II SA/Kr 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] S.A. w K. na punkt I decyzji Wojewody [...] z dnia 22 stycznia 2019r., znak [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia sprostować z urzędu oczywistą niedokładność w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2019 r. w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce słów: "na decyzję Wojewody [...]" wpisać słowa: "na punkt I decyzji Wojewody [...]" Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302) - w skrócie "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Aby można było jednak dokonać sprostowania wyroku, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r.. omyłkowo nie wpisał punktu I zaskarżonej decyzji jako będącego wyłącznym przedmiotem zaskarżenia, gdy tymczasem ta okoliczność wynika w sposób oczywisty z treści skargi. Powyższa oczywista niedokładność podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. bowiem nie ulega żadnych wątpliwości, że strona skarżąca zarzucała wadliwość jedynie punktu I skargi. Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia