II SA/Po 230/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. M. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej na działce o nr ewid.[...] (obręb [...]), położonej w [...] przy ul. [...] (zwane dalej odpowiednio: inwestycja; garaż; działka nr [...]). Na wstępie wskazać należy, że sprawa toczy się od roku 2014 r., kiedy to inwestor – J. R. złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia na budowę dla budynku garażowego na działce nr [...], Sprawa przechodziła wielokrotnie przez obie instancje postępowania administracyjnego oraz trzykrotnie w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyrokach z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Po [...] oraz z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po [...], które są prawomocne. Na skutek przechodzenia sprawy kilkukrotnie przez obie instancje postępowania administracyjnego po wskazanych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Prezydent zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę garażu dla J. K., wskazując, iż pozwolenie budowę budynku garażowego jednostanowiskowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej, o pow. zabudowy: [...] m2, pow. użytkowej: [...] m2, kubaturze: [...] m3, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]), położonej w [...], przy ul. [...], wg projektu budowlanego, którego autorami są: tech. bud. Z. K., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej, nr uprawnień [...], wpisany na listę [...] Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem: [...], inż. Z. Ż., posiadający uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów instalacji elektrycznych, nr uprawnień [...], wpisany na listę [...] Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem: [...], z zachowaniem następujących warunków: 1. budowę należy prowadzić zgodnie z warunkami pozwolenia, zatwierdzonym projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami, w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia, oraz zapewnić dojście i dojazd do działek, budynków i urządzeń z nimi związanych w trakcie wykonywania robót, 2. przed rozpoczęciem robót uzgodnić warunki ich prowadzenia z właścicielami działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...] i [...] (obręb [...]), 3. obiekty tymczasowe postawione na czas budowy mogą być użytkowane nie dłużej niż 30 dni od daty zawiadomienia o zakończeniu robót, 4. kierownik budowy (robót) jest obowiązany: a. prowadzić dziennik budowy, b. umieścić na budowie, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia, c. odpowiednio zabezpieczyć teren budowy, wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-2, art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny w sprawie wskazując, że zapadłe w sprawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazywały na potrzebę rozważenia i wyjaśnienia kwestii niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie zastosowania w omawianej sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie organu kluczowym stal się wyjaśnienie wątpliwości związanych z postanowieniem w sprawie odstępstwa od warunków technicznych. Wskazano, ze zdaniem Wojewody nieprawidłowość dotycząca postanowienia organu pierwszej instancji w sprawie odstępstwa od warunków technicznych wynikała z nieścisłości zawartej w upoważnieniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 października 2014 r. Wnioskowano bowiem o wydanie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, zwanego dalej: rozporządzenie; warunki techniczne), zaś Minister wydał upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów 12 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia. Podniesiono, że wniosek organu I instancji, z dnia [...] września 2014 r., dotyczył wystąpienia o odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt 1, gdyż działka na której został zaprojektowany budynek garażowy ma szerokość mniejszą niż 16 m i jest przeznaczona pod "zabudowę jednorodzinną". Jednakże na skutek protestu właścicieli sąsiedniej działki usytuowany został on w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki i organ administracji architektoniczno-budowlanej uznał, że należy uzyskać zgodę, na odstępstwo właśnie od powyższego przepisu. Wyjaśniono, że zgodnie ze wskazaniem potrzeby rozważenia i wyjaśnienia kwestii niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie zastosowania w omawianej sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, Prezydent w dniu [...] czerwca 2017 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o wyjaśnienie powyższych wątpliwości. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Minister wyjaśnił, iż przepisy § 12 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zawierają szczególne dopuszczenia sytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej, w odległościach mniejszych niż określone w ust. 1 tego przepisu, bez konieczności występowania do Ministra o udzielenie upoważnienia. § 12 ust. 3 enumeratywnie wskazuje przypadki, w których organ administracji architektoniczno-budowlanej sam (bez potrzeby uzyskania od ministra zgody) rozstrzyga o dopuszczeniu. Jednakże wszystkie wymagania wynikające z tych regulacji muszą zostać spełnione wprost, aby móc skorzystać z tego dopuszczenia. W innym przypadku (a taki zdaniem organu zachodzi w przedmiotowej sprawie), odstępstwo może być udzielone wyłącznie od przepisu podstawowego, tj. § 12 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja nie wypełniała wszystkich wymagań wynikających z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, Minister udzielił upoważnienia od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2. W oparciu o powyższe wyjaśnienie, Prezydent w decyzji z dnia [...] marca 2018 r. wskazał, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, umożliwiające zrealizowanie budowy budynku garażowego, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Organ I instancji podniósł w związku z tym, że pomimo wyjaśnienia omówionej kwestii prawidłowości udzielenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych Wojewoda w decyzji uchylającej decyzję Prezydenta z dnia [...] marca 2018 r., stwierdził, że w przedmiotowej sprawie odstępstwo winno zostać wydane od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1, nie zaś od § 12 ust. 1 pkt 2. Organ I instancji podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie, w dniu [...] września 2014 r. wystąpił do Ministra o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt 1. Minister odpowiadając na wystąpienie organu udzielił upoważnienie na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 i uzasadnił takie stanowisko w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Zdaniem organu I instancji ponowienie wystąpienia wydaje się bezzasadne. Odnosząc się do stwierdzenia w wyrokach Sądu Administracyjnego w [...] i uprzedniej decyzji Wojewody, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobligowany do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora i pomimo uzyskania upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych nie ma obowiązku udzielenia takiej zgody, Prezydent wskazał, iż należy wziąć pod uwagę fakt, że przed wystąpieniem do Ministra o upoważnienie dokonał analizy wniosku i jego zasadność, tj: - rozpatrzył wnioskowaną lokalizację budynku w odległości 0,5 m od granicy działki i uznał ją za szczególnie uzasadniony przypadek, gdyż za taki przypadek uznaje się sytuację, gdy inwestor wykazuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieruchomość ta przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na takie cele jakie planuje inwestor, a pomimo tego nie może on zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, - wziął pod uwagę interes obu stron, tj. zarówno właścicieli sąsiedniej działki jak i inwestora i przychylił się do wniosku inwestora o odstępstwo, który zmienił lokalizację budynku garażowego i oddalił go na odległość 0,50 m od granicy działki sąsiedniej, z uwagi na wynik negocjacji pomiędzy inwestorem a właścicielami sąsiedniej nieruchomości oraz możliwości zachowania istniejącego ogrodzenia, na co zwracali uwagę sąsiedzi, - ponadto uznał, wniosek za zasadny, gdyż przepis określony w § 12 ust. 3 pkt 1 "rozporządzenia" dopuszcza wprost lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,50 m, z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i przeznaczenie jej pod "zabudowę jednorodzinną". Jednak z uwagi na odsunięcie budynku garażowego na odległość 0,50 m od granicy działki, należało uzyskać zgodę na odstępstwo od powyższego przepisu, - równocześnie wzięto pod uwagę takie czynniki jak: kształt i wymiary działki, położenie i ukształtowanie terenu oraz stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a mianowicie: działka jest wąska o szerokości ok. 13 m w kształcie prostokąta, położona na terenie płaskim, w otoczeniu wąskich działek o zabudowie jednorodzinnej i towarzyszącej (budynki gospodarcze i garażowe), zlokalizowanej głównie na tylnych częściach działek, - stwierdził zgodność projektu planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - sprawdził kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej i stwierdził, że rozpatrywana lokalizacja garażu nie powoduje zacienienia tych pomieszczeń, zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzeniem w sprawie warunków techniczno-budowlanych, - uznał, że projektowany budynek spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej i że lokalizacja budynku nie wpływa niekorzystnie na odprowadzenie wód gruntowych na sąsiednie nieruchomości, - wziął pod uwagę to, że odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych, - ocenił pozytywnie możliwość sytuowania budynku garażowego o wnioskowanych przez inwestora gabarytach, gdyż ograniczenia co do gabarytów określone w § 12 ust 3 pkt 4 rozporządzenia nie dotyczą omawianej sytuacji. W analizowanej sprawie szerokość działki jest mniejsza niż 16 m i taka sytuacja odnosi się do § 12 ust. 3 pkt 1. Ponadto gabaryty przedmiotowego budynku są zgodne z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejno organ wywodził, że po przeprowadzonej wnikliwej analizie zgromadzonych materiałów w sprawie, w dniu [...] września 2014 r., organ administracji architektoniczno-budowlanej wystąpił z wnioskiem do Ministra o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno- budowlanych i zaopiniował go pozytywnie. Po uzyskaniu od Ministra Infrastruktury i Rozwoju upoważnienia oraz biorąc pod uwagę zasadność wniosku organ w drodze postanowienia wydał zgodę na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych. Podniesiono, że Wojewoda w decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., powołując się na wyrok Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. (sygn. akt: II SA Po [...]), wskazuje, że z uwagi na parametry działki inwestora oraz mający zastosowanie w niniejszym przypadku § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, do rozważenia jest kwestia budowy garażu w granicy działki bez konieczności uzyskania odstępstwa. Jego zdaniem należałoby wtedy rozważyć zmianę wniosku o pozwolenie na budowę i tym samym możliwość rozpatrzenia sprawy w oparciu § 12 ust. 3 pkt 1 przywołanego rozporządzenia, bez uzyskiwania odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych. Prezydent argumentował, że w przedmiotowej sprawie pierwotny wniosek inwestora dotyczył zlokalizowania zamierzenia budowlanego w granicy działki. Pierwsza decyzja pozwolenia na budowę wydana w dniu [...] lipca 2014 r. udzielała wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku w granicy działki. Dopiero na skutek ustaleń poczynionych w czasie trwania postępowania administracyjnego, w tym przeprowadzonej w jego toku rozprawie oraz spotkaniach z Prezydentem, inwestor zmienił swój wniosek odsuwając budynek od granicy działki na odległość 0,50 m, dokonując ustępstwa w stosunku do właścicieli działki sąsiedniej i w celu zachowania istniejącego płotu, na likwidację którego sąsiedzi nie wyrazili zgody. Zdaniem inwestora lokalizacja garażu w odległości większej niż 0,50 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej o nr ewid.[...] nie jest możliwa, gdyż spowodowałoby to sytuację, że samochód wjeżdżając do garażu zahaczałby o elementy betonowe budynku mieszkalnego tj. istniejące schody i taras. Natomiast sugerowana, przez sąsiadów [...] K. lokalizacja garażu przy istniejącym budynku mieszkalnym nie jest możliwa i akceptowana przez inwestora, gdyż ograniczałaby światło w oknach pomieszczeń mieszkalnych na parterze oraz uniemożliwiałaby dostęp do części ogrodowej działki. Proponowana przez inwestora lokalizacja spowodowana była bardzo małą powierzchnią do zagospodarowania działki i jej szerokością, ponadto faktem, że na sąsiednich działkach, usytuowane są już budynki gospodarcze i garażowe w granicach działek na tylnych ich częściach. W związku z powyższym powstała konieczność uzyskania odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych. Okoliczność ta doprowadziła do sytuacji, gdzie inwestor ponosi negatywne konsekwencje odsunięcia budynku od granicy działki. W związku z tym, fakt obowiązku uzyskania takiego odstępstwa stał się dla inwestora niekorzystny, gdyż w przypadku zlokalizowania budynku w granicy działki, wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę rozpatrywany byłby bez obowiązku rozpatrzenia przesłanki "nadzwyczajnego przypadku", który wprowadza do tego postępowania element dyskrecjonalności organów administracji publicznej. Organ wywodził, że rozpatrując po raz kolejny sprawę, chcąc rozważyć kwestię budowy garażu (choć budynek jest już wybudowany) w granicy działki, wyznaczył na dzień [...] czerwca 2018 r. rozprawę administracyjną. Rozprawa miała na celu uzyskanie od inwestora informacji na temat zmiany wniosku na budowę garażu, bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, od której obecnie odsunięty jest o 0,5 m oraz uzgodnienia interesów stron. Organ wezwał do udziału w rozprawie wszystkie strony postępowania. W dniu [...] czerwca 2018 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w [...] odbyła się rozprawa administracyjna, na którą stawili się: J. K., M. K. (upoważniona do uczestnictwa w rozprawie), P. K. i A. P.. Zebranych poinformowano, że rozprawa została zwołana z uwagi na zawartą w decyzji Wojewody sugestię usytuowania budynku garażowego w granicy i w związku z przedstawionym stanowiskiem Wojewody konieczne było zapoznanie się ze zdaniem inwestora w tej sprawie - przedstawienie jego stanowiska na temat zmiany wniosku. Inwestor odniósł się do sugestii podjętej w decyzji Wojewody, że inwestycja mogłaby powstać w granicy działki i stwierdził, że nie zmieni wniosku oraz podtrzymuje dotychczasowy jego zakres. Organ administracji architektoniczno-budowlanej uznał, że podnoszone w toku postępowania (kilkukrotne pisma oraz stanowiska przestawione na rozprawie) uwagi zarówno J. K. jak i [...] K., omawiane i wyjaśniane były już podczas całego postępowania administracyjnego i nie wnoszą do sprawy nowych faktów. Reasumując organ uznał, nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej, ponieważ: - zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego, - załączony projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w art. 34 ustawy Prawo budowlane, projektanci dołączyli do projektu budowlanego wymagane, art. 20 ust. 4 ww. ustawy, oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska, - projekt budowlany jest kompletny i posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb i oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7, - projekt budowlany wykonany jest przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o przynależności projektantów do izby samorządu zawodowego, - projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, gdyż na lokalizację garażu w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]), - inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a kwestia wątpliwości, związanych z wydanym przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju upoważnieniem do wyrażenia zgody na odstępstwo, została wyjaśniona, - przepisy § 12 ust. 3 pkt 1, przywołanego rozporządzenia, określające możliwość usytuowania budynków na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, w "zabudowie jednorodzinnej" (takie warunki spełnia działka inwestora), nie wprowadzają ograniczeń dotyczących gabarytów budynku, - ograniczenia, na które powołują się skarżący, określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (§ 12 ust. 3 pkt 4), które umożliwiają sytuowanie budynku garażowego o długości nie większej niż 5,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, nie dotyczą omawianej sytuacji, gdyż dotyczą one lokalizacji obiektu na działce szerszej niż 16 m, - ograniczenia co do gabarytów budynków garażowych wprowadzają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. maksymalną wysokość - 5 m i obowiązek stosowania dachów o kącie nachylenia połaci nie większym niż 45 stopni. Ograniczenia te zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Inwestor projektując zastosował najniższe nachylenie dachu - 15 stopni, - zważywszy na spełnienie wymagań stawianych przez warunki techniczno-budowlane i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ma podstaw do kwestionowania formy i wielkości inwestycji, - lokalizacja budynku garażowego nie powoduje zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce sąsiedniej; podnoszony przez sąsiadów problem zacienienia części ogrodowej działki i przewidywana degradacja roślin i gleby, nie są uregulowane przepisami prawnymi m.in. ustawy Prawo budowlane; przedmiotowa inwestycja nie powoduje zacienienia w rozumieniu Prawa budowlanego, wobec czego należy uznać, iż spełnia wymagania określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków techniczno-budowlanych, dotyczących kwestii nasłonecznienia; organ dokonał analizy zacienienia sąsiedniej nieruchomości przez omawiany budynek garażowy i stwierdził, że maksymalny zasięg cienia rzucany przez kalenicę budynku, w dniach równonocy (21 marca - 21 września) w godz. od 800 do 1600 wynosi 3,50 m od granicy działki, - w celu ochrony interesów właścicieli nieruchomości sąsiedniej zaprojektowano odpowiedni system odprowadzania wody opadowej, - strony brały czynny udział w toku postępowania administracyjnego, - wreszcie - przeprowadzono rozprawę administracyjną, celu rozważenia zmiany wniosku na budowę garażu, bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, od której obecnie odsunięty jest o 0,5 m, uzyskania informacji na ten temat od inwestora i uzgodnienia interesów stron postępowania; inwestor nie wyraził zgody na zmianę wniosku, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do jego zmiany. Do decyzji załączono wymagane prawem załączniki. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli [...] [...] wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów art. 35 prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany i planowana inwestycja spełnia wszystkie normy wynikające z w/w przepisów podczas, gdy nie spełnia ona przepisów technicznych, 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegającej na niewłaściwej interpretacji pisma z Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. i uznaniu, że zgoda Ministra Infrastruktury i Budownictwa na odstępstwo od ustaleń rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. dotyczyła wnioskowanej lokalizacji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w [...], podczas gdy Minister Infrastruktury i Budownictwa w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. wskazał, że wydał upoważnienie na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia a nie ust. 3, albowiem do zastosowania normy z § 12 ust. 3 w/w rozporządzenia konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w/w przepisie, których przedmiotowa inwestycja nie wypełnia, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegający na dowolnym uznaniu, że inna lokalizacja inwestycji wnioskodawcy jest niemożliwa a budowa 1,5 od granice będzie uniemożliwiała wjazd albowiem samochód wjeżdżający do garażu będzie zahaczał o elementy betonowe budynku, podczas gdy z załączonych zdjęć wynikają twierdzenia przeciwne w szczególności iż usytuowanie takie garażu nie będzie kolidowało z budynkiem mieszkalnym, 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym uznaniu, że inna lokalizacja inwestycji wnioskodawcy jest niemożliwa przy budynku mieszkalnym, gdyż będzie ograniczała światło w oknach pomieszczeń mieszkalnych na parterze oraz uniemożliwiłaby dostęp do części ogrodowej nieruchomości, podczas gdy z załączonych zdjęć wynikają twierdzenia przeciwne a okna te nie są przeznaczone na pobyt ludzi a są oknami łazienkowymi, 5. rażące naruszenie przepisów to jest §12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że ww. norma ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy do zastosowania ww. odstępstwa od zasady konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich wymagań łącznie ww. przepisie - a przedmiotowa nieruchomość nie spełnia ww. warunków, 6. rażące naruszenie przepisów tj. art. 107 § 3 Kpa poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia i nie odniesienie się do wszystkich przesłanek uzasadniających wydanie decyzji, w szczególności brak wskazania podstawy prawnej wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego udzielenia pozwolenia na budowę, nie odniesienie się do wszystkich zastrzeżeń wskazanych w wyrokach Wojewódzkich Sądach Administracyjnych z dnia [...] czerwca 2015 r. z dnia [...] czerwca 2016 r., 7. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 70, 77 Kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wyjaśnienie podstawy prawnej do zastosowania odstępstwa od normy prawnej wyrażonej w przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia a nie ust. 3, albowiem do zastosowania normy z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych ww. przepisie, których przedmiotowa inwestycja nie wypełnia, 8. wreszcie rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 7, 70, 77 Kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie odniesienie się do oddziaływania przedmiotowej nieruchomości na nieruchomość odwołujących, jak również nie odniesienie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i do usytuowania budynków na nieruchomości [...] K. w szczególności nie odniesienie do usytuowania budynku gospodarczego znajdujących się na nieruchomości [...] K. w kontekście planowanej inwestycji i zastosowania odstępstwa od zasad wyrażonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...].4.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie odniesienie się do oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość odwołujących. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ opisał stan faktyczny w sprawie i wskazał, iż zgodne z art. 153 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kolejno organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 j.t., zwanej dalej Prawo budowlane) każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W tym kontekście wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budo wlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wywodził, że zgodnie z ww. przepisem możliwe jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy (względnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska jak również z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Podkreślono, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest jednak uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby, zdaniem organu, w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 Kpa). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. A contrario organ wskazał, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może z kolei odmówić wydania pozwolenia na budowę, jest związany przepisami prawa i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy, jeżeli ten spełni wszystkie wymagane prawem przesłanki. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wywodził, że na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy (plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r (zwany dalej: [...]). Działka inwestora o nr ewid. [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w mpzp symbolem [...], dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W ustaleniach szczegółowych mpzp (§ 16) dopuszczono lokalizację budynków gospodarczych i garażowych, określając ich maksymalną wysokość na 5 m i jedną kondygnację. Wskazano, iż powierzchnia zabudowy nie może być większa niż 40 %, a powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 30 % powierzchni działki, określono również geometrię dachów projektowanych budynków - dachy dwuspadowe lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci 15°-45°. Organ skonstatował, że po przeanalizowaniu parametrów projektowanego budynku doszedł do przekonania, że zamierzenie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazanymi powyżej, co również potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie. Kolejno organ wypowiedział się w kwestii usytuowania budynku w zbliżeniu do granicy (0,5 m od granicy z działką sąsiednią o nr [...]). W tej mierze organ wywodził, że generalne wytyczne dotyczące sytuowania budynków i obiektów budowlanych zostały zawarte w § 12 Rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Ogólna zasada wynikająca z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ zwrócił uwagę, że od przytoczonej zasady ogólnej ustawodawca przewidział wyjątki. I tak, zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 "w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m". Do budynków gospodarczych i garażowych odnosi się również § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w którym wskazano, iż dopuszcza się sytuowanie tego typu budynków "o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych". Dalej organ wywodził, że przepis § 12 ust. 3 pkt 1 dotyczy usytuowania budynków względem granicy działki na działkach budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m. Regulacja ta dotyczy wszystkich budynków, a więc także budynków gospodarczych (oraz jak w niniejszym przypadku garażowych). Zdaniem organu, istotnym elementem, decydującym o zastosowaniu tego przepisu jest szerokość działki. To szerokość działki (mniejsza niż 16 m), a nie rodzaj budynku determinuje możliwość zastosowania omawianego przepisu. Z faktu, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia dotyczy odległości od granicy budynków gospodarczych i garaży nie wynika, że tym samym budynki gospodarcze (i garażowe) zostały wyłączone spod regulacji § 12 ust. 3 pkt 1. W pkt 1 jak już wyżej wskazano, możliwość sytuowania budynku gospodarczego w granicy działki istnieje z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i nie jest ona zależna wówczas od jego wysokości i długości. Natomiast w pkt 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i wysokości, a nie od szerokości działki. Dlatego też, zdaniem organu, z uwagi na szerokość działki inwestora wynoszącą ok. 13,5 m zastosowanie ma § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a tym samym wskazane w pkt 4 wymiary budynku nie mają odniesienia do przedmiotowej sprawy. Organ wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie stwierdził, iż inwestor zaprojektował budynek o wymiarach zbliżonych do maksymalnych przewidywanych przez plan miejscowy, jednakże należy zwrócić uwagę, iż organ nie ma możliwości, by nakazywać inwestorowi zmniejszenie projektowanego budynku skoro jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania pod względem gabarytów. Dodatkowo podniesiono, iż na nieruchomościach sąsiednich tj. działkach [...], [...] istnieją budynki gospodarcze o wymiarach zbliżonych do projektowanego, zlokalizowane w głębi działek, przy granicach nieruchomości, zatem takie usytuowanie budynku (w głębi działki, przy granicy nieruchomości) nie wpłynie, według organu, negatywnie na stan zagospodarowania terenu objętego planem miejscowym, a jednie powieli wzorzec już na przedmiotowym terenie zastany. Następnie organ wskazał za wyrokiem WSA z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po [...], że lokalizacja budynku powinna być rozpatrywana z zastosowaniem § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Działka inwestora, jak już zasygnalizowano, spełnia bowiem stawiany w powołanym przepisie wymóg, tj. ma szerokość mniejszą niż 16 m. Z tego powodu możliwe byłoby zbudowanie przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub bezpośrednio w granicy nieruchomości, o co początkowo wnioskował inwestor. Z uwagi jednak na stanowczy protest sąsiadów - właścicieli działki o nr ewid.[...], inwestor zdecydował o zmianie wniosku pod względem usytuowana garażu (odsunięciu planowanego budynku 0,5 m od granicy nieruchomości). W związku z tym koniecznym stało się wystąpienie do właściwego Ministra o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Stosownie do art. 9 ustawy Prawo budowlane w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się bowiem odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7, a właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, w drodze postanowienia udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych może być udzielone jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Za taki należy, zdaniem Wojewody, uznać sytuację, kiedy inwestor, pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i braków przeciwwskazań do realizacji danej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego łub decyzji o warunkach zabudowy, nie może zrealizować swojego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. W tym kontekście organ wskazał, że inwestor argumentując złożony wniosek o odstępstwo wskazał, iż usytuowanie garażu przy istniejącym budynku mieszkalnym w istotny sposób ograniczy dostęp do części ogrodowej działki oraz dostęp światła dziennego do pomieszczeń w parterze budynku. Zlokalizowanie z kolei garażu w odległości większej niż 0,5 m od granicy działki z uwagi na zagospodarowany teren i wystające elementy budynku (taras i schody) znacznie utrudni wjazd do wnętrza. Poza tym inwestor wskazuje na trwający od długiego czasu konflikt sąsiedzki i brak możliwości dojścia do porozumienia w związku z czym gotów był na ustępstwo w postaci zlokalizowania budynku w odległości od 0,5 m mimo, jak wskazał Sąd, możliwości sytuowania budynku w granicy bez uzyskiwania dodatkowej zgody w postaci odstępstwa od warunków technicznych. Inwestor składając wniosek o udzielenie odstępstwa powołał się na § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w celu umożliwienia lokalizacji ściany bez otworów okiennych odległości 0,5 m od działki sąsiedniej. Z kolei we wniosku kierowanym już bezpośrednio do Ministra Infrastruktury i Rozwoju przez Prezydenta Miasta [...] wskazano na § 12 ust. 3 pkt 1 jako przepis, od którego wnioskuje się o odstępstwo. Minister po zapoznaniu się ze złożonymi wnioskami i załącznikami w postaci: wypisu i wyrysu z planu miejscowego, projektu zagospodarowania działki, rysunków elewacji, rzutów i przekroju, wydał dnia [...] października 2014 r. upoważnienie dla Prezydenta. Jednocześnie Minister wskazał, iż udziela upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych "umożliwiające wykonanie w projektowanej budowie budynku garażowego, na działce budowlanej nr ewid.[...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] w [...]". Istotnie, jak zauważył Sąd, w sprawie odstępstwo winno zostać wydane od § 12 ust. 3 pkt 1 nie zaś § 12 ust. 1 pkt 2, który odnosi się do ogólnej zasady sytuowania budynków w stosunku do granic nieruchomości. Kolejno organ wywodził, że zapadłe w sprawie orzeczenia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2015 r., sygnatura akt II SA/Po [...] oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] maja 2016 r., sygnatura akt: II SA/Po [...]) wskazywały na potrzebę rozważenia i wyjaśnienia szeregu kwestii niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie zastosowania w omawianej sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Tak jak zostało to powyżej przedstawione w omawianej sprawie niezbędnym okazało się wyjaśnienie wątpliwości związanych z postanowieniem Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r., w sprawie odstępstwa od warunków technicznych. Nieprawidłowość dotycząca postanowienia organu pierwszej instancji w sprawie odstępstwa od warunków technicznych wynikała z nieścisłości zawartej w upoważnieniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]. Wnioskowano bowiem o wydanie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś Minister wydał upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia, podczas gdy z samej treści tego upoważnienia wynika, iż upoważnienie dotyczy zgody na odstępstwo z § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia (tj. objęte wnioskiem). Podkreślono, że Prezydent wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o wyjaśnienie powyższych wątpliwości, w następstwie czego pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wyjaśnił, iż przepisy § 12 ust. 3 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. zawierają szczególne dopuszczenia sytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej, w odległościach mniejszych niż określone w ust. 1 tego przepisu. Jednakże wszystkie wymagania wynikające z tych regulacji muszą zostać spełnione wprost, aby móc skorzystać z tego dopuszczenia. W innym przypadku, odstępstwo może być udzielone wyłącznie od przepisu podstawowego, tj. § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ze względu na fakt, iż przedmiotowa inwestycja nie wypełniała wszystkich wymagań wynikających z § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, upoważnienie zostało wydane od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] maja 2016 r. (sygnatura akt: II SA/Po [...]) wskazujące na potrzebę powtórnego przeanalizowania sprawy i szczegółowego uzasadnienia wyjątkowych okoliczności pozwalających na zastosowanie w sprawie odstępstwa od § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, a nie od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia, uznał za konieczne ponowne wystąpienie do właściwego ministra o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda pismem z dnia [...] września 2018 r. wystąpił zatem do Ministra w powyższej sprawie. Minister Inwestycji i Rozwoju pismem z dnia [...] listopada 2018 r. w odpowiedzi na powyższy wniosek organu odwoławczego wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, umożliwiające usytuowanie na działce budowlanej nr ewid.[...] przy ul. [...] w [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku garażowego w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid.[...], zostało udzielone przy piśmie z dnia [...] października 2014 r. Dodatkowo zaznaczono, iż Minister nadał podtrzymuje wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Wobec powyższego, uwzględniając stanowisko Ministra wyrażone przy pismach z dnia [...] lipca 2017 r. i z dnia [...] listopada 2018 r., zdaniem organu, uznać należy, iż wydanie upoważnienia do udzielania zgody na odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowiłoby w istocie upoważnienie do odstępstwa od odstępstwa. Minister bowiem wyjaśnił, iż przepisy § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia zawierają szczególne dopuszczenia sytuowania budynków w odległościach mniejszych niż określone w ust. 1 tego przepisu bez konieczności występowania do Ministra o upoważnienie na odstępstwo. W innych przypadkach niż określone § 12 ust. 3 - odstępstwo może być udzielone tylko od przepisu podstawowego, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia. W rozpatrywanym przypadku Minister wydał upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu podstawowego - § 12 ust. 1, gdyż przedmiotowa inwestycja nie wypełnia wszystkich wymagań wynikających z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Aby móc bowiem skorzystać z dopuszczenia sytuowania budynków zabudowie jednorodzinnej przewidzianego w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia wszystkie zawarte w nim wymagania muszą być spełnione wprost, co w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi. Stąd należało uznać, że nieścisłości dotyczące wydanego w omawianej sprawie odstępstwa zostały wyjaśnione. Następnie wskazano, że wobec braku porozumienia między inwestorem i odwołującymi co do lokalizacji budynku, nie byłoby możliwe jego usytuowanie w zaproponowanym przez inwestora miejscu bez uzyskania odstępstwa od warunków technicznych, które nie przewidują lokalizacji innej niż wskazane w § 12 rozporządzenia (tj. 4 m, 3 m, 1,5 m czy w granicy nieruchomości). Zasadne było zatem udzielenie zgody na odstępstwo mając na uwadze okoliczności wskazane w złożonym wniosku. Odnosząc się kolejno do kwestii zacienienia działki odwołujących podkreślono, iż § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mówiący o konieczności zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń odnosi się tylko do nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Podnoszony w zarzutach skarżących problem zacieniania działki (części ogrodowej) i przewidywana przez skarżącego degradacja roślin i gleby, nie są regulowane zapisami prawa budowlanego. Zatem w rozumieniu ustawy Prawo budowlane przedmiotowa inwestycja nie będzie powodowała zacienienia. Zdaniem organu w sprawie dokonano odpowiedniego wyważenia interesów obu przeciwnych stron tj. inwestora i sąsiadów – [...] K.. W zakresie zarzutów stawianych w kwestii geometrii dachu organ wywodził, że może one wpływać na nieznaczne zwiększenie cienia rzucanego na działkę sąsiednią. Jednakże jak wskazywano wcześniej - kwestia zacieniania regulowana jest przepisami Prawa budowlanego i ma zastosowanie tylko do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a nie do ogrodowych części działki. Poza tym organ nie ma prawnych możliwości narzucenia inwestorowi zmiany geometrii dachu w sytuacji, gdy zastosowane rozwiązanie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że organ nie posiada prawnych możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wprowadzenia zmian konstrukcyjnych w projekcie architektoniczno-budowalnym w zakresie np. podnoszonej wielokrotnie przez odwołujących jak i wskazywanej w wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] maja 2016 r. kwestii geometrii dachu w sytuacji, gdy jest ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejno podniesiono, że wskazywana przez Sąd możliwość "ewentualnego "powrotnego" skorygowania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę" (powrót do pierwotnego wniosku - budowy w ostrej granicy nieruchomości) w celu zbadania zamierzenia pod względem zgodności z § 12 ust. 3 pkt 1 z pominięciem odstępstwa od warunków technicznych na obecnym etapie nie byłaby zasadna z uwagi na zrealizowanie budynku przez inwestora w oparciu o uchyloną przez Sąd decyzję (inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z zatwierdzonym projektem, w okresie, gdy dysponował ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, co potwierdzają wpisy w dzienniku budowy, przyjęcie zgłoszenia zakończenia budowy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] i kontrola nadzoru budowlanego przeprowadzona na nieruchomości Pana Kostowskiego). Końcowo organ zwróci uwagę, że istotną kwestią jest ustalenie czy planowana inwestycja narusza interesy właścicieli nieruchomości sąsiedniej w kontekście możliwości jej zagospodarowania w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, w szczególności w kontekście art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiującego obszar oddziaływania inwestycji. W tej mierze organ wywodził, że zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów tych należą, oprócz norm zawartych w ustawie Prawo budowlane, również przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i inne, a przede wszystkim przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego, określające warunki techniczne dotyczące różnego typu obiektów. Przywołane przepisy wymieniają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego i regulują m.in. odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Należy zatem podkreślić, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny. Analizując przedmiotowy przypadek pod względem naruszenia przepisów prawa godzących w interes osób trzecich, tj. odwołujących, organ stwierdził, że planowana inwestycja nie wpłynie na nieruchomość odwołujących w sposób ograniczający jej użytkowanie i zagospodarowanie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podsumowując organ stwierdził, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów, w tym Prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie oraz przepisami technicznymi. Inwestor załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę", wobec czego, zdaniem Wojewody, należało utrzymać w mocy decyzję Prezydenta udzielającą pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wnieśli P. K. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji z a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 35 Prawa Budowlanego poprzez ich niewłaściwą zastosowanie i uznanie, że przedstawiony przez wnioskodawcę projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami Uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2008 r. i przepisami prawa budowlanego oraz wymaganiami technicznymi, a zastosowane odstępstwo od wymagań technicznych wskazanych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych nie będzie zbyt uciążliwe dla nieruchomości sąsiednich, podczas gdy z okoliczności sprawy wynikają twierdzenia przeciwne, w szczególności fakt, że inwestycja ta nie spełnia wymagań z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 jak i nie mają do niej zastosowanie odstępstwa, 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie technicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wyjaśnione zostały okoliczności zastosowania odstępstwa wydanego w upoważnieniu Ministra podczas, gdy z pism Ministra wynikają twierdzenia przeciwne w szczególności fakt, że nie ma możliwości zastosowania odstępstw od warunków technicznych niniejszej inwestycji., 3. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie oraz nie ustalenie oddziaływania projektowanego budynku na nieruchomość sąsiednia co spowodowało błędne uznanie, że skoro w przepisach prawa budowlanego nie występują normy dotyczące zacienienia nieruchomości w częściach "ogrodowych" to organ nie jest zobowiązany do badania oddziaływania projektowanej budowli na nieruchomość sąsiednią, podczas gdy z prawidłowej wykładni w/w norm prawnych wynika, iż organ administracyjny wydając pozwolenie na budowę winien poszanować występujące w obszarze oddziaływania słuszne interesy osób trzecich, oraz rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: 1. art. 7, 77 Kpa poprzez nierozpoznanie zarzutów skarżących z pisma z dnia [...] lutego 2015 r. i brak weryfikacji zarzutów do postanowienia Ministra z dnia [...] października 2014 r. dotyczącego możliwości zastosowania odstępstwa od warunków technicznych usytuowania przedmiotowej inwestycji od granicy w odległości 0,50 m i oddziaływania takiego usytuowania na nieruchomość sąsiednią, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na dowolnym i sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje ponad przeciętną miarę na nieruchomość skarżących, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynikają twierdzenia przeciwne w szczególności fakt, że usytuowanie inwestycji 0,50 m od granicy skarżących spowoduje zacienienie nieruchomości skarżących jej zawilgocenie i zagrzybienie, 3. art. 7, 70, wz. z art. 77 Kpa i art. 80 Kpa, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Zarzuty skargi rozwinęli skarżący w jej uzasadnieniu podtrzymując swoje stanowisko konsekwentnie prezentowane w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 r. skarżący J. K. w sposób emocjonalny przedstawił swój stosunek do sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, uznając, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji negatywnej, a w okolicznościach sprawy organ I instancji zasadnie zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę garażu. Przede wszystkim jednak należy na wstępie zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie zapadły już uprzednio prawomocne wyroki sądu administracyjnego. W związku z tym zarówno organ I instancji, organ odwoławczy rozpoznający ponownie sprawę, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostają związani oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w tym wyroku WSA – zgodnie z dyspozycją art. 153 Ppsa. W rozumieniu tego przepisu przez "ocenę prawną" należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję tak rozumianej oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych, i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, uw. 1 i 2 do art. 153; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 153, Nb 1–3). W świetle przywołanego art. 153 Ppsa Sąd w obecnym składzie, z jednej strony, nie był władny poddawać ponownej analizie kwestii rozstrzygniętych już we wspomnianych wyrokach WSA, a z drugiej – był zobligowany, w pierwszej kolejności, skontrolować zastosowanie się przez organy wydające rozstrzygnięcia w postępowaniu toczącym się po wyroku sądowym do ocen i wytycznych w tych wyrokach zawartych. W tym miejscu przypomnieć należy, że w wyroku z dnia [...] maja 2016 II SA/Po [...] Sąd wskazał m.in., że gdyby inwestor nie skorygował dobrowolnie wniosku – uwzględniając (połowiczne) ustępstwo swoim sąsiadom w zakresie lokalizacji planowanego garażu – to w zasadzie mógłby zlokalizować projektowany budynek w kształcie wynikającym z projektu budowlanego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Zdaniem Sądu w sprawie II SA/Po [...] należałoby inwestorowi umożliwić ewentualne "powrotne" skorygowanie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd ten stwierdził również, że Wojewoda przedwcześnie uznał, że w sprawie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 35 Prawa budowlanego, umożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie z zastosowaniem odstępstwa na podstawie art. 9 tej ustawy. Na tle powyższych rozważań Sąd w niniejszej sprawie stwierdza, że z akt sprawy wynika, że organy uwzględniły wytyczne Sądu w zakresie możliwości zmiany wniosku przez inwestora. W tym celu przeprowadzono nawet rozprawę administracyjną, jednak ze względów opisanych wcześniej Inwestor wniosku nie zmienił. Organy musiały zatem orzec w tych warunkach i, zdaniem Sądu, podjęto wszelkie kroki, żeby ostatecznie wyjaśnić kwestię możliwości zastosowania w sprawie odstępstwa od warunków technicznych. Należy bowiem wskazać, że w sprawie w sumie trzykrotnie wypowiadał się Minister Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W szczególności w ramach kontrolowanego postępowania organ II instancji pismem z dnia [...] września 2018 r. wystąpił do Ministra w powyższej kwestii. Minister Inwestycji i Rozwoju odpowiedział pismem z dnia [...] listopada 2018 r. wskazując, iż w rozpatrywanej sprawie upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, umożliwiające usytuowanie na działce budowlanej nr ewid.[...] przy ul. [...] w [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku garażowego w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid.[...], zostało udzielone przy piśmie z dnia [...] października 2014 r. Minister podtrzymał też swoje wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. W opisanych okolicznościach organ, jak to opisano powyżej, uwzględniając stanowisko Ministra wyrażone przy pismach z dnia [...] października 2014 r., [...] lipca 2017 r. i z dnia [...] listopada 2018 r., uznał, iż wydanie upoważnienia do udzielania zgody na odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowiłoby w istocie upoważnienie do odstępstwa od odstępstwa. Minister bowiem wyjaśnił, iż przepisy § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia zawierają szczególne dopuszczenia sytuowania budynków w odległościach mniejszych niż określone w ust. 1 tego przepisu bez konieczności występowania do Ministra o upoważnienie na odstępstwo. W innych przypadkach niż określone § 12 ust. 3 - odstępstwo może być udzielone tylko od przepisu podstawowego, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia. Minister wydał upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu podstawowego - § 12 ust. 1, gdyż przedmiotowa inwestycja nie wypełnia wszystkich wymagań wynikających z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Aby móc bowiem skorzystać z dopuszczenia sytuowania budynków zabudowie jednorodzinnej przewidzianego w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia wszystkie zawarte w nim wymagania muszą być spełnione wprost, co w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi. Stąd, w ocenie organu, należało uznać, że nieścisłości dotyczące wydanego w omawianej sprawie odstępstwa zostały wyjaśnione. Stanowisko to Sąd w składzie niniejszym podziela. W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły również przepisów procesowych, prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, dając temu wyraz w prawidłowo skonstruowanych decyzjach. Organ dokonały również prawidłowego ustalenia przepisów prawnych będących podstawą rozstrzygnięć, a następnie prawidłowej ich wykładni i zastosowania. Wykonane zostały też, co podnoszono wcześniej, wytyczne wynikające z wyroków WSA. Należy bowiem wskazać, że w opisanych okolicznościach sprawy rzeczą organów było zastosowanie się do tych wyroku, w szczególności zaś organu II instancji skontrolowanie tego zastosowania się, a rzeczą Sądu jest kontrola, czy organy obu instancji zastosowały się do ceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach sądu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, to wskazać należy, że stanowiły one powielenie wcześniejszej skargi [...] K. i jako takie stanowiły już przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Na obecnym etapie sprawy uznać należy, że w głównej mierze stanowią one nieuzasadnioną polemikę z organami, nie popartą dowodami. Głównym motywem zaskarżenia rozstrzygnięć organów obu instancji było zwalczenie rozstrzygnięć niekorzystnych dla skarżących w ich subiektywnym odczuciu, nie zaś potrzeba ochrony porządku prawnego. Do tych zaś zarzutów, które miały w sprawie charakter merytoryczny, organy odniosły się szczegółowo w uzasadnieniach decyzji, jak opisano wcześniej i Sąd argumentację organów podzielił. Wreszcie wskazać należy, że ponieważ, jak podnoszono wcześniej, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany w tym sensie, że wobec ziszczenia się przesłanek zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ ma obwiązek wydać decyzję pozytywną, decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie Sąd uznał za odpowiadające prawu. W opisanych okolicznościach, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.