IV SA/Wa 1326/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 3 października 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2019 r., [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r. G. K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...] wydanym z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego z częścią mieszkalną wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ewid. [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w R. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta R.o, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji wystąpił do zarządcy drogi, z wnioskiem z o uzgodnienie projektu decyzji dla powyższej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945)., dalej u.p.z.p. Organ wskazał, że planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku gospodarczego z częścią mieszkalną wraz z niezbędną infrastrukturą, stanowi obiekt budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.), zaś zebrany materiał w sprawie dowodzi, że inwestycja ta nie narusza art. 43 ust. 1 Ip. 3 lit. a (kolumna 3) tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.), bowiem zgodnie z załącznikiem nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], wynosi 10 m, co w konsekwencji odpowiada dyspozycji art. 43 ust. 1 ww. ustawy. Zatem w powyższym zakresie organ nie wnosi uwag. W przedmiotowej sprawie przedłożony przez Prezydenta Miasta projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem strony, zawiera ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej wskazując, iż cyt. "obsługa komunikacyjna - poprzez istniejący zjazd indywidualny z drogi krajowej - ul. K.". Podczas prowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie zebranego materiału dowodowego (w tym dokumentacji fotograficznej) GDDKiA ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość posiada dostęp do drogi krajowej nr [...] poprzez istniejący zjazd indywidualny do działki o nr [...] o nawierzchni gruntowej zlokalizowany w części pasa drogowego graniczącej z ww. działką. Organ stwierdził, iż omawiany zjazd indywidualny odpowiada definicji dostępu do drogi publicznej zawartej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Kwestią sporną pozostają parametry przedmiotowego zjazdu, bowiem nie spełniają one wymagań określonych w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), w którym wskazane jest m.in., że zjazd indywidualny powinien mieć nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1:1, jeżeli jest to zjazd z ulicy. Jako nawierzchnię twardą należy uznać nawierzchnię bitumiczną, betonową, klinkierową, brukowcową oraz nawierzchnię wykonaną z kostki, płyt betonowych lub betonowo - kamiennych, zaś w stanie faktycznym niniejszej sprawy administracyjnej ten wymóg nie został spełniony. Zatem, w ocenie organu przedmiotowy zjazd nie gwarantuje wykonywania prawidłowych i bezpiecznych manewrów ruchu związanych z włączaniem się i wyłączaniem się na drogę krajową. Zdaniem organu wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zjazd w istniejącym stanie technicznym nie może zapewnić planowanej na ww. działkach inwestycji, odpowiedniej obsługi komunikacyjnej. Stanowi to naruszenie § 79 rozporządzenia oraz w konsekwencji § 77 rozporządzenia, gdyż zjazd ten nie jest wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom w zakresie jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności nie jest dostosowany do wymagań w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi, co już zaznaczono, w ramach postępowania uzgodnieniowego na mocy przyznanych mu kompetencji dokonuje oceny postulowanego w przesłanym projekcie decyzji sposobu obsługi komunikacyjnej konkretnej inwestycji pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie - w dacie orzekania - mógłby taki dojazd powodować. Organ ustalił, że obsługa komunikacyjna działki za pośrednictwem ww. zjazdu nie zapewnia bezpiecznych warunków ruchu drogowego, a zatem na tym etapie nie może uzgodnić przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Istniejący zjazd do działki nr [...] nie posiada w dacie orzekania odpowiednich parametrów zjazdu, wyłącznie którym może odbywać się komunikacja do planowanego obiektu. W tej sytuacji właściciel działki, do której prowadzi przedmiotowy zjazd powinien wystąpić z wnioskiem skierowanym do organu (GDDKiA - Oddział w L.) o wydanie decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu indywidualnego polegającej na podniesieniu jego parametrów technicznych, który rozpatrzony będzie przez organ w trybie art. 29 cyt. ustawy o drogach publicznych. Nie można pominąć faktu, że wpływ na lokalizację i przebudowę zjazdu ma również klasa drogi. Zarządzeniem Nr [...] GGDKiA z dnia [...]października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Droga ta musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów. Brak uzgodnienia w przedmiotowym zakresie projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika także z poza ustawowych obowiązków nałożonych na GDDKiA w zakresie ochrony dróg krajowych, tj. m.in. Narodowym Programem Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (NPBRD) [...], przyjętym przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.; ustawą o drogach publicznych. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, organ wskazał, że istota postępowania uzgodnieniowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego związanego z planowaną inwestycją prowadzonego przez zarządcę drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, sprowadza się do oceny postulowanego w przesłanym projekcie decyzji sposobu obsługi komunikacyjnej konkretnej inwestycji pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie zaś na powołanych przez pełnomocnika przepisach. Organ odwoławczy dodał, że Organ pierwszoinstancyjny w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienie oparł w znacznej mierze na analizie dostępu ww. działki do drogi publicznej w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Niemniej jednak nawet gdyby przyjąć, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie jest błędne, to i tak wobec szczegółowo przedstawionych w niniejszym postanowieniu argumentów, w ocenie organu ponownie rozpoznającego sprawę, zarówno rozstrzygnięcie "organu pierwszoinstancyjnego", jak i uzasadnienie do niego jest prawidłowe. G. K. wniósł skargę na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2019 r. zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, brak rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz pełnej jego oceny, polegające na: ustaleniu, iż zjazd indywidualny na działkę Skarżącego nie ma nawierzchni co najmniej twardej w granicach pasa drogowego, podczas gdy zjazd ten posiada nawierzchnię utwardzoną w ramach istniejącego chodnika; o nieustaleniu przez organ czy charakter zamierzonej inwestycji, w szczególności związane z nią natężenie ruchu, może być obsługiwane przez istniejący zjazd indywidualny w stanie technicznym, w jakim jest on aktualnie, - art. 106 w zw. z art. 7b K.p.a., poprzez brak współdziałania organów uzgadniających projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy przy wyjaśnianiu istotnych dla sprawy kwestii, w szczególności ustalenia znaczenia użytego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy pojęcia "istniejącego" zjazdu indywidualnego, który oznaczać winien, że zjazd z drogi krajowej nr [...] w R. na działkę Skarżącego jest urządzony, nie zaś że Skarżący nie ma zamiaru w ramach prowadzonej inwestycji dodatkowo podejmować żadnych działań celem zwiększenia bezpieczeństwa ruchu na tym zjeździe; - art. 124 § 1 w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez brak wskazania wprost w treści skarżonego postanowienia podstawy prawnej, w oparciu o którą organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy; - art. 124 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 K.p.a., poprzez uznanie przez Organ II instancji, że kwestia błędnego uzasadnienia przez organ I instancji podstaw odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie ma znaczenia w sprawie, podczas gdy to uchybienie wprowadziło Skarżącego w błąd co do podstaw rozstrzygnięcia oraz dalszych kroków prawnych, jakie powinien podjąć w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - § 77 w zw. z § 79 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez błędne jego zastosowanie do niniejszej sprawy iw konsekwencji ustalenie, że zjazd indywidualny na działkę Skarżącego nie spełnia wymogu posiadania nawierzchni co najmniej twardej w granicach pasa drogowego, podczas gdy zjazd ten posiada nawierzchnię utwardzoną w ramach istniejącego chodnika, co doprowadziło do uznania iż zjazd ten nie spełnia warunków gwarantujących bezpieczeństwo ruchu drogowego; - art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może w postanowieniu uzgodnić projektu z jednoczesnym wskazaniem inwestorowi, jakie działania powinien podjąć celem zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy nie wynika to z treści powołanego przepisu; - art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może wskazywać warunków, jakie powinny być spełnione by inwestor mógł zrealizować inwestycję, podczas gdy istotą decyzji o warunkach zabudowy jest właśnie podanie tych warunków, zaś każdy z organów uzgadniających projekt takiej decyzji, w ramach swoich kompetencji powinien podać takie warunki. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Skarżącego zarządca drogi krajowej nr [...], w uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy działki Skarżącego, powinien w ramach swoich kompetencji, wskazać jakie warunki są niezbędne do spełnienia przez Skarżącego, by ten mógł zrealizować daną inwestycję. Następnie te warunki winny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy. Nie było zatem przeszkód by w treści uzgodnienia GDDKiA wskazało konkretne warunki, jakich spełnienie jest niezbędne dla zrealizowania przez Skarżącego inwestycji. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o oddalenie skargi. Organ dodatkowo wyjaśnił, że przedłożony do uzgodnienia projekt o warunkach zabudowy był opiniowany jako inwestycja, w której nie będzie prowadzona działalność gospodarcza. Organ I instancji jednak wskazał, że w przypadku gdyby inwestor planował prowadzić działalność gospodarczą powinien posiadać zjazd publiczny do ww. działki, który także musi spełniać określone w rozporządzeniu parametry techniczne. Poza tym działka nr [...] graniczy z pasem drogowym, jednak zjazd jest utwardzony tylko w ramach chodnika, od chodnika do granicy z działką nr [...] nie ma utwardzonej nawierzchni co jest niezgodne z § 79 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że planowana do realizacji inwestycja położona jest przy drodze krajowej nr [...] w R., a projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada obsługę komunikacyjną inwestycji poprzez istniejący zjazd, koniecznym było uzgodnienie tego projektu z zarządcą drogi. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) dalej u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się bowiem po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W sytuacji, w której teren planowanej inwestycji bezspornie przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], przedmiotowy projekt decyzji podlegał obligatoryjnemu uzgodnieniu z GDDKiA, działającym jako zarządca drogi publicznej (art.18 ust.2 pkt 6 ustawy o drogach publicznych). Orzekając w sprawie, GDDKiA dwukrotnie stwierdził brak możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji w tym przedmiocie, bowiem istniejący zjazd indywidualny nie spełnia wymogów określonych w § 79 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124). Poza tym w ocenie Organu inwestor przed realizacją inwestycji powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem skierowanym do zarządcy drogi krajowej o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego i dostosowanie go do obecnie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu stanowisko to jest trafne. Bezspornym w sprawie jest, że teren planowanej inwestycji przylega do pasa drogowego – drogi krajowej nr [...]. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna (78-82) potwierdza ustalenia organów, że wjazd na działkę skarżącego w części stanowi chodnik z kostki brukowej a w części stanowi grunt porośnięty trawą. Druga część "wjazdu" nie jest zatem w żaden sposób utwardzona/wybetonowana/wybrukowana. Okoliczności tej skarżący także w sposób przekonywujący nie zakwestionował. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wobec tego w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji, zarządca drogi jest zobowiązany do oceny, czy istnieje możliwość włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu – polegająca na budowie budynku gospodarczego z częścią mieszkalną na przedmiotowej działce. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako Organ wyspecjalizowany, posiada specjalistyczną wiedzę w tym zakresie i doświadczenie w zakresie komunikacyjnego bezpieczeństwa ruchu drogowego, zarządzania ruchem oraz innych z tym związanych kwestii technicznych. Skoro włączenie zabudowy do ruchu drogowego zapewnia zjazd, to GDDKiA, jako organ wyspecjalizowany, może samodzielnie dokonać oceny, czy parametry techniczne istniejącego zjazdu będą wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, pod względem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ wskazał, że parametry techniczne omawianego zjazdu nie są dostosowane do obecnych przepisów prawa. Organ wyjaśnił, że stosowanie do § 79 rozporządzenia zjazd indywidualny powinien spełniać m.in. następujące wymagania nawierzchni: a) jezdni na terenie zabudowy - twarda ulepszona; b) jezdni poza terenem zabudowy oraz poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona. W sprawie istniejący zjazd nie odpowiada tym wymaganiom, co potwierdza – jak już wyżej wskazano - dokumentacja fotograficzna. Gdy inwestycja oznacza możliwość intensyfikacji korzystania ze zjazdu, uprawniona jest konstatacja, że - gdy nie spełnia on wymagań technicznych - określona inwestycja nie może być zaakceptowana (poprzez uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy). Z kolei, w myśl art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, przebudowa zjazdów należy do właścicieli nieruchomości przyległych do drogi. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy sama droga podlega przebudowie, co w danym przypadku nie miało miejsca. W takiej sytuacji orzeczenie organu jest prawidłowe. Sąd w pełni podziela zawartą w nim argumentacje. Jej ponowne przytaczanie z uwagi na szerokie uprzednie zreferowanie nie było zasadne. W ocenie Sądu, wobec dokonanych ustaleń, organ administracji słusznie uznał, że z uwagi na występowanie nieutwardzonej nawierzchni ziemskiej, nie można jej uznać za nawierzchnię twardą wymaganą ww. przepisem rozporządzenia - przez co nie zostaje spełniony warunek konieczny, jakiemu winien odpowiadać zjazd indywidualny. Nie spełnienie warunków technicznych zjazdu powoduje, że jego obsługa może mieć istotny wpływ na komunikacyjne bezpieczeństwo ruchu drogowego i stanowi w myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 77 i § 79 rozporządzenia uzasadnioną podstawę odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji. Poza tym – jak wynika ze zdjęć – na działce skarżącego przy wjeździe, chodnik jest obniżony, a dalej grunt jest porośnięty trawą, zatem zjazd ten jest możliwy, ale z uwagi na powyższe ustalenia, nie może być uznawany za "bezpieczny". Wymogi techniczne dla zjazdów na drogi publiczne zostały określone z woli prawodawcy w konkretny sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo ruchu. Nie spełnienie tych wymagań uprawnia do konstatacji, że korzystanie z danego zjazdu może rodzić niebezpieczeństwo dla użytkowników dróg publicznych (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1281/18, publ. CBOSA). Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że nie prowadzą one do uchylenia zaskarżonych postanowień. Organ odwoławczy wyjaśnił, dlaczego projekt decyzji nie może zostać uzgodniony. Wskazał przepisy, które w jego ocenie stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Trzeba mieć na uwadze, że uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie uznaniowej, ma bowiem szczególny charakter i pozwala stronom na poznanie argumentacji, która przesądziła o braku uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu, zarządca drogi w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy dokonał wyważenia zarówno interesu publicznego, jak i interesu strony przyznając priorytet ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Odniósł się przy tym do argumentacji wskazywanej przez Skarżącego oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnić również należy, że w tym postępowaniu Organ nie określa konkretnie warunków technicznych, jakie powinien spełnić zjazd indywidualny. Kwestia ta jest rozstrzygana w innym trybie i na innej podstawie. Zarządca drogi w ramach postępowania uzgodnieniowego dokonuje jedynie oceny postulowanego w przesłanym projekcie decyzji sposobu obsługi komunikacyjnej konkretnej inwestycji pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie - w dacie orzekania - mógłby taki dojazd powodować. Zebrany materiał dowodowy i argumentacja GDDKiA, w ocenie Sądu, dawały podstawę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1032 ze zm.) skargę oddalił. Jednocześnie należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawny, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 powołanej ustawy skarga może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, z tego względu ten tryb mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie