II SA/Gd 423/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: WSA Dariusz Kurkiewicz WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody z dnia 24 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 24 kwietnia 2017 r. uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 25 listopada 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego i odmawiającą ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [..] o pow. 1426 m2, położoną w G., obręb M. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 22 czerwca 2006 r., nr [..], Prezydent Miasta zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], położonej w G., obręb M., będącej własnością A. T., m.in. na działkę nr [..] o pow. 1426 m2. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 11 lipca 2006 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. A. T., na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2016r. poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., wystąpiła do Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej o ustalenie odszkodowania. Decyzją z dnia 25 listopada 2015 r., nr [..], Prezydent umorzył postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. działkę. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia A. T. zarzuciła naruszenie art. 98 ust. 3 u.g.n. oraz art. 105 § 1 k.p.a. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 24 kwietnia 2017r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę nr [..] położoną w G., obr. M. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę nr [..] toczyło się na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n. Z przepisów tych wynika, że nabycie przez podmioty publicznoprawne działek wydzielonych pod drogi - w myśl art. 98 ust. 1 u.g.n. – następuje, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wydzielona działka gruntu przeznaczona jest pod drogę publiczną (bądź jej poszerzenie); 2) podział nieruchomości dokonywany jest na wniosek właściciela/użytkownika wieczystego; 3) decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości jest ostateczna bądź orzeczenie o podziale jest prawomocne. Analizując kwestię, czy wydzielona działka nr [..] przeznaczona jest pod drogę publiczną organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że działką wydzieloną pod drogę w rozumieniu art. 98 u.g.n. jest działka przeznaczona na urządzenie drogi publicznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie w decyzji podziałowej zastrzeżono, że przy zbywaniu, dla nowopowstałych działek pozbawionych dostępu do drogi publicznej, należy zapewnić taki dojazd ustanawiając odpowiednio służebności drogowe. Powyższy zapis nie wskazuje na to, że działka nr [..] została na mocy dokonanego podziału przeznaczona pod drogę publiczną, tylko, że należy zapewnić jej dostęp do drogi publicznej (o ile jeszcze go nie posiada), ustanawiając odpowiednie służebności. Z pisma Kierownika Referatu Planów i Marketingu Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego z dnia 7 października 2015 r., wynika natomiast, że działka nr [..], obręb [..], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: 018-M22 - teren zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej, co potwierdzają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] (nr planu 1910), uchwalonego uchwałą nr XXXVII/1245/2005 Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2015 r. Przedmiotowy plan został również powołany w decyzji podziałowej Prezydenta z dnia 22 czerwca 2006r., w której stwierdzono, że dokonany podział jest zgodny z ustaleniami wskazanego planu. W tej sytuacji stwierdzono, że skoro plan wyraźnie określał przeznaczenie działki nr [..] pod zabudowę mieszkaniową, a nie pod drogę publiczną, to brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 98 ust. 1 u.g.n. Odnosząc się do powoływanego przez odwołującą się wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r. wyjaśniono, że sprawa ta nie ma przełożenia na stan faktyczny jaki zaistniał w niniejszym postępowaniu. W niniejszej sprawie działka nr [..] znajdowała się, zgodnie z zapisami planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej, a zgodnie z decyzją podziałową Prezydenta z dnia 22 czerwca 2006 r. przy jej zbyciu należało jej zapewnić dostęp do drogi publicznej (o ile jeszcze go nie osiada). Analiza interaktywnego planu miasta potwierdza, że przez działkę nr [..] możliwy jest dojazd do drogi gminnej - ulicy B. Dojazd ten został zapewniony dla wszystkich działek powstałych na mocy decyzji podziałowej Prezydenta z dnia 22 czerwca 2006 r., które położone są wzdłuż działki nr [..]. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z argumentacją strony odwołującej się, że z działki nr [..] korzysta nieograniczona liczba osób, ponieważ nie potwierdza tego dokonana przez organ odwoławczy analiza mapy, która w sposób jednoznaczny pokazuje, że działka ta stanowi jedynie dojazd do drogi publicznej - ulicy B. Podkreślić również należy, że w piśmie z dnia 19 grudnia 2013 r. Zarząd Dróg i Zieleni wskazał, iż działka nr [..] stanowi drogę wewnętrzną, a zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują zmian w tym zakresie. Podkreślono, że w wyniku podziału prowadzonego na podstawie art. 98 u.g.n. na rzecz podmiotów publicznoprawnych przechodzą tylko działki wydzielone pod drogi publiczne, a działki wydzielone pod drogi wewnętrzne, niezbędne dla obsługi komunikacyjnej danego terenu, nie przechodzą. Wydzielenie takiej drogi wśród nowopowstałych działek zapewnia ich komunikację z drogą publiczną, czyli droga ta powstaje w interesie właściciela nieruchomości, na wniosek którego zostaje dokonany podział. Podkreślono, że posiadanie drogi wewnętrznej, służącej dla prywatnego użytku, jest korzystne dla właściciela, dlatego niezasadne byłoby, aby każda droga, w tym wewnętrzna przechodziła na własność gminy/powiatu/województwa/Skarbu Państwa i stawała się ogólnodostępna. Wskazano, że w księdze wieczystej działki nr [..] ujawniono jej podział na działki od numeru [..] do nr [..] (dział I-O), a działka nr [..] nadal - zgodnie z wpisami w Dziale II - jest własnością A. T. Ponadto w dziale III ww. księgi ujawnione zostały ograniczone prawa rzeczowe - służebności gruntowe na rzecz każdorazowych właścicieli m. in. działek nr: [..]-[..] (powstałych z podziału działki nr [..]), polegające na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] (również powstałej z podziału działki nr [..]), która łączy wskazane działki z drogą publiczną. Mając na uwadze powyższe Wojewoda stwierdził, że podział działki nr [..] doprowadził do wydzielenia działki nr [..] pod drogę wewnętrzną, która nie stanowi ogólnodostępnego ciągu komunikacyjnego, a tym samym nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 98 ust. 1 u.g.n., czyli nie zaistniał skutek w postaci przejścia prawa własności tej działki na rzecz gminy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, że działka nr [..] stanowi drogę, z której korzystać może każdy, ponieważ działka ta jest nieruchomością prywatną (obciążoną służebnościami), a interes i prawo do przejazdu przez nią mają tylko mieszkańcy działek przyległych, utworzonych na mocy decyzji podziałowej z dnia 22 czerwca 2006 r. W konsekwencji wniosek o ustalenie odszkodowania nie może zostać uwzględniony. Powstała na wniosek skarżącej działka nr [..] ma umożliwiać dojazd do pozostałych wydzielonych działek budowlanych, a zatem nie ulega wątpliwości, że podział ten leżał w interesie wnioskującej o jego dokonanie. Wojewoda przychylił się do zarzutu skarżącej co do uznania wszczętego przez nią postępowania za bezprzedmiotowe, do czego w ocenie Wojewody nie było podstaw. Na gruncie niniejszej sprawy mamy zatem do czynienia nie z bezprzedmiotowością postępowania (ponieważ przedmiot i podmiot postępowania istnieje) tylko z brakiem spełnienia jednej z przesłanek, określonych w art. 98 u.g.n., co uniemożliwia ustalenie odszkodowania za działkę nr [..]. Z tego powodu Wojewoda wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1) naruszenie przepisów art. 129 ust. 5 i art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430); 2) naruszenie przepisów art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia pełnej i łącznej wykładni powołanych powyżej przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym rzeczywistego charakteru drogi, na potrzeby funkcjonowania której wydzielono działkę nr [..], która była przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne organu w zakresie charakteru drogi i zarzuca, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ było nieprawidłowe i w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji działki nr [..] jako drogi wewnętrznej. Według skarżącej organ przy klasyfikacji tej drogi nie uwzględnił warunków technicznych, jakie droga powinna spełniać. Ponadto nie uwzględniono przy klasyfikacji działki przepisów ustawy o drogach publicznych, stanowiska Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wyrażonego w wyroku z dnia 6 listopada 2010r. w sprawie ze skargi Bugajny i inni przeciwko Polsce oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodnie z nimi także wydzielenie na wniosek właściciela nieruchomości działki przeznaczonej pod drogę, która formalnie nie została uznana za drogę publiczną, lecz spełnia zarówno kryterium możliwości powszechnego dostępu i korzystania z niej przez nieograniczony krąg użytkowników, a jednocześnie spełnia wymogi techniczne do urządzenia na niej następnie (tj. po wydzieleniu działek) określonej kategorii drogi publicznej, powoduje obowiązek wypłaty przez określony podmiot publiczny, w tym wypadku gminę, stosownego odszkodowania. Według skarżącej działka nr [..] stanowi dostęp do innych działek nie tylko dla ich właścicieli lub użytkowników zgodnie z ustanowionymi służebnościąmi, lecz także dla osób trzecich, w tym podmiotów świadczących usługi komunalne. Ponadto na działce tej posadowiona jest infrastruktura mediów o charakterze publicznym, a korzystanie z niej nie jest ograniczone do jej właściciela i podmiotów uprawnionych na podstawie ustanowionych służebności. Istotne znaczenie ma również okoliczność, że droga obejmująca działkę nr [..] powstała w wyniku podziału kilku wcześniejszych nieruchomości, a działka nr [..] nie stanowi samodzielnie drogi dla działek wydzielonych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta, lecz spełnia tę funkcję wraz z innymi działkami, także na rzecz zapewnienia komunikacji dla innych nieruchomości. Natomiast droga, w której skład wchodzi przedmiotowa działka ma szerokość umożliwiającą budowę na niej jezdni o parametrach właściwych dla dróg publicznych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa obowiązujących na dzień rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzję Wojewody z dnia 24 kwietnia 2017 r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 25 listopada 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego i odmawiająca ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [..] o pow. 1426 m2, położoną w G., obręb M. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepis art. 93 ust. 1-3 u.g.n., który stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Właściwy organ składa wówczas wniosek o ujawnienie praw podmiotu publicznoprawnego w księdze wieczystej, a podstawą wpisu tego prawa do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Za działki gruntu, o których mowa wyżej, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem, a jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, wówczas właściciel może złożyć wniosek o ustalenie odszkodowania w postępowaniu administracyjnym. Aby zatem mogło dojść do przejścia z mocy prawa określonej działki gruntu na rzecz podmiotu publicznoprawnego muszą być spełnione łącznie następujące warunki: 1) z treści decyzji podziałowej w sposób jednoznaczny wynika, że konkretny grunt został na wniosek właściciela wydzielony pod drogę publiczną; 2) decyzja podziałowa, o której mowa wyżej stała się ostateczna i w związku z tym istnieje dokument, na podstawie którego organ właściwy może stwierdzić fakt nabycia przez podmiot publicznoprawny określonej działki gruntu z mocy prawa, z dniem w którym decyzja ta stała się ostateczna oraz wystąpić do sądu wieczystoksięgowego o wpis tego prawa na rzecz podmiotu publicznego. Na podstawie treści właściwej decyzji podziałowej organ prowadzący postępowanie w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. jest zatem zobowiązany zbadać, czy zachodziły powyższe przesłanki warunkujące możliwość wypłaty odszkodowania za utracone prawo własności wydzielonej części nieruchomości prywatnej pod drogę publiczną. Aby więc doszło do ustalenia odszkodowania na rzecz A. T. musiałby najpierw ustalić, że sporna działka [..] została wydzielona pod drogę publiczną i w wyniku tego podziału przeszła na własność Gminy Miasta. Na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] (nr planu 1910), uchwalonego uchwałą nr XXXVII/1245/2005 Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2015 r. Wojewoda ustalił, że działka nr [..], obręb [..], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: 018-M22 - teren zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej. Przedmiotowy plan został również powołany w decyzji podziałowej Prezydenta z dnia 22 czerwca 2006 r., w której stwierdzono, że dokonany podział jest zgodny z ustaleniami wskazanego planu. Ponadto w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr [..] ujawniono jej podział na działki od numeru [..] do nr [..] (dział I-0), a działka nr [..] nadal - zgodnie z wpisami w Dziale II - jest własnością A. T. W dziale III ww. księgi ujawnione zostały ograniczone prawa rzeczowe - służebności gruntowe na rzecz każdorazowych właścicieli m. in. działek nr: [..]-[..] (powstałych z podziału działki nr [..]), polegające na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] (również powstałej z podziału działki nr [..]), która łączy wskazane działki z drogą publiczną. Na podstawie powyższych dowodów organy prawidłowo ustaliły brak przesłanek do przyjęcia, że własność przedmiotowej działki przeszła na rzecz gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa, co warunkuje przyznanie odszkodowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto bowiem, że działką wydzieloną pod drogę w rozumieniu art. 98 u.g.n. jest działka przeznaczona na urządzenie drogi publicznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że w miejscowym planie działka [..] nie jest działką przeznaczona pod drogę, natomiast z księgi wieczystej wynika, że wskutek ustanowionych służebności stanowi ona prywatny dojazd do działek [..]-[..]. Należy także podkreślić, że także z decyzji z dnia 22 czerwca 2006 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], położonej w G., obręb M., będącej własnością A. T., m.in. na działkę nr [..] o pow. 1426 m2 nie wynika, aby przedmiotowa działka była przeznaczona pod drogę. Skarżąca wzmacnia swoją argumentację przywołanym wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie Bugajny przeciwko Polsce (sygn. 22531/05), który prima facie jawi się jako zapadły w podobnym stanie faktycznym. Jednakowoż wskazać należy, iż wyrok ten nie tworzy prawa i nie wiąże bezwzględnie innych sądów swoim rozstrzygnięciem, a zawiera jedynie wskazówkę interpretacyjną. Poza tym w niniejszej sprawie występuje inny stan faktyczny, ponieważ wydana decyzja podziałowa nie miała wpływu ani na to, kto jest właścicielem wydzielonych działek, ani na zakres władania nieruchomością, gdyż skarżąca jest nadal właścicielką wskazanej działki. Nadto rzeczywiste korzystanie z niej jako drogi nie nastąpiło w wyniku działań jakiegokolwiek organu administracji publicznej lecz wskutek ustanowienia służebności. W ocenie Sądu w sprawie nie znalazły zastosowania tezy sformułowane w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 6 listopada 2007r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce (sygn. 22531/05), albowiem orzeczenie to odnosi się do innego stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skargi Wojewoda zajął w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźne i jednoznaczne stanowisko, stwierdzając, że przywoływane w odwołaniu orzeczenie ETPS w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce odnosi się do innego stanu faktycznego. Z takim stanowiskiem należało się zgodzić, gdyż wyrok ETPC z dnia 6 listopada 2007r. zapadł w odniesieniu do stanu prawnego sprzed stycznia 2000 r., kiedy to pojęcie "dróg wewnętrznych" jako osobnej kategorii dróg, użyte w treści zaskarżonej decyzji nie występowało w u.g.n. Mógł zatem wówczas budzić wątpliwości zakres regulacji ówcześnie obowiązującego art. 98 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym "działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne (...)". W wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz.U. Nr 6, poz. 70) ustawodawca w sposób wyraźny ograniczył zakres stosowania tego przepisu do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, i krajowe. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika natomiast, że działka nr [..] nie ma charakteru drogi publicznej, ale stanowi w istocie drogę wewnętrzną. Droga wewnętrzna nie jest natomiast drogą publiczną, co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, bo droga publiczna to droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 tej ustawy). Nawet przy uwzględnieniu brzmienia art. 2 ust. 2 tej ustawy, wedle którego ulice, czyli drogi na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe (p. art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych), leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne jako drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej), należą do tej samej kategorii co te drogi, jako że nie zmienia to charakteru ulicy i drogi wewnętrznej, a tylko określa ich przynależność do funkcjonalnej kategorii, nie ma powodu dla modyfikacji tego stanowiska. W tej sytuacji Sąd uznał, że Wojewoda, w oparciu o prawidłowo zgromadzony i wszechstronnie rozważony materiał dowodowy, ustalił stan faktyczny, który mógł stać się podstawą do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. W sposób prawidłowy organ odwoławczy skorzystał z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uznając, że wobec braku bezprzedmiotowości postępowania w sprawie z wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania, zachodzi potrzeba podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, to znaczy załatwienia ich wniosku merytorycznie, w tym wypadku poprzez odmowę ustalenia odszkodowania wobec braku przesłanek z art. 98 ust. 1 u.g.n. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie przepisów postępowania określających zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie sądu organy obu instancji zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do poczynienia wszechstronnych i pełnych ustaleń faktycznych, mogących stanowić punkt wyjścia do przeprowadzenia prawidłowej subsumpcji właściwych przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.