II SA/Kr 1037/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2019 r. sprzeciwu E. L. od decyzji Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej E. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 27 listopada 2015 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...] którą na podstawie 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462) oraz zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo Budowlane; oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo Budowlane - w terminie do dnia 31.03.2016. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez E. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 lutego 2017 r., znak WOB. [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 z późn. zm.) nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego: 1. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego (...) 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo Budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. II SA/Kr 600/17 uchylił opisane powyżej decyzje organów obu instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 24 maja 2018 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust 7 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w terminie do dnia 30 września 2018 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na dz. nr ewid.[...], [...] położonej w N. przy ul. [...], uwzględniającego wprowadzone zmiany w trakcie budowy oraz przewidującego wykonanie określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem tj. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. (Dział) ze szczególnym uwzględnieniem §8 ust. 3 pkt 2 lit. 4 dotyczącego powierzchni biologicznie czynnej terenu - opracowanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) oraz zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania E. L. - decyzją z dnia 25 lipca 2019 r., znak WOB. [...] uchylił opisaną wyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja PINB jest nieprawidłowa, bowiem organ I instancji naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku sądu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17. Wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji wyjaśnił, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 11 października 2016 r. ustalono, iż inwestor dokonał utwardzenia terenu wokół budynku usługowo-mieszkalnego kostką betonową pełną na całej pozostałej powierzchni działek nr ewid.[...], [...] oraz częściowo działek sąsiednich [...] i [...]. Wykonano również nową nawierzchnię z kostki betonowej pełnej chodnika biegnącego po działce nr [...], wzdłuż ogrodzenia usytuowanego na działce sąsiedniej, co także jest niezgodne z projektem. PINB wskazał również, iż w wyniku wykonania dodatkowego utwardzenia terenów przyległych do budynku poszerzona została droga dojazdowa do zaplecza usługowego budynku kosztem ciągu pieszego istniejącego w tym miejscu od wielu lat. Zakres robót budowlanych na dz. nr ewid.[...] i [...] oraz terenie w kierunku zachodnim aż po ogrodzenie na dz. nr ewid.[...] doprowadziło do zmiany warunków pozwolenia na budowę poprzez naruszenie art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 tj. zmiany projektu zagospodarowania terenu oraz zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w zakresie niedochowania wymaganej powierzchni biologicznie czynnej w wyniku wykonania 100% utwardzenia terenu przyległego do budynku usługowo - mieszkalnego (dz. [...]). W tak ustalonym stanie faktycznym PINB doszedł do przekonania, iż prowadzenie postępowania w oparciu o art. 51 ust 1 pkt 3 u.p.b. było zasadne, bowiem inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę. MWINB stwierdził jednak, że organ I instancji pominął bardzo istotną kwestię, którą miał obowiązek ustalić zgodnie z ww. wyrokiem WSA w Krakowie, a dotyczącą decyzji pozwolenia na użytkowanie części usługowej budynku usługowo-mieszkalnego wydanej w dniu 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] przez co naruszył art. 153 p.p.s.a.. W wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, sąd wyraźnie wskazał, iż do wyjaśnienia pozostaje również kwestia pozwolenia na użytkowanie. W aktach sprawy zalega decyzja PINB w N. z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie części usługowej obejmującej kondygnację piwnic oraz parter budynku usługowo - mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja wydana została pod warunkiem wykonania robót budowlanych w zakresie objętym zatwierdzonym projektem budowlanym ti. zakończenia docieplenia pozostałych ścian i utwardzenia kostką brukową pozostałej części parkingu przez budynkiem usługowym - w terminie do 31 sierpnia 2010 r. W aktach znajduję się również kopia pisma skarżącej z dnia 5 lipca 2010 r. w którym informuje PINB w N. o wykonanych pracach, które były warunkiem udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Z treści decyzji tej wyraźnie wynika, że PINB odebrał bez zastrzeżeń całą inwestycję, za wyjątkiem kondygnacji mieszkalnej oraz pod warunkiem wykonania nielicznych prac "nie kolidujących z poprawnym użytkowaniem części oddanej do użytkowania" (str. 3 decyzji). Do wyjaśnienia pozostaje jednak przede wszystkim, czy przywołana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, jeśli tak - to stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. Nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu budowlanego, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji pozwala na naprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50, 51 ustawy prawo budowlane. Przypomniano, że w odniesieniu do ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] toczyło się postępowanie w zakresie jej uchylenia. Decyzją PINB nr [...] z dnia 28 grudnia 2015 r., znak: [...] w oparciu o art. 162 § 2 k.p.a. uchylono decyzję z dnia 8 kwietnia 2010 r. Została ona utrzymana w mocy przez MWINB decyzją nr [...] z dnia 27 lutego 2017 r. znak: [...] Wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję MWINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na byt prawny decyzji z dnia 8 kwietnia 2010 r. wskazywał również wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17. Z analizy akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wraz z odwołaniem nie wynika, aby PINB wydał rozstrzygnięcie po ww. wyroku z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 WSA w Krakowie. Natomiast wraz z odwołaniem skarżąca przedłożyła uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię decyzji PINB nr [...] z dnia 7 maja 2018 r., znak: [...], którą PINB w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/ Kr 598/17, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie uchylenia decyzji własnej z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] - jako bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja nie podlega jednak ocenie MWINB w niniejszym postępowaniu odwoławczym. PINB, wydając zaskarżoną decyzję pominął zupełnie kwestię będących w obrocie prawnym decyzji własnych z dnia 8 kwietnia 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie oraz wydanej po wyroku sądu z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 decyzji nr [...] z 7 maja 2018 r. znak: [...], do czego był zobligowany wyrokiem sądu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17. Ponadto dodać należy, iż w aktach sprawy zalega wyrok sądu z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 oraz decyzja organu I i II instancji, które zostały uchylone ww. wyrokiem. Niejasny jest dla organu odwoławczego brak w materiale dowodowym pełnych akt administracyjnych dotyczących przyjęcia do użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego oraz nie uwzględnienie ich w treści zaskarżonej decyzji. Wobec faktu, iż w obrocie prawnym nadal znajduje się decyzja PINB z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] nie było dopuszczalne procedowanie przez z organ I instancji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., co potwierdził również sąd w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku. Mając na uwadze powyższe w ocenie MWINB bezspornie PINB dopuścił się naruszenia art. 7, 77 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ będzie zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania, z uwzględnieniem wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, a następnie dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. L., zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej pomimo braku zachodzenia ku temu przesłanek, w szczególności poprzez uznanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, choć organ l instancji ma wszystkie dane, dokumenty i środki, by wydać decyzję merytoryczny w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co z kolei prowadzi do zupełnie nieuzasadnionego przedłużania trwania postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu E. L. wskazała, że organ II instancji nadużył swych uprawnień kasatoryjnych, zamiast orzec merytorycznie. W niniejszej sprawie nie zachodzą, bowiem żadne przesłanki do uznania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i w tym celu należy przekazać sprawę ponownie PINB w N. Uwzględniając skandalicznie długi czas działania organów nadzoru budowlanego (PINB - 6 miesięcy od wyroku WSA w Krakowie do decyzji, MWINB - ponad rok od odwołania do decyzji) prowadzić by to miało do zupełnie nieuzasadnionego dalszego przedłużania postępowania w sytuacji, w której wszystko jest jasne, istnieją: < dwa wiążące wyroki sądowe (wyroki WSA w Krakowie z 6 września 2017 r., II SA/Kr 600/17 oraz z dnia 19 września 2017 r., II SA/Kr 598/17), < jedna ostateczna decyzja pozwolenia na użytkowanie z dnia 8 kwietnia 2010 r., znak: [...] oraz < jedna ostateczna decyzja nr [...] z dnia 7 maja 2018 r., znak [...] umarzająca postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Podkreślono, że w obrocie prawnym pozostaje ważna, ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, co zgodnie z doktryną i orzecznictwem (w tym wyrokiem wiążącym w trybie art. 153 p.p.s.a.) powoduje, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 p.b., więc MWINB winien decyzje organu l instancji uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Zaskarżona sprzeciwem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza powyższy przepis, co powoduje konieczność jej uchylenia. W zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawarł stwierdzenia, które pozostają w wewnętrznej sprzeczności. Na początku jej uzasadnienia stwierdza, że "Do wyjaśnienia pozostaje jednak przede wszystkim, czy przywołana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, gdyż jeśli tak, to stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane". Pod koniec uzasadnienia stwierdza: "Wobec faktu, iż w obrocie prawnym nadal znajduje się decyzja PINB z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] nie było dopuszczalne procedowanie przez z organ I instancji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., co potwierdził również sąd w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku". Organ II instancji ustalił wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy i zdeterminował sposób rozstrzygnięcia tej sprawy przez organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu. W sprzeczności z tak stanowczymi ustaleniami pozostają, więc stwierdzenia organu II instancji, iż "W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ będzie zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania, z uwzględnieniem wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, a następnie dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania". W ramach postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego już dokonał we własnym zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Jak wynika z cytowanych wyżej fragmentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przesądził w sposób wyraźny i jednoznaczny, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z 8 kwietnia 2010 r. pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym MWINB uznał za wiarygodny dołączony do odwołania dowód z dokumentu tj. decyzji PINB maja 2018 r. umarzającej postępowanie w sprawie uchylenia pozwolenia na użytkowanie – pomimo, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że "Powyższa decyzja nie podlega jednak ocenie MWINB w niniejszym postępowaniu odwoławczym". Jest to wyraźna sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Gdyby jednak organ II instancji miał wątpliwości co do bytu prawnego pozwolenia na użytkowanie oraz sposobu zakończenia nadzwyczajnego postępowania dotyczącego tejże decyzji, może w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnić materiał dowodowy, zwracając się do PINB o udzielenie informacji w omawianym zakresie. Jak jednak wskazano powyżej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek wątpliwości organu odwoławczego. Nakazując organowi I instancji dokonanie w ponownie prowadzonym postępowaniu "wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania" oraz "dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania", [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we własnym zakresie rozstrzyga wszystkie te kwestie. MWINB wytknął organowi I instancji uchybienie polegające na pominięciu wskazanej przez WSA w sposób wiążący kwestii pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia na użytkowanie (decyzja z 8 kwietnia 2010 r.). Następnie sam dokonał ustaleń faktycznych dotyczących bytu prawnego tej decyzji, jednocześnie stwierdzając, że ustalenia te wykluczają możliwość dalszego prowadzenia postępowania. O ile można się zgodzić z zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, iż "PINB dopuścił się naruszenia art. 7, 77 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy", to jednak sama ta okoliczność nie daje podstaw do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym. W art. 138 § 2 zd. 1 in fine zawarto, bowiem drugą przesłankę, która musi być spełniona, aby możliwe było wydanie takiej decyzji: konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skoro [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we własnym zakresie dokonał koniecznych ustaleń faktycznych, (których brak wytknął organowi I instancji), to nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.