IV SAB/Wr 209/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Dyrektora Domu Kultury w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Domu Kultury w G. do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor Domu Kultury w G. dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Dyrektora Domu Kultury w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. C. wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2019 r. przesłanym drogą elektroniczną zwróciła się do Domu Kultury w G. o udzielenie informacji publicznej: "Ile wydarzeń w miesiącach wakacyjnych tj. czerwiec, lipiec, sierpień 2019 r. zostało zorganizowanych przez Dom Kultury oraz jakie były koszty organizacji tych wydarzeń". Pismem z dnia 11 września 2019 r. wnioskodawczyni wezwała organ do rozpatrzenia wniosku. Podała w nim, że termin do rozpoznania wniosku określony w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej upłynął w dniu 10 września 2019 r. W związku z powyższym prosi o ostateczne udostępnienie żądanych danych w terminie tygodniowym od daty złożenia niniejszego pisma tj. 19 września 2019 r. Pismem z dnia 23 września 2019 r. kierowanym do skarżącej organ poinformował, w związku ze skargą na bezczynność: "o okresie przejściowym w Domu Kultury w G., który wiązał się ze zmianą stanowiska dyrektora. Skutkowało to brakiem przekazania dostępu do portalu ePUAP, a co zatem idzie brakiem dostępu do wiadomości od Pani". Stwierdzono, że organ przesyła wszystkie dane, o które prosiła wnioskodawczyni. Pismem z dnia 19 września 2019 r. wnioskodawczyni złożyła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. Wniosła o zobowiązanie podmiotu do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2019 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania wyroku, stwierdzenie bezczynności organu i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że organ mimo upływu terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. i ponaglenia nie udzielił wnioskowanych informacji, które zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę organ podał, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi wysłał wszystkie dane, o które prosiła wnioskodawczyni. Usprawiedliwił zwłokę w udzieleniu informacji przedstawiając argumentację zawartą w piśmie z dnia 23 września 2019 r. Do skargi organ dołączył plan imprez w miesiącu czerwcu, lipcu, sierpniu 2019 r., w którym określono nazwę imprezy, jej termin i miejsce, określono również, czy organ był jej organizatorem lub współorganizatorem. Odrębnie też wykazano, koszty imprez które finansował organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) – dalej ustawa, udip. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącej z dnia 27 sierpnia 2019 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dom Kultury jest samorządową jednostką organizacyjną określoną w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wykonującą zadania publiczne, dysponującą majątkiem publicznym, zobowiązaną do udostępniania informacji publicznej. Taką informacją jest wnioskowana informacja, dotyczy bowiem gospodarowania majątkiem publicznym. Art. 13 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Skarżąca złożyła wniosek do organu w dniu 27 sierpnia 2019 r. realizacja tego wniosku nastąpiła w dniu 23 września 2019 r. Zatem na dzień wniesienia skargi, to jest 19 września 2019 r. organ pozostawał w bezczynności. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1). Takiego zobowiązania Sąd w dacie wyrokowania nie mógł nałożyć albowiem wniosek został zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć. Mając na uwadze art. 149 § 1a ppsa zobowiązujący do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. W ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wprawdzie uchybił terminowi określonemu w art. 13 u.d.i.p. do udzielenia informacji, ale opóźnienie w jej udzieleniu wynosiło tylko 10 dni, było zatem nieznaczne, i jak wynikało z udzielonych przez zobowiązanego wyjaśnień, nie było zamierzone. Powyższe okoliczności dawały podstawę do wydania orzeczenia o treści jak w pkt II. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt III – na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd zasądził koszty zastępstwa procesowego pełnomocnikowi w kwocie 240 zł. Przysługujące wynagrodzenie wynikające z § 14, § 1 pkt 1 lit. c Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 265) w sprawie opłat za czynności radców prawnych wynoszące 480 zł obniżył o 50% z uwagi na niewielki nakład pracy i nieskomplikowany stan faktyczny i prawny sprawy. Na zasądzone koszty postępowania sądowoadministracyjnego składa się wpis w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. H.B.31.12.2019 r.