II SAB/Rz 75/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [....] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. R. z dnia 17 maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w [...] na rzecz skarżącego K. R. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 17 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KR (dalej: "skarżącego") na bezczynność Komendanta Komisariatu [...], w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 17 maja 2019 r. skarżący za pośrednictwem platformy ePUAP zwrócił się do Komendanta Komisariatu [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o sposobie zakończenia podjętej przez Policję interwencji w dniu 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 12:30, w stosunku do żebrzącej kobiety pod sklepem "[...]. W przypadku wystawienia mandatu karnego wniósł o podanie kwalifikacji prawnej wykroczenia, kwotę wystawionego mandatu oraz formy zapłaty – gotówkowa czy kredytowana. Komendant w piśmie z dnia 6 czerwca 2019 r. poinformował skarżącego, że interwencja w dniu 18 kwietnia 2019 r. była podjęta przez funkcjonariuszy Komisariatu [...], a pozostałe informacje nie mogą być podane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podniósł, że informacja czy interwencja policji ujawniła wykroczenia, a jeśli tak, to jakiej kwalifikacji prawnej oraz jakie sankcje zostały wyciągnięte, stanowi bez wątpienia informacje publiczną. Informacje tego rodzaju są powszechnie przekazywane w mediach przez rzeczników prasowych Policji wobec różnych spraw i nie budzi to żadnych kontrowersji. W ocenie skarżącego powyższe oznacza, że organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił żądanej informacji. W złożonej skardze KR wniósł o zobowiązanie Komendanta do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania oraz przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie skargi. Informacja wnioskowana przez skarżącego nie stanowi informacji publicznej, gdyż dotyczy informacji pozostających w posiadaniu władz publicznych, dotyczących sprawy indywidualnej a nie publicznej. Takie informacje nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 1 i art. 6 u.d.i.p. W opisywanej sprawie nie znajduje potwierdzenia zarzut bezczynności organu. Wniosek skarżącego został rozpatrzony poprzez udzielenie odpowiedzi we właściwej formie i terminie, natomiast okoliczność, że skarżący nie jest usatysfakcjonowany nie może wpływać na ocenę zasadności jego żądania. Radca prawny JW przedłożyła pełnomocnictwo udzielone przez Komendanta Komisariatu [...] i wyjaśniła, że udzielona odpowiedź na skargę jest stanowiskiem tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018r, poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, jak wynika z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art. 13 u.d.i.p. terminie, stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 dostępny na str. cbosa). Trzeba również wskazać, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach skarg na bezczynność polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej skarżący nie jest zobowiązany do składania wezwania o usunięcie naruszenia prawa w oparciu o art. 52 § 3 P.p.s.a. (n.p. wyrok NSA ww., wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 17/09). W wyroku NSA z dnia 24 maja 2006 r. postawiono znajdującą zastosowanie w niniejszej sprawie tezę, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Prawo do informacji, w świetle art. 61 Konstytucji RP, jest publicznym prawem obywatela, które odbywa się na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa, co oczywiste, znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Komendantowi Policji bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy, na dowód czego przekazał do Sądu kopię pisma z dnia 11 czerwca 2019 r, o udzieleniu informacji na takie same pytania ale w stosunku do osób żebrzącej w okolicach [...]. Bezczynność polegać ma na nieudostępnieniu informacji objętej wnioskiem skarżącego. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy, jest każda informacja o sprawach publicznych. Aby informacja taka podlegała udostępnieniu musi być spełniony również warunek podmiotowy, wynikający z treści art. 4 u.d.i.p. informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i będącego w posiadaniu takiej informacji. Policja realizując zadania publiczne, jakimi są ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) zalicza się do organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 61 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc takich, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są np. art. 73-74 k.p.a., art. 156 i 321 k.p.k., § 93 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 249 z późn. zm.), art. 525 k.p.c. W uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 7/13, wyraźnie wskazano, że przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. oraz art. 525 k.p.c. i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa. Trzeba więc podkreślić, że odmienny tryb dostępu do akt dotyczy jedynie spraw w toku postępowania przygotowawczego. Natomiast nie odnosi się on do spraw zakończonych w zakresie prowadzonego postępowania przygotowawczego i to niezależnie od tego, w jaki sposób nastąpiło to zakończenie. Tylko w takich sprawach znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W sprawie niniejszej skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej o sposobie zakończenia interwencji podjętej przez Policję w dniu 18 kwietnia 2019 r. o godz. 12.30 wobec osoby żebrzącej na ul. [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądana informacja o działalności Policji spełnia w rozumieniu ustawy, warunki przedmiotowe i podmiotowe. Informacja ta stanowią informację o działalności organu publicznego, jakim jest Policja i znajdują się w jej dyspozycji. Dlatego na mocy art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Komendant jest zobowiązany do udostępnienia informacji, będących w jego posiadaniu. W związku z powyższym Komendant Policji, uznając udzielenie danej informacji, jako niedopuszczalne, winien był wydać decyzję administracyjną w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego nie uczynił, w konsekwencji dopuszczając się bezczynności w tym zakresie. Naruszenie prawa nie miało jednak charakteru rażącego. W warunkach sprawy niniejszej nieprawidłowości w działaniu organu nie były tak oczywiste i niewątpliwe, aby mówić o rażącym naruszeniu prawa. Zastosowanie bowiem niezgodnej z prawem formy działania organu, było konsekwencją przyjęcia odmiennej interpretacji pojęcia informacji publicznej. Wobec stwierdzenia, że działanie organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sad oddalił wniosek o przyznanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 500 zł. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę i na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 P.p.s.a.