I SAB/Sz 15/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. W dniu 14.05.2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wpłynął wniosek J. K. (dalej: "Producent", "Strona", "Skarżący") o przyznanie płatności na 2012 rok. W dniu 22.02.2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. (dalej "Kierownik") wysłał do Strony decyzję nr [...] z dnia 23.01.2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej "Dyrektor") po rozpatrzeniu odwołania Producenta, w dniu 20.05.2013 r. uchylił decyzję Kierownika i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 10.01.2014 r. nr [...], Kierownik odmówił Producentowi przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...] zł i odmówił przyznania Uzupełniającej Płatności Podstawowej (UPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...] zł. Dyrektor decyzją z dnia 07.05.2014 r. nr [...], uchylił decyzję Kierownika oraz odmówił Producentowi przyznania JPO i UPO. Producent nie zgodził się z rozstrzygnięciem Dyrektora i wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 28.01.2015 r., sygn. akt I SA/Sz [...], oddalił skargę. Wyrokiem z dnia 15.03.2017 r., sygn. akt II GSK [...], Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu I instancji. W dniu 23.05.2016 r. Producent złożył do Kierownika wniosek o ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 14 maja 2012 r. o przyznanie płatności na 2012 rok. W dniu 16.06.2017 r. Kierownik przekazał akta sprawy Dyrektorowi jako organowi właściwemu do rozpatrzenia sprawy. W piśmie z dnia 10.03.2017 r. Kierownik wezwał Producenta do określenia zakresu żądania wyrażonego w pismach z dnia 23.05.2016 r., z dnia 19.01.2017 r. oraz z dnia 30.01.2017 r. W wykonaniu ww. wezwania Producent w piśmie z dnia 27.03.2017 r. wskazał, że ww. pisma stanowią wniosek o weryfikację i uchylenie decyzji z dnia 10.01.2014 r. w trybie przepisu art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 206 r., poz. 23 – zwanej dalej "K.p.a."). Następnie w piśmie z dnia 15.05.2017 r. Producent złożył "wniosek dowodowy w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie decyzji nr [...] z dnia 10 stycznia 2014 r.". W związku ze złożonym ww. wnioskiem z dnia 15.05.2017 r., Dyrektor pismem z dnia 25.07.2017 r. wezwał Producenta do przedstawienia, na jakie okoliczności powołuje się w swoim piśmie oraz wskazania, w jakiej dacie dowiedział się o wspomnianych okolicznościach, wskazując w pouczeniu, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi Producenta w dniu 28.07.2017 r. (A. R. S. - pełnomocnik ustanowiony przez Producenta – pismo z dnia 15.02.2015 r. akta administracyjne k.18) Producent złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia 31.07.2017 r. Dyrektor pismem z dnia 23.08.2017 r. pozostawił wniosek Producenta o wznowienie postępowania bez rozpoznania, wskazując, że Strona nie wskazała, jakie okoliczności miałyby stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Pismo to doręczono pełnomocnikowi Producenta w dniu 28.08.2017 r. Pismem z dnia 13.10.2017 r., skierowanym do sekretarza stanu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Producent zwrócił się o zapoznanie się ze sprawą i podjęcie zdecydowanych kroków w toczącej się od 5 lat sprawie pomiędzy nim a Agencją. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazał Dyrektorowi ww. pismo dotyczące bezczynności Dyrektora w zakresie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego za pismem z dnia 23.05.2018 r. zgodnie z właściwością, o czym poinformował Producenta. Ponadto wskazał, że organem właściwym do rozpatrzenia ponaglenia jest Prezes ARiMR, do którego podanie powinno być wniesione za pośrednictwem Dyrektora. Z kolei Prezes ARiMR postanowieniem z dnia 16.11.2017 r. nr [...] uznał, że Dyrektor nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast odpowiadając na pismo Producenta z dnia 29.01.2018 r., w którym złożył wniosek o rewizję stanowiska Prezesa, Prezes ARiMR w piśmie z dnia 22.02.2018 r. m.in. wskazał, że na ww. postanowienie z dnia 16.11.2017 r. środek zaskarżenia nie przysługiwał. Odnosząc się do zarzutu doręczenia postanowienia na adres pełnomocnika, który Strony już od dawna nie reprezentuje, Prezes stwierdził, że Producent nie złożył wniosku o zmianę w ewidencji producentów dotyczącej pełnomocnika. Wobec tego należało uznać, że postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Strony. W piśmie z dnia 14.05.2018 r. skierowanym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi P. zwrócił się o podjęcie interwencji w niniejszej sprawie oraz spowodowanie należytego przeprowadzenia postępowania, a zwłaszcza uwzględnienia stanu faktycznego sprawy. Producent zarzucił, że Prezes ARiMR nie rozpatrzył istoty sprawy w zakresie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, lecz błędnie przyjął, że złożył tylko skargę na bezczynność. Nie pouczono Producenta o przysługujących mu środkach odwoławczych. Zarzucił również, że nie otrzymał od Prezesa odpowiedzi na swoje pismo z dnia 29.01.2018 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi za pismem przewodnim z dnia 23.05.2018 r. przekazał pismo Producenta z dnia 14.05.2018 r. według właściwości Dyrektorowi, o czym został zawiadomiony Producent i Prezes ARiMR. Postanowieniem z dnia 14.06.2018 r. nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że Prezes ARiMR nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynikało, że pismem z dnia 14.05.2018 r. Producent wniósł ponaglenie dotyczące nierozpatrzenia przez Prezesa ARiMR pisma z dnia 29.01.2018 r. Powołując się na art. 37 § 1 K.p.a., Minister wskazał, że Prezes ARiMR w piśmie z dnia 22.02.2018 r., skierowanym do Producenta, udzielił odpowiedzi na pismo Strony z dnia 29.01.2018 r., w tym precyzyjnie wyjaśnił stan prawny w zakresie możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 16.11.2017 r. Z załączonych do akt sprawy kopii dokumentów wynikało, że ww. pismo zostało doręczone w trybie art. 44 K.p.a., ponieważ na kopercie była pieczęć "ZWROT nie podjęto w terminie". Ponadto, Minister dodał, że informacje dotyczące miejsca pozostawienia awiza, czy pouczenia strony o terminie i miejscu odbioru przesyłki - zostały sporządzone prawidłowo, zatem doręczenie zastępcze nie jest skuteczne (winno być, że "jest skuteczne"). Powołując się na uregulowania zawarte w art. 44 § 1 - § 4 K.p.a., Minister stwierdził, że w okolicznościach sprawy należy uznać, że Prezes ARiMR nie dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, gdyż odpowiedź na pismo Strony z dnia 29.01.2018 r. została udzielona bez zbędnej zwłoki, tj. pismem z dnia 22.02.2018 r. Prezes ARiMR nie dopuścił się także przewlekłości w udzielaniu odwiedzi na pismo z dnia 29.01.2017 r. (postępowanie nie było prowadzone dłużej niż było to niezbędne do rozpatrzenia podania). Następnie Organ pouczył, że stosownie do treści art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Wyjaśniono przy tym, że postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 K.p.a., który, jak i żaden inny przepis K.p.a., nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu dotyczącą bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Minister poinformował, że w związku z wyczerpaniem przez Producenta środków zaskarżania w przedmiocie bezczynności oraz przewlekłości prowadzonego postępowania przez Prezesa ARiMR dotyczącego rozpatrzenia pisma z dnia 29.01.2018 r., przysługuje Mu prawo do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa ARiMR skargi na bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa ARiMR dotyczącego rozpatrzenia pisma Producenta z dnia 29.01.2018 r. Poinformował także co do wysokości wpisu od skargi wniesionej do Sądu i prawie do zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Producent wniósł o: - zobowiązanie Dyrektora do formalnego rozpoznania wniosku z dnia 25.05.2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, zakończonego decyzją nr [...] z dnia 7 maja 2014 r.; - zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Uzasadniając wniesioną skargę, Skarżący wskazał, że ze względu na to, iż w dalszym ciągu występował nieuzasadniony brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, pismem z dnia 14.05.2018 r. zwróciła się z kolejnym ponagleniem w tej kwestii do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Postanowieniem z dnia 14.06.2018 r. Minister nie odnosząc się w istocie do rzeczywistych zarzutów uznał, że Prezes ARiMR nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący zaznaczył, że nie skarżył czynności Prezesa ARiMR, ale "brak merytorycznego formalnego rozstrzygnięcia jego wniosku o wznowienie postępowania przez Dyrektora". Biorąc jednak pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz orzecznictwo sądowo- administracyjne, stanowisko Dyrektora o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania uznał za niezgodne z prawem. A to oznaczało, że nierozpoznanie ww. wniosku stanowiło bezczynność organu i rażącą przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłość Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR (nr [...]) w zakresie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją nr [...] z dnia 07.05.2014 r. (z akt badanej sprawy wynika, że wyrokiem z dnia 15.03.2017 r., II GSK [...], Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28.01.2015 r., I SA/Sz [...], oddalający skargę Skarżącego na ww. decyzję nr [...] z dnia 07.05.2014 r.). Nadto, jak wynika z akt administracyjnych badanej sprawy, postanowieniem nr [...] z dnia 16.11.2017 r. wydanym na podstawie art. 37 K.p.a. Prezes ARiMR orzekł, że Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, pouczając przy tym Skarżącego, że postanowienie jest niezaskarżalne. Następnie – na skutek wniesienia pisma z dnia 14.05.2018 r. dotyczącego nierozpatrzenia przez Prezesa ARiMR podania Skarżącego z dnia 29.01.2018 r. o rewizję stanowiska Prezesa ARiMR zakończonego ww. postanowieniem - postanowieniem z dnia 14.06.2018 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekł, że Prezes ARiMR nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, przy czym pouczono Skarżącego o prawie do wniesienia za pośrednictwem Prezesa ARiMR skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa ARiMR dotyczącego rozpatrzenia pisma Skarżącego z dnia 29.01.2018 r. Wobec powyższego należy wskazać, że zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 roku, poz. 1320 ze zm. – dalej w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z powyższego uregulowania wynika, że sąd administracyjny orzeka w sprawach na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (...). Z przytoczonych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest - na mocy powołanych wyżej przepisów - zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W myśl art. 37 § 6 K.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Zgodnie zaś z art. 37 § 8 K.p.a., w przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Wniesienie ponaglenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności lub przewlekłości w toku postępowania organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto, wyczerpanie przez osobę zainteresowaną wyżej opisanego trybu stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Na mocy przepisu art. 37 § 6 K.p.a., organ po rozpoznaniu ponaglenia, jest zobowiązany wydać postanowienie. Postanowienie to jednak ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy bowiem postępowania w sprawie, gdyż nie rozstrzyga co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 08.02.1995 r. sygn. akt I SAB [...] publik. ONSA [...]/39 r., z dnia 13.03.2001 r. sygn. akt I SAB [...] Lex 78952, wyroki NSA z dnia 12.04.2001 r. sygn. akt IV SA [...] ONSA [...]/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA [...] ONSA [...]/116). Wobec tego zaistniała podstawa przyjęcia, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym brak jest podstaw do wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Jednakże w istocie skargi Skarżący zaskarża bezczynność i przewlekłość Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w zakresie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, a zatem stanowisko Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 23.08.2017 r. zawarte w piśmie z dnia 23.08.2017 r. (dot. sprawy [...]) informujące Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, z którego wynika, że pomimo wezwania z dnia 25.07.2017 r., skierowanego do Skarżącego pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a., tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nie usunięcia braków w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania (które – jak wynika z akt - doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 28.07.2017 r.), cyt.: "Strona nie wskazała jakie okoliczności miałyby stanowić podstawę do wznowienia postępowania". Wobec faktu, że Skarżący faktycznie nie wykonał w istocie ww. wezwania Organu z dnia 25.07.2017 r., a zatem nie wyjaśnił Organowi podstaw wznowienia postepowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 07.05.2014 r., mimo zastrzeżonego w tym wezwaniu rygoru, Organ nie miał podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania, jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnioskodawca powołuje się na przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 lub art. 145a i art. 145b K.p.a., których wystąpienie jest konieczne dla wznowienia postepowania w sprawie zakończonej ostateczna decyzją. Pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ustawowych przesłanek wskazanych przez wnioskodawcę w zasadzie powinna skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 K.p.a., a następnie przeprowadzeniem przez organ postępowania w celu ustalenia, czy faktycznie wystąpiła podstawa, przewidziana ww. przepisami K.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji, a więc merytoryczne rozstrzygnięcie istoty sprawy. Jednakże, w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie nie spełnia wymogów ustalonych przepisami prawa (art.. 63 § 2 K.p.a.), a więc zawiera braki formalne, które są konieczne dla nadania biegu sprawie (tutaj, wznowienia postępowania), organ wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w zakreślonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. Przepis art. 64 § 2 K.p.a. stanowi, że: "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Celem tego przepisu jest stworzenie organowi możliwości przymuszenia autora podania (wniosku) do wskazania w piśmie tylko takich elementów, które są niezbędne do nadania podaniu biegu prawnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 26.10.2007 r., VII SAB/Wa [...]). Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.05.2006 r., I OSK [...], cyt.: "(...) pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest czynnością podlegającą odrębnemu zaskarżeniu do sądu. Zasadność pozostawienia podania bez rozpoznania strona może kwestionować w drodze skargi na bezczynność. organu. W takim przypadku dokonanie oceny czy skarga na bezczynność jest zasadna wymaga kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania.". W tym kontekście Sąd orzekający w niniejszej sprawie dokonał oceny żądania Skarżącego zawartego we wniosku z dnia 23.05.2016 r. (data wpływu – 25.05.2016 r.) o ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 14.05.2012 r. o przyznanie płatności na 2012 r., stwierdzając, że nie spełniało ono wymogów formalnych przewidzianych w przepisach szczególnych, jako niezbędnych dla nadania biegu sprawie, tj. wznowienia postępowania w sprawie, Skarżący bowiem nie wskazywał w nim okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Wobec tego Organ, działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., pismem z dnia 25.07.2017 r. wezwał Skarżącego jako wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych przez wskazanie okoliczności oraz daty, w jakiej się o nich dowiedział, w celu ustalenia, czy wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania w tej sprawie, przy czym wezwanie to zawierało pouczenie, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, a zatem spełniało wymóg przewidziany w art. 64 § 2 K.p.a. Nadto, wezwanie to (z dnia 25.07.2017 r.) doręczono w dniu 28.07.2017 r. pełnomocnikowi Skarżącego, ustanowionemu przez Skarżącego, o czym Skarżący osobiście przypomniał Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. w piśmie z dnia 15.02.2017 r., znajdującym się w aktach badanej sprawy (k. 18 akt administracyjnych), w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 23.05.2016 r. o ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 14.05.2012 r. o przyznanie płatności na rok 2012. W konsekwencji powyższych niepodważonych ustaleń w sprawie, skoro Skarżący nie spełnił zobowiązania Organu, a zatem nie wskazał okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, jak i nie wskazał daty, w której Skarżący się o nich dowiedział, tym samym samo zachowanie Skarżącego wywołało dla Niego skutki negatywne powodujące, że Organ w sposób uprawniony pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Stwierdzone uchybienie Organu w prowadzeniu postępowania z naruszeniem zasady szybkości przewidzianej w art. 12 K.p.a., zdaniem Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż Skarżący na żadnym etapie postępowania, w tym sądowym, nie wskazał na okoliczności mające kluczowe znaczenie dla wznowienia postępowania w oparciu o wniosek Skarżącego z dnia 25.05.2016 r. (data wpływu), co wyżej wyjaśniono, a jedynie koncentrował się na podnoszeniu okoliczności, które ewentualnie miałyby znaczenie na etapie zwykłego postępowania, a które nie mogą być już podnoszone w trybie nadzwyczajnym, w jakim został złożony wniosek Skarżącego z dnia 25.05.2016 r. o wznowienie postępowania, czego Skarżący nadal domaga się w skardze (in fine). Sąd zatem, w świetle okoliczności faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie, nie miał podstaw do stwierdzenia po stronie Organu bezczynności czy przewlekłości w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 25.05.2016 r. (data wpływu) o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 07.05.2014 r. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Wyżej powołane orzeczenia publikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA: [...]