I SA/Sz 358/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oraz nadpłaty w tym podatku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania P. , uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2018 r. nr [...]; [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2012, określenia tego zobowiązania w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane jest ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego, stwierdzenia nadpłaty za ten rok w wysokości [...] zł i odmowy stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł: - określiło wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane jest ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego: za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za styczeń-gluty 2012 r. – [...] zł x[...] – [...] zł, za maj-czerwiec 2012 r. – [...] zł x 2 % - [...] zł, za lipiec- grudzień 2012 r. -[...] zł x 2% - [...] zł - stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł; - odmówiło stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł; - w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. W. następnie P. , a obecnie P. (dalej: "spółka", "strona", "skarżąca") w dniu [...] stycznia 2013 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2012 oraz o zwrot nadpłaty za 2012 r. w wysokości [...] zł, przy czym kwota ta stanowiła różnicę pomiędzy wyliczoną przez podatnika nadpłatą, a niedoszacowaniem. Podstawą żądania strony było: 1) wyłączenie z opodatkowania urządzeń i instalacji znajdujących się wewnątrz budynków; 2) wyłączenie z opodatkowania urządzeń niestanowiących budowli (przy wskazaniu, że budowlami są tylko części budowlane tych obiektów); 3) ujęcie w niewłaściwej wysokości wartości początkowej obiektów budowlanych w kategorii budowle; 4) ujęcie w niewłaściwej wysokości powierzchni obiektów budowlanych w kategorii budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wniosku, jako podstawę żądania wskazano wyłączenie z opodatkowania urządzeń i instalacji znajdujących się wewnątrz budynków oraz urządzeń niestanowiących budowli, a nadto błąd rachunkowy w sumowaniu wartości środków trwałych i powierzchni budynków. Skarżąca spółka wskazała, że po pierwsze urządzenia techniczne, redukcyjne, pomiarowe i instalacje znajdujące się wewnątrz budynków murowanych nie stanowią odrębnych budowli. Spółka opodatkowała także stacje murowane w kategorii budowle zamiast budynki. Ponadto, zdaniem spółki urządzeniami niestanowiącymi budowli są kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, bowiem urządzenia w nich zlokalizowane nie powstają w procesie budowlanym, nie są trwale związane z fundamentem zatem nie stanowią obiektów budowlanych; opodatkowaniu będą podlegały jedynie fundamenty, na których urządzenia stacji zostały posadowione oraz obudowa urządzeń (kontener). Również punkty pomiarowe nie są urządzeniami technicznymi i nie stanowią budowli, ponieważ stacje składające się z zespołu urządzeń służących do pomiaru ilości przepływającego gazu, część technologiczna jest zamontowana w odpowiedniej obudowie, z reguły są to skrzynki z blachy, punkty redukcyjno-pomiarowe - zespół urządzeń służących do redukcji ciśnienia oraz pomiaru gazu. Część technologiczna zamontowana w obudowie, urządzenia techniczne i pomiarowe - służą do regulacji przepływu gazu, zapewniają możliwość kontrolowania mediów. Ponadto, jako niesłusznie zgłoszone do opodatkowania spółka wskazała instalacje wbudowane w budynki. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, według rozliczenia organu podatkowego nadpłata według poszczególnych punktów wyniosła [...] zł. W ostateczności Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w łącznej kwocie [...]zł oraz stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji wskazując, że w sprawie konieczne jest powołania biegłego celem ustalenia czy w przypadku stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych i punktów redukcyjno-pomiarowych oraz urządzeń technicznych i pomiarowych zachodzi związek techniczny i użytkowy. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji przeprowadził m.in. dowód z opinii biegłego oraz oględzin obiektów objętych wnioskiem. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], [...] umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., określił wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane jest ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego tj. za budowle w wysokości [...] zł, stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...]zł i w tym zakresie stwierdził bezskuteczność dołączonej do wniosku korekty deklaracji. Rozstrzygając wniosek o stwierdzenie nadpłaty, organ I instancji wskazał przede wszystkim, że określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2012 r. następuje tylko w wąskim zakresie, to znaczy takim który związany jest ze złożonym wnioskiem z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Organ I instancji uwzględnił wniosek skarżącej spółki w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w części obejmującej urządzenia techniczne, redukcyjne, pomiarowe i instalacje znajdujące się wewnątrz budynków murowanych, uznając za nieprawidłowe podwójne opodatkowanie stacji redukcyjnych to znaczy raz jako budynków, a raz jako budowli. Organ I instancji wskazał przy tym, że stacje przy ul. [...] oraz W. nie były ujęte w deklaracji podatkowej na 2012 r., a więc nie można z ich tytułu stwierdzić nadpłaty. W przypadku pozostałych stacji organ stwierdził nadpłatę w wysokości [...] zł, ponieważ zmniejszeniu uległa wartość budowli o kwotę [...]zł. Jednocześnie, organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł wskazując, że obiekty takie jak kontenerowe stacje redukcyjno- pomiarowe, punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe. stanowią elementy sieci gazowej, zapewniając jej funkcjonalność powołując się zarówno na opinię biegłego, jak i oględziny oraz w części dotyczącej nadpłaty wynikającej z błędnego zsumowania powierzchni budynków oraz ujęcia w niewłaściwej wysokości wartości początkowych budowli. Jednocześnie organ uznał, że wartość budowli powinna być niższa o wartość "telemetrii" tj. o kwotę [...]zł, co stanowi kwotę podatku [...] zł. Ponadto, jako niezasadne, organ ocenił przyjęcie do opodatkowania wartości instalacji zlokalizowanych wewnątrz budynku o wartości [...] zł, stwierdzając tym samym nadpłatę w kwocie [...]zł. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, a także ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej: "u.p.b." tj. art. 3 pkt 1 lit. a i b, art. 3 pkt 2, art. 3 pkt 3 oraz pkt 9, a także prawa proceduralnego ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej: "O.p." tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 w związku z art. 191, a także art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1. Spółka zaznaczyła również, że organ wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w odniesieniu do budowli, a więc w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane jest ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego i stwierdzenia wysokości nadpłaty z tego tytułu i określiło wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane jest ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za styczeń-kwiecień 2012 r. w wysokości [...] zł, maj-czerwiec 2012 r. w wysokości [...] zł, lipiec-grudzień 2012 r. w wysokości [...] zł, stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł, odmówiło stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...]zł, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności jako niezasadny ocenił zarzut określenia zobowiązania podatkowego za 2012 r. po terminie przedawnienia. Po upływie okresu przedawnienia może być bowiem wydana decyzja stwierdzająca nadpłatę, gdzie określi się także wysokość zobowiązania od przedmiotu opodatkowania wskazanego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W ten sposób bowiem umożliwia się organowi podatkowemu prowadzenie postępowań na podstawie wniosków o stwierdzenie nadpłaty złożonych ostatniego dnia terminu przedawnienia zobowiązania. W kwestii opodatkowania obiektów wykazanych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych oraz urządzeń technicznych i pomiarowych organ odwoławczy powołał się na mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane. Wskazał również na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego w odniesieniu do opodatkowania budowli. Organ odwoławczy wskazał zatem, że typowa stacja redukcyjna składa się z fundamentu, obudowy w postaci metalowego kontenera oraz urządzeń technicznych zamieszczonych w kontenerze, które z obudową nie stanowią całości techniczno-użytkowej. Z kolei, punkt redukcyjno-pomiarowy oraz pomiarowy gazu zlokalizowane na przyłączach - urządzeniach budowlanych, a nie obiektem budowlanym także nie mogą stanowić budowli w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że wniosek spółki w części jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę, iż spółka nie sformułowała zarzutów w stosunku do decyzji w części dotyczącej nadpłaty wynikającej z błędnego zsumowania powierzchni budynków oraz ujęcia w niewłaściwej wysokości wartości początkowych budowli, wobec nieprzedstawienia dodatkowych dowodów w tym zakresie, organ odwoławczy w tym przypadku nie zakwestionował rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał również, że z uwagi na brak jednoznacznego wskazania przez prawodawcę w ustawie Prawo budowlane, co należy rozumieć pod pojęciem sieci technicznej – w sprawie - sieci gazowej, zachodzi przypadek o którym mowa w art. 2a O.p. Niewątpliwie bowiem z przedstawionych przez spółkę i organ I instancji wyroków, wydanych odnośnie do spornych stacji redukcyjno-pomiarowych i pozostałych wymienionych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty obiektów, jak i innych orzeczeń dotyczących kwalifikowania obiektów budowlanych do kategorii budowli, jasno wynika, że przyjęte przez ustawodawcę w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych rozwiązanie jest niejednoznaczne i od wielu lat wywołuje znaczne problemy interpretacyjne. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że niedające się usunąć w tym zakresie wątpliwości, interpretować należy na korzyść podatnika. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że decyzję organu I instancji w części należało uchylić i uznać za uzasadniony wniosek spółki w zakresie stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł (pkt 1a wniosku), w wysokości [...] zł (pkt 2 wniosku dotyczącego obiektów niestanowiących budowli), w wysokości [...] zł w zakresie dotyczącym telemetrii oraz w wysokości [...] zł w zakresie dotyczącym budowli o łącznej wartości [...] zł. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie tj. w kwocie [...]zł. Jednocześnie, organ odwoławczy stwierdził bezskuteczność złożonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty korekty deklaracji. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję skarżąca spółka – reprezentowana przez radcę prawnego - wniosła o jej uchylenie w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012 w wysokości [...] zł oraz określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w tej części, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 122 oraz art. 187§ 1 w związku z art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie zbadał początkowych wartości budowli oraz podstawy opodatkowania budynków, co z kolei poskutkowało częściową odmową stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości; 2. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w części dotyczącej niewłaściwego określenia wartości początkowych budowli oraz podstawy opodatkowania budynków. W opinii spółki, decyzja organu odwoławczego w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł (niewłaściwe określenie wartości początkowych budowli oraz podstawy opodatkowania budynków), narusza przepisy prawa. W ocenie spółki, stanowisko organu odwoławczego w części dotyczącej ujęcia w niewłaściwej wysokości wartości początkowych poszczególnych obiektów budowlanych w kategorii budowle oraz błędnego przyjęcia podstawy opodatkowania budynków, zgodnie z którym spółka nie sformułowała w odwołaniu zarzutów do tej kwestii, a zatem organ odwoławczy nie zakwestionował tej części rozstrzygnięcia organu I instancji, stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy oraz podstawowymi zasadami postępowania. Organ odwoławczy jest bowiem zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. W ocenie skarżącej, nie sposób również zgodzić się z postawionym przez organ odwoławczy zarzutem nieprzedstawienia dodatkowych dowodów w zakresie dotyczącym niewłaściwego określenia wartości początkowych budowli. Podstawą do złożenia przez spółkę korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2007 - 2012, był "Raport podsumowujący przegląd podatku od nieruchomości" z dnia [...] października 2012 r., sporządzony w tym celu przez zewnętrzny podmiot (firmę audytorską), którego wnioski są w posiadaniu organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Stosownie do art. 72 § 4 O.p., jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. Na podstawie art. 72 § 4a O.p., w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że złożona korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2012 ze złożonym wnioskiem o nadpłatę w wysokości [...] zł - jako wynik różnicy pomiędzy wyliczoną kwotą nadpłaty a niedoszacowaniem, budziła wątpliwości, stąd po przeprowadzeniu postępowania, w ostateczności organ odwoławczy stwierdził nadpłatę w wysokości [...] zł i odmówił przyznania nadpłaty w wysokości [...] zł. Organy uznały, że kwota [...]zł. nie podlega zwrotowi jako nadpłata z uwagi na to, że dotyczy budynku stacji redukcyjno-pomiarowej położonego przy ulicy [...], u. oraz ul. [...], które nie zostały zgłoszone do opodatkowania w deklaracji DN-1 w 2012 r. i nie został zapłacony od tych obiektów podatek od nieruchomości, co zostało wskazane przez skarżącą w zestawieniu tabelarycznym we wniosku o nadpłatę. Wskazać należy, że łączna wartość tych obiektów, które skarżąca wskazała jako błędnie opodatkowane jako budowle, to [...] zł co przy stawce podatku 2 % daje kwotę żądanej nadpłaty przez skarżącą w wysokości [...] zł. Przy czym organ uwzględnił kwotę [...]zł w kwocie stwierdzonej nadpłaty z tytułu zmniejszenia wartości budowli o wartość telemetrii (tj. o kwotę [...]zł), co spowodowało zmniejszenie kwoty odmowy. Stąd spór w sprawie dotyczy odmowy przyznania w zaskarżonej decyzji nadpłaty w wysokości [...] zł i jak ponosi to skarżąca dotyczy nadpłaty z tytułu błędnego zsumowania powierzchni budynków oraz ujęcia w niewłaściwej wysokości wartości początkowej budowli. Wskazać należy, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty dotyczył głównie budowli wchodzących i nie wchodzących w skład sieci gazowej, opodatkowania urządzeń technicznych, redukcyjnych, pomiarowych i instalacji znajdującej się wewnątrz budynków, które, w ocenie skarżącej, nie stanowiły przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie organ odwoławczy zgodził się ze skarżącą i po uchyleniu decyzji organu I instancji stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za rok 2012 w wysokości [...] zł. Wniosek o nadpłatę w 2012 r. nie obejmował zaś ujęcia w niewłaściwej wysokości powierzchni poszczególnych obiektów budowlanych w kategorii budynki związane z działalnością gospodarczą oraz przyjęcia do opodatkowania środka trwałego znajdującego się na terenie innej gminy. Skarżąca zarzuca, organowi odwoławczemu, że nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie co do odmowy przyznania nadpłaty, która według skarżącej, wynikała z błędnego zsumowania powierzchni budynków oraz niewłaściwej wysokości wartości początkowej budowli, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i to w sytuacji, gdy skarżąca w odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 122 O.p. oraz art. 187 O.p. w zw. z art. 191 O.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przypomnieć należy, że organ odwoławczy podał, że spółka nie sformułowała zarzutów odwołania i podzielił w tym zakresie ocenę organu I instancji, że odmowa spowodowana była nieprzedstawieniem przez spółkę dowodów uzasadniających występujące różnice w odniesieniu do pierwotnej deklaracji. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że mając na uwadze treść odwołania uzasadnienie tego zarzutu odnosiło się wyłączenie do budowli wchodzących w skład sieci gazowej, nie zaś do zarzutu nieuzasadnienia błędów w powierzchni budynków czy wartości początkowej budowli. Uzasadnione było zatem twierdzenie organu odwoławczego, że skarżąca nie sformułowała zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu I instancji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w tej części. Nie mniej zauważyć należy, że zgodnie z art. 127 O.p., postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności wyraża prawo podatnika do rozstrzygnięcia sprawy dwukrotnie, w dwóch organach, z których organ odwoławczy kontroluje przez wydanie decyzji, decyzję organu I instancji - co w niniejszej sprawie jednak wbrew zarzutom skarżącej nastąpiło, mając na uwadze sentencję decyzji drugoinstancyjnej w zestawieniu z pierwszoinstancyjną. Stwierdzenie nadpłaty w odmiennej niż uczynił to organ I instancji wysokości wymagało rozważenia całokształtu sprawy z uwzględnieniem zasadności opodatkowania poszczególnych przedmiotów, kwot podatku zadeklarowanego i zapłaconego od poszczególnych obiektów budowlanych. Natomiast patrząc na uzasadnienie decyzji organu odwoławczego – art. 210 § 4 O.p., odnoszące się do odmowy przyznania nadpłaty w danej części przez pryzmat tej zasady należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył tę zasadę, lecz nie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie budzi przy tym wątpliwości, że rozstrzygnięcie w postaci odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym zakresie było prawidłowe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tej części, choć lakoniczne odnosi się do meritum rozstrzygnięcia. Wskazuje na niezakwestionowanie rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie odmowy stwierdzenia tej części nadpłaty, która miałaby dotyczyć błędnego zsumowania powierzchni budynków oraz ujęcia w niewłaściwej wysokości wartości początkowych budowli - wskazuje na przyczynę utrzymania odmowy tj. z uwagi na nieprzedstawienie dowodów przez stronę. Mając na uwadze akta sprawy administracyjnego i zawarte w nich dokumenty obrazujące podejmowane czynności przez organ I instancji nie budzi wątpliwości, że organ zwracał się do skarżącej o złożenie stosownych dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej. Skarżąca na żądanie organu przedstawiała stosowną dokumentację i składała wyjaśnienia. Między innymi to skarżąca we wniosku o nadpłatę wskazała, że nie zgłoszono do opodatkowania budynków stacji redukcyjno-pomiarowej przy bul. C. , W. i P. zaś wniosek o nadpłatę za 2012 r. nie dotyczył ujęcia w niewłaściwej wysokości powierzchni poszczególnych obiektów czy opodatkowania środków trwałych znajdujących się na terenie innej gminy. Bezsporne jest natomiast to, że organ przyjął żądanie skarżącej jako uzasadnione z uwagi na opodatkowanie instalacji wbudowanych w budynkach jako ujęcie w niewłaściwej wysokości wartości początkowych poszczególnych obiektów budowlanych w kategorii budowle. Poza powyższym, żaden z dokumentów przedstawionych przez skarżącą nie dawał możliwości potwierdzenie błędu rachunkowego, na który skarżąca się powoływała we wniosku o nadpłatę. Skarżąca wskazała w ww. wniosku, że błędy rachunkowe najprawdopodobniej wynikały z pomyłki w sumowaniu środków trwałych. Wniosek zaś co do roku 2012 nie dotyczył nadpłaty z tytułu przyjęcia do opodatkowania środka trwałego znajdującego się na terenie innej gminy. Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, że prawdopodobna nieudokumentowana przyczyna zmniejszenia podstawy opodatkowania nie daje podstaw do stwierdzenia nadpłaty. Wbrew zarzutom skargi takiego uzasadnienia żądania nadpłaty nie stanowi także przedłożony Raport podsumowujący przegląd podatku od nieruchomości, który zawiera ostateczne stwierdzenia ale nie podaje przyczyny zmiany wskazanych w korekcie deklaracji z dnia [...] stycznia 2013 r. wartości. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie nadpłaty różni się od postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Postępowanie zmierzające do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji stwierdzającej nadpłatę ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika (vide pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13). Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. To na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcie ich stosownymi dowodami. Wobec braku ich złożenia i to pomimo dodatkowego wezwania organu, organ podatkowy nie ma podstaw do przyjęcia zasadności stanowiska skarżącej czy poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska podatnika. Stąd zarzuty skargi naruszenia art. 122, 187 oraz art. 191 O.p. w okolicznościach sprawy uznać należy za nieuzasadnione. Mając na uwadze, że skarżąca nie zgłosiła do opodatkowania 3 wskazanych budynków w stacji redukcyjno-pomiarowych zasadnie organ wskazał, że z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego nie było możliwe prawidłowe określenie podstawy opodatkowania budynków (pierwotnie nieujawnionych). Wskazać należy, że skoro skarżąca nie zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich obiektów i nie uiściła od nich należnego podatku za dany okres, to nie mogą być one uwzględnione przez organ, przy rozstrzyganiu o wysokość nadpłaty za dany rok podatkowy – co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ostateczności, w tych okolicznościach sprawy, za uzasadnioną uznać należy odmowę stwierdzenia nadpłaty za rok 2012 r. w wysokości [...] zł, która odpowiada kwocie podatku nieuiszczonego od niezgłoszonych do opodatkowania przedmiotów. Brak jest także podstaw w okolicznościach sprawy do uznania za uzasadnione zarzutów skarżącej co do naruszenia wskazanych przepisów postępowania w tyczącym się postępowaniu podatkowym przed organem odwoławczym. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.