VIII SA/Wa 531/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. i A. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanej budowy stawu ziemnego oddala skargę. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej jako "organ I instancji" lub "RDOŚ") decyzją z [...] stycznia 2019 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa") oraz art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm., dalej jako "ustawa o ochronie przyrody") po rozpatrzeniu zgłoszenia A. i M. P. (dalej jako "skarżący") wniósł sprzeciw w sprawie prowadzenia działań polegających na budowie ziemnego, kopanego stawu rekreacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, przylegającego do rzeki J., na działkach o nr ewid. [...],[...],[...], [...],[...], [...],[...], [...]w obrębie nr [...] P., gmina P.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że realizacja planowanej inwestycji wiąże się z naruszeniem zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 59 Wojewody Mazowieckiego z 30 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 136, poz. 4209 ze zm., dalej jako "rozporządzenie nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r."), tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako "ustawa ooś"). W ocenie RDOŚ realizacja ww. inwestycji może także naruszyć zakaz opisany w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r., dotyczący zmiany stosunków wodnych. Naruszenie ww. zakazów jest przesłanką do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji. Decyzji RDOŚ zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 16 § 1 kpa, polegające na naruszeniu zasady trwałości decyzji administracyjnej bowiem organ I instancji nie wziął pod uwagę decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z [...] marca 2018 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - art. 8 § 1 i 2 kpa, polegające na wzbudzeniu braku zaufania do władzy publicznej przez organ I instancji, - art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, związane z brakiem weryfikacji przez organ I instancji, w jakim zakresie planowana inwestycja mogłaby negatywnie oddziaływać na środowisko - art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, - art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez ograniczenie się przez organ I instancji do tego, że samo planowanie inwestycji w obszarze chronionego krajobrazu jest podstawą do wniesienia sprzeciwu w zakresie takiej inwestycji. Skarżący zarzucili również organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. : - § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie jakoby inwestycja objęta kwestionowaną decyzją miała znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy charakter inwestycji przy uwzględnieniu skali, zakresu czy położenia wskazuje, że nie wpłynie ona negatywnie na środowisko, - § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. poprzez jego nieprawidłową interpretację i błędne prognozowanie, że przedmiotowa inwestycja może naruszyć zakaz zmiany stosunków wodnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako "organ odwoławczy" lub "GDOŚ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i podtrzymał co do zasady stanowisko organu I instancji. Stwierdził, że skoro przedmiotowa inwestycja planowana jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J., niewątpliwie stanowić będzie przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Dla tego zaś rodzaju przedsięwzięć, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem Wójt Gminy [...] nie przeprowadził postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a jedynie wydał decyzję z [...] marca 2018 r. stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie projektowanego stawu ziemnego. Powyższe nastąpiło pomimo opinii RDOŚ z [...] lutego 2018 r., w której organ I instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak również wskazał w opinii, które elementy raportu należy poddać szczegółowej analizie. W związku z faktem, że nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, obejmującej przede wszystkim weryfikację raportu o oddziaływaniu na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, RDOŚ stwierdził, że zakaz wymieniony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. zostanie naruszony. W ocenie organu odwoławczego realizacja planowanej inwestycji będzie również związana z naruszeniem zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia, dotyczącego zmiany stosunków wodnych, jeżeli służy innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Zmiana stosunków wodnych związana jest z konkretnym działaniem właściciela gruntów, ingerującym w ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. Wykopanie stawu ziemnego zaplanowano w pobliżu rzeki J., a działki przeznaczone pod jego budowę stanowią nieużytki rolne pokryte roślinnością trawiastą. Staw będzie napełniony wodami rzeki J.. Realizacja tak dużego obiektu spowoduje zmianę kierunku spływu wód powierzchniowych, a to w konsekwencji doprowadzi do osuszenia okolicznych działek użytkowanych rolniczo oraz łąk. Budowa zbiornika wodnego wpłynie na lokalne stosunki wodne panujące na danym terenie oraz zmianę reżimu hydrologicznego. Wykopanie zbiornika o tak dużym rozmiarze doprowadzi do osuszenia terenów sąsiadujących z terenem inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej poprzez wniesienie sprzeciwu dla zgłoszenia z art. 118 ustawy o ochronie przyrody, GDOŚ powołując się na wyrok tutejszego Sądu z 21 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 355/10 wskazał, że ww. przepis jest przepisem o bardzo szczególnym charakterze i stanowi odrębną podstawę prawną do wydania samodzielnej decyzji poprzedzającej proces budowlany, przez wskazany w nim organ w przedmiocie ustalenia warunków prowadzenia robót z zakresu gospodarki wodnej, na obszarach o szczególnych wartościach przyrodniczych. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na to, iż niemożliwe jest zastosowanie odstępstw od zakazów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r., RDOŚ zasadnie zgłosił sprzeciw w sprawie realizacji planowanej przez skarżących inwestycji. Realizacja przedmiotowej inwestycji byłaby możliwa jedynie wtedy, gdy przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazałaby brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę obszaru chronionego krajobrazu. Powyższe pozwoliłoby na realizację przedsięwzięcia, o ile jego budowa nie naruszałaby pozostałych zakazów. Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego wnieśli do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez nieprawidłowe uznanie, że organ I instancji mógł skutecznie wnieść sprzeciw określony w ww. przepisie, ponieważ nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, gdy tymczasem ww. przepis przewiduje możliwość wniesienia sprzeciwu tylko jeśli zgłoszenie inwestora dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przedmiotowa decyzja nie została wydana, co nie dotyczy sytuacji takich jak w niniejszej sprawie, kiedy właściwy organ – Wójt Gminy [...] w prawomocnej i ostatecznej decyzji przesądził o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności albowiem decyzja organu I instancji wydana została bez podstawy prawnej zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a organ odwoławczy nie stwierdził jej nieważności, b) art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy ooś i w zw. z 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mocą której wniesiony przez RDOŚ sprzeciw został zgłoszony z uwagi fakt, że zgłoszenie skarżących rzekomo dotyczyło działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta zdaniem organu I instancji nie została wydana, gdy tymczasem w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] uznając, że nie jest potrzebna ocena oddziaływania na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, c) art. 16 § 1 i 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na naruszeniu zasady trwałości decyzji administracyjnej, poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji RDOŚ wydanej z rażącym naruszeniem ww. zasady, bowiem organ I instancji wniósł sprzeciw odnośnie planowanej przez skarżących inwestycji, pomimo, że był związany decyzją Wójta Gminy [...] z [...] marca 2018 r., d) art. 8 § 1 i 2 kpa polegające na wzbudzeniu u skarżących poczucia braku zaufania do organów władzy publicznej, wywołanej utrzymaniem przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych i jako takiej zmierzającej do obejścia prawomocnej i ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...], w której właściwy organ przesądził, że inwestycja, która miała zostać zrealizowana przez skarżących, nie wpłynie negatywnie na środowisko, e) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegającego na braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego we własnym zakresie i w konsekwencji powielenie argumentacji organu I instancji, jak również poprzez pominięcie części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności charakteru zamierzonego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji Wójta Gminy [...], z której jednoznacznie wynikało, że inwestycja skarżących nie będzie miała znaczącego wpływu jeśli chodzi o oddziaływanie na środowisko, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że planowana inwestycja będzie znacząco oddziaływała na środowisko - organ bez żadnego uzasadnienia w tym zakresie prognozuje, że przedmiotowa inwestycja mogłaby naruszyć zakaz stosunków wodnych. Autor skargi wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii hydrologa na okoliczność potwierdzenia, że planowana przez skarżących inwestycja nie jest inwestycją, która może potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy obu instancji w sposób mylny uznają, że decyzja środowiskowa może zostać wydana tylko po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia (inwestycji) na środowisko. Powyższe pozostaje wynikiem niezrozumienia przepisów ustawy ooś, których skutkiem jest podejmowane przez organy obu instancji działanie, zmierzające do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych. Organy obu instancji stawiają znak równości pomiędzy decyzją środowiskową i raportem uwzględniającym ocenę oddziaływania na środowisko. Powołując się na wyrok tutejszego Sądu z 27 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2510/13 autor skargi wskazał, że GDOŚ, wypowiadając się o zakwalifikowaniu przedmiotowego przedsięwzięcia w kontekście wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja wydana przez inny organ w tym samym przedmiocie, kwestionująca konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w stosunku do przedmiotowej inwestycji, musi uwzględniać tę ocenę. Dopóty decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, wywiera skutki prawne. Funkcjonowanie decyzji Wójta w obrocie prawnym musi być uwzględniane przez organy, co oznacza, że nie mogą być formułowane tezy opozycyjne względem treści tej decyzji. Nadto autor skargi wskazał, że organem właściwym do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie, którego dotyczy przedmiot sprawy potencjalnie może znacząco oddziaływać na środowisko nie jest RDOŚ, a wójt, burmistrz, prezydent miasta. Tymczasem Wójt Gminy [...], jako organ uprawniony do wydania decyzji przeprowadził odpowiednią weryfikację w zakresie tego, jakie skutki na środowisko będzie miała zaplanowana inwestycja. Weryfikacja ta została zaś w całości zaniechana przez organy obu instancji, które w konsekwencji doszły do mylnych wniosków, pod które następnie zastosowano niewłaściwe normy prawa materialnego. Zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie ogranicza się zaledwie do niczym nieuzasadnionych prognoz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałaby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja GDOŚ z [...] maja 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję RDOŚ z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia działań polegających na budowie ziemnego, kopanego stawu rekreacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, przylegającego do rzeki J., na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie nr [...] P., gmina [...]. W pierwszej kolejności za niezasadny uznać należy zarzut skarżących, że decyzja organu I instancji wydana została bez podstawy prawnej, a w związku z tym organ odwoławczy winien stwierdzić jej nieważność zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi bowiem art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Istnieje więc podstawa prawna do wydania decyzji do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, działań obejmujących roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe, inne niż wymienione w art. 118 ust. 1 pkt 1-3. W myśl art. 118 ust. 6 pkt 1 powoływanej ustawy do prowadzenia działań, o których mowa w art. 118 ust. 1, można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia regionalny dyrektor ochrony środowiska nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Zgodnie z art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi, w drodze decyzji, sprzeciw, w przypadku gdy prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że działki na których skarżący planują realizację swojej inwestycji położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J., wyznaczonego rozporządzeniem nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. Z akt sprawy wynika, że całkowita powierzchnia zagospodarowania wyniesie 2,65 ha, a obecnie działki przeznaczone pod budowę stawu stanowią nieużytki rolne porośnięte roślinnością trawiastą. Zgodnie z treścią zgłoszenia, przedmiotowy staw będzie zasilany głównie wodami opadowymi i gruntowymi, a uzupełnienie wymaganego stanu wody będzie następowało wodami rzeki J.. Staw będzie pełnił funkcję odbiornika nadmiaru wód gruntowych i powierzchniowych z przyległych terenów, małej retencji i rekreacyjną, po jego zagospodarowaniu. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na realizacji zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy ooś, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Trafnie wskazał więc organ odwoławczy, że skoro przedmiotowa inwestycja planowana jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J., niewątpliwie stanowić będzie przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Dla tego rodzaju przedsięwzięć, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem Wójt Gminy [...], pomimo opinii RDOŚ o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wydał decyzję z [...] marca 2018 r. stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie projektowanego stawu ziemnego. W związku z faktem, że nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, obejmującej przede wszystkim weryfikację raportu o oddziaływaniu na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, zasadnie RDOŚ stwierdził, że zakaz wymieniony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. zostanie naruszony. Zauważyć należy, że jak zauważył organ odwoławczy - realizacja planowanej inwestycji będzie również związana z naruszeniem zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia, dotyczącego zmiany stosunków wodnych, jeżeli służy innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Zmiana stosunków wodnych związana jest z konkretnym działaniem właściciela gruntów, ingerującym w ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. Wykopanie stawu ziemnego zaplanowano w pobliżu rzeki J., a działki przeznaczone pod jego budowę stanowią nieużytki rolne pokryte roślinnością trawiastą. Staw będzie napełniony wodami rzeki J.. Realizacja tak dużego obiektu spowoduje zmianę kierunku spływu wód powierzchniowych, a to w konsekwencji doprowadzi do osuszenia okolicznych działek użytkowanych rolniczo oraz łąk. Budowa zbiornika wodnego wpłynie na lokalne stosunki wodne panujące na danym terenie oraz zmianę reżimu hydrologicznego. Wykopanie zbiornika o tak dużym rozmiarze doprowadzi do osuszenia terenów sąsiadujących z terenem inwestycji. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 16 § 1 i 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegający na naruszeniu zasady trwałości decyzji administracyjnej, poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji RDOŚ wydanej z rażącym naruszeniem ww. zasady, bowiem organ I instancji wniósł sprzeciw odnośnie planowanej przez skarżących inwestycji, pomimo, że był związany decyzją Wójta Gminy [...] z [...] marca 2018 r. Podzielić w tym miejscu należy pogląd zawarty w przywołanym przez organ odwoławczy wyroku tutejszego Sądu z 21 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 355/10 w którym wskazano, że art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody jest przepisem o bardzo szczególnym charakterze i stanowi odrębną podstawę prawną do wydania samodzielnej decyzji poprzedzającej proces budowlany, przez wskazany w nim organ w przedmiocie ustalenia warunków prowadzenia robót z zakresu gospodarki wodnej, na obszarach o szczególnych wartościach przyrodniczych. Realizacja przedmiotowej inwestycji planowana jest na Obszarze Chronionego Krajobrazu Rzeki J., obszaru obejmującego tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, dla którego obowiązuje rozporządzenie nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia na ww. obszarze zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych. Reasumując, w niniejszej sprawie, prawidłowo został wniesiony sprzeciw w stosunku do planowanych działań, bowiem niemożliwe jest zastosowanie odstępstw od zakazów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. Słusznie przy tym wskazano, że realizacja przedmiotowej inwestycji byłaby możliwa jedynie wtedy, gdy przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazałaby brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę obszaru chronionego krajobrazu. Powyższe pozwoliłoby na realizację przedsięwzięcia, o ile jego budowa nie naruszałaby pozostałych zakazów. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś ocena okoliczności sprawy została oparta na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały należycie uzasadnione. Wypada jeszcze wyjaśnić, że Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek zawarty w skardze o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii hydrologa na okoliczność potwierdzenia, że planowana przez skarżących inwestycja nie jest inwestycją, która może potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.