II SA/Wa 938/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [..] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w [...] oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2019 r. wydał decyzję nr [...] , którą utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie zwolnienia M. T. ze służby w Straży Granicznej. Rozkazowi temu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej stanowił art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147), który stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Skarżący nie kwestionuje tej podstawy, ale podnosi, że jest dla niego niekorzystny termin zwolnienia ze służby. Ochronę stosunku służbowego funkcjonariusza zwalnianego gwarantuje art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Zgodnie z art. 47 ust. 2b ustawy o Straży Granicznej do okresów choroby stanowiących przyczynę zaprzestania służby, o których mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie okresy choroby stanowiące przyczyny zaprzestania służby, jeżeli przerwa między kolejnymi okresami nie przekracza 60 dni. Funkcjonariusz zaprzestał służby z powodu choroby w dniu [...] października 2017 r. i od tego dnia należało obliczyć 12 miesięcy, w czasie których nie mógł być zwolniony na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 o Straży Granicznej. Zwolnienie funkcjonariusza z dniem [... listopada 2018 r. nie naruszało dyspozycji powyżej powołanych przepisów. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. zarzucając, iż utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 10 i art. 81 k.p.a. polegające na nie powiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, podjęciem rozstrzygnięcia bez jej udziału w postępowaniu bez jej winy i możliwości wypowiedzenia się w sprawie oraz przedstawienia swojego słusznego interesu polegającego na wskazaniu terminu zwolnienia. Ponadto skarżący zarzucił organowi, że niezasadnie nadał rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej stanowił art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. 2019 r. poz. 147). Zgodnie z jego brzmieniem, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W systematyce ustawowej jest to pierwsza z obligatoryjnych podstaw zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej. W sprawie bezspornym jest, że skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i orzeczenie w tym przedmiocie stało się ostateczne. W świetle art. 45 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy wystąpiła zatem podstawa do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby. Bez wątpienia rozstrzygnięcie kwestii zdolności do służby miało wpływ zarówno na dalszy tok procedowania organu, jak i samą podstawę zwolnienia, wszak ustalenia komisji lekarskiej co do stanu zdrowia funkcjonariusza wpływają na jego dalszą możliwość pozostawania w służbie bądź konieczność zwolnienia z niej. Zgodnie art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, zwolnienie funkcjonariusza ze służby m. in. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Oznacza to, że z niezdolnym do służby funkcjonariuszem nie można, bez jego zgody, rozwiązać stosunku służbowego przez upływem powyższego okresu. Jak wynika z akt osobowych skarżącego, funkcjonariusz przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresach: od dnia [...] października 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r., od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r., od dnia [...] grudnia 2017 r. do dnia [...] stycznia 2018 r., od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] lutego 2018 r., od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] lutego 2018 r. Następnie Komendant Główny Straży Granicznej pismem z dnia [...] lutego 2018 r., mając na uwadze orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w trybie § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie zakresu obowiązków oraz podstaw, zakresu i trybu udzielania zwolnień od zajęć służbowych funkcjonariuszom Straży Granicznej (Dz. U. Nr 97, poz. 879 ze zm) zwolnił skarżącego od dnia [...] lutego 2018 r. z urzędu od zajęć służbowych. Skarżący faktycznie zaprzestał służby od dnia [...] października 2017 r. i od tego momentu należy liczyć okres 12 miesięcy, w czasie których funkcjonariusz nie może zostać zwolniony ze służby. Tym samym organ prawidłowo ustalił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] listopada 2018 r. Jednocześnie wskazać należy, że organ administracji nie jest obowiązany do uwzględnienia daty zwolnienia zaproponowanej przez funkcjonariusza. Bowiem bezpośredni przełożony, jako organ kreujący politykę kadrową, winien zapewnić jednostkom organizacyjnym podległym odpowiednią obsadę kadrową. Tak więc istniały podstawy do ustalenia daty zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2017 r., gdyż w tym dniu skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Podkreślić należy, że przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej stanowiący podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia, zawiera tzw. obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zatem organ administracji obowiązany jest wydać decyzję orzekającą o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, bowiem uniemożliwia ona pozostawienie funkcjonariusza w dotychczasowej służbie. Odnosząc się do zarzutów skrzącego zawartych w skardze wskazać należy, że uchybienia organu w trakcie prowadzonego postępowania, pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody sprawy. Decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy z art. 107 § 1 K.p.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.