekształcenie linii zabudowy działki w związku z wystąpieniem w części działki przeznaczonej pod zabudowę osuwiska. Stanowisko organu planistycznego zawarte w Wykazie i sposobie rozpatrzenia uwag na rok 2016 poddało się pozytywnie kontroli Sądu, gdyż "Uwzględnienie uwagi w części nastąpiło poprzez poszerzenie terenu 8MN4 w części ww. działki, tak aby umożliwić lokalizację zabudowy mieszkalnej z uwzględnieniem warunków fizjograficznych. Powyższa zmiana w projekcie planu – co należy w ocenie Sądu podkreślić - wymagać będzie uzyskania akceptującego uzgodnienia właściwych organów (i co nastąpiło zdaniem Sądu). Dalej organ wyjaśnia, że uwaga nie może zostać uwzględniona w pozostałym zakresie działki nr [...] wnioskowana część przedmiotowej działka jest położona w obszarze funkcjonalno-przestrzennym pn. Obszar niezurbanizowany, w którym wyklucza się co do zasady zabudowę. Ponadto część ww. działki położona jest wg Studium w strefie szczególnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych, co stanowi przeciwwskazanie do zainwestowania. Wnioskowana zmiana przeznaczenia części ww. działki naruszałaby ustalenia Zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów, co jest niezgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Podsumowując w ocenie Sądu podniesione dodatkowo zarzuty i wnioski pomijają, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił ostatecznie uzgodnić projekt planu (pismo z dnia 30 sierpnia 2017 r., znak: [...]) i wydać pozytywną opinię na temat tego dokumentu (pismo z dnia 29 sierpnia 2017 r., znak: [...]), nie sprzeciwiając się poszerzeniu terenu budowlanego w obszarze 8MN4 - i zdaniem Sądu nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. W odniesieniu do kolejnego z podnoszonych zarzutów skargi dot. braku informacji ustnej lub pisemnej o możliwościach odwoławczych, co stanowić miało w ocenie skarżącego naruszenie prawa, równości wobec prawa i zasad dobrych obyczajów urzędów publicznych, Sąd stwierdza, że każde zestawienie zawierające wykaz i sposób rozpatrzenia wniosków zawierało pouczenie, iż rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia wniosków nie podlega, zgodnie z art. 7 u.p.z.p., zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Argumentacja skargi pomija treść art. 7 u.p.z.p., zgodnie z którym "Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego". Dodatkowo skarżący w odpowiedzi na swój wniosek z dnia 5 lutego 2014 r. otrzymał pisemną informację odnośnie środków odwoławczych od nieuwzględnienia wniosku do planu. Sąd ma także na uwadze, że Wójt Gminy Z odpowiedział też na wniosek z dnia 13 grudnia 2018 r., dostarczony 18 grudnia 2017 r., zawierający prośbę o wskazanie środków odwoławczych od rozstrzygnięcia uwag zawartego w zarządzeniu nr [...], informując skarżącego, że zgodnie z art. 7 u.p.z.p. rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zatem w ocenie Sądu skarżący otrzymywał informację ustną oraz pisemną odnośnie podnoszonych do organu planistycznego wniosków podczas całej procedury planistycznej, pomimo tego, że z punktu widzenia prawnej regulacji procedury planistycznej, kwestia informowania o środkach odwoławczych przysługujących stronie jest irrelewantna dla weryfikacji zgodności tego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu i nie stanowi żadnego przekroczenia prawa, dającego podstawę do stawienia z tego tytułu zasadnego w świetle prawa zarzutu. Z kolei w załączniku nr 3 do kontrolowanej uchwały stanowiącym Wykaz i sposób rozpatrzenia uwag dotyczących projektu przedmiotowego planu, okres wyłożenia do publicznego wglądu od 21 września 2016 do 21 października 2016 - pod pozycją nr 29 jest treść uwagi z 18 października 2016 r. wniesionej przez skarżącego i sposób jej rozpatrzenia; a w odniesieniu do okresu wyłożenia projektu od 29 września 2017 r. do 30 października 2017 r. pod nr 3 jest uwaga skarżącego z dnia 4 października 2017 r. i sposób jej rozpatrzenia przez organ - co w ocenie Sądu wypełnia wymogi art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i jest nadto w swej treści zgodne z prawem. W stosunku do zarzutu skargi dot. wyłączenia działki nr [...] w B. z kontrolowanego planu, co miało zdaniem skarżącego nie skutkować negatywnie na całość planu, Sąd zauważa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym (zawierający w swoich granicach także działkę nr [...] w B.), przyjęty uchwałą Nr XLVII/454/18 Rady Gminy Zabierzów został sporządzony, a następnie uchwalony w granicach przyjętych uchwałą nr XXXI/244/13 Rady Gminy Zabierzów z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów – w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr 2128 K w kierunku północnym. Tym samym Wójt nie ma prawnych możliwości wyłączenia pewnych gruntów spod regulacji przedmiotowego planu, zaś zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bo tak zdaniem organu należałoby interpretować przedmiotowy wniosek, możliwa jest jedynie w takim trybie, w jakim następuje uchwalenie planu, wobec czego konieczne byłoby zastosowanie procedury właściwej dla uchwalania planu. Na marginesie Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi na pozytywną ocenę zasługuje w konwencji wymogu tzw. dobrej administracji działanie organu planistycznego, który dostrzegając problem właściciela działki nr [...] w B. , tj. obecnie skarżącego, podejmował obiektywnie próby uzgodnienia projektu miejscowego planu, który chociażby w części uwzględniał zamierzenia właściciela. Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia i oceny Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oddalił skargę.