I SA/Wr 727/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 14 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. oraz za koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 20 marca 2019 r. nr [...] , którą orzeczono o solidarnej wraz z A. spółka z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, Skarżąca) odpowiedzialności podatkowej M. O., jako osoby trzeciej - członka zarządu Spółki: - za zaległości z tytułu odsetek stałych od niewpłaconych w terminie zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za sierpień 2014 r. w kwocie 221 zł i za wrzesień 2014 r. w kwocie 1.615 zł; - za koszty egzekucyjne w wysokości 18,40 zł powstałe w toku prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, dotyczącego ww. zaległości podatkowych. Jak wynika z akt sprawy, Spółka (wczesnej działająca jako B. spółka z o.o.) w dniu 31.03.2015 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w G. zaznanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. (CIT-8). Z zeznania wynika, że w trakcie roku 2014 r. Spółka zobowiązana była do zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń w kwocie 2.400 zł, za luty w kwocie 13.816 zł, za kwiecień w kwocie 4.876 zł, za maj w kwocie 16.897 zł, za sierpień w kwocie 5.188 zł, za wrzesień w kwocie 45.483 zł za październik w kwocie 94 zł. Kwotę do zapłaty wynikającą z zaznania wykazano w wysokości 80.418 zł. Spółka nie uregulowała ani zaliczek na podatek, ani należności podatkowej w kwocie 80.418 zł, zatem zobowiązana jest do zapłaty odsetek od zaliczek. Organ egzekucyjny, na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych (w dniu 18.05.2015 r. dot. podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r., z dnia 2.06.2015 r. dot. zaliczek na ten podatek za styczeń, luty, kwiecień i maj oraz dot. zaliczek za sierpień i wrzesień), podejmował czynności zmierzające do zaspokojenia tych należności. Postępowania egzekucyjne prowadzane wobec Spółki, jako bezskuteczne, umorzono postanowieniami z dnia 24.06. 2015 r., z dnia 2.07.2015 r. oraz z dnia 29.06.2016 r. Postępowanie podatkowe wobec M. O. (dalej: Strona, Skarżący), jako osoby trzeciej – byłego członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, z tytułu nieuregulowanych odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. za sierpień 2014 r. w kwocie 221 zł i za wrzesień w kwicie 1.615 zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 18.40 zł, wszczął Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia 15.12.2018 r. (doręczone Stronie w dniu 31.12.2018 r.) Organ ten był właściwy miejscowo, zgodnie z art. 17a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.), bowiem Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki uchwałą nr 1 z dnia 25.03.2015 r. jako siedzibę Spółki wskazało J. Terminy płatności ww. zaliczek przypadały za sierpień 2014 r. na dzień 22.09.2014 r. a za wrzesień 2014 r. na dzień 20.10.2014 r. W toku postępowania Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań W. T. na okoliczność podjęcia uchwały przez Spółkę w przedmiocie konieczności ogłoszenia upadłości Spółki oraz o zobowiązanie B. sp. z o.o., jako następcy prawnego Spółki, do przedłożenia uchwały podjętej przez Spółkę o konieczności ogłoszenia jej upadłości oraz przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczności w nim wskazane. Organ I instancji nie uwzględnił ww. wniosków i decyzją z 20 marca 2019 r. orzekał o odpowiedzialności Strony jak byłego członka zarządu Spółki za zaległości tej Spółki, z tytułu odsetek stałych od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Jako materialnoprawną podstawę wydania decyzji wskazał przepisy art. 108 § 1, art. 116 § 1, 2 i 4, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 O.p. W odwołaniu Strona, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzucała nierozpoznanie istoty sprawy przez pominięcie wniosków dowodowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu brzmienia art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1 i § 2 pkt 2, art. 118 § 1, art. 116 § 1 O.p., które ustalają warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki oraz wskazują jak rozkłada się ciężar dowodzenia poszczególnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarząd takiej spółki. Zaznaczył, że odpowiedzialność osoby trzeciej ma charakter akcesoryjny oraz solidarny. Jest to solidarność zarówno z innymi czółkami zarządu spółki jak ze spółką. Dalej stwierdził, że decyzja od odpowiedzialności Strony za wskazane zaległości Spółki została wydana w terminach określonych w art. 118 § 1 O.p. Dla objętych niniejszym postępowaniem zaległości termin do wydanie decyzji wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej upływa bowiem z dniem 31.12.2019 r. Zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. wynika z zeznania podatkowego złożonego przez Spółkę. Zaległości z tytułu odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. zostały objęte tytułem wykonawczym z dnia 2.06.2015 r. nr SM4/1042/15. Z przepisu art. 108 § 2 pkt 2 lit. d O.p. wynika, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę. Jednak stosowanie do art. 108 § 3 O.p. w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnych w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. Wystawienie tytułu wykonawczego na należności obejmujące odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. wypełnia zatem warunek wskazany w art. 108 § 3 O.p. Organ odwoławczy nie stwierdził także przeszkód do wydania decyzji, o odpowiedzialności podatkowej Strony, wynikających z upływy terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki, bowiem termin przedawnienia wynikający z art. 70 §1 O.p. upływał z dniem 31.12.2019 r. Organ odwoławczy wskazał na istnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości Spółki, tj. bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki oraz pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki w okresie kiedy powstały dochodzone zaległe zobowiązania. Ustalono, że Skarżący na prezesa jednoosobowego zarządu Spółki (wówczas jeszcze o nawie B.) został powołany 30 czerwca 2014 r. Uchwałą nr 4 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, co zostało potwierdzone wpisem nr 8 w KRS z dnia 8.09.2014 r. Następnie Uchwałą nr 5 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 25.03.2015 r. Skarżący został odwołany z funkcji prezesa zarządu Spółki i zastąpił go na tym stanowisku I. K. Pełnił zatem funkcję prezesa zarządu Spółki w okresie kiedy powstały odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. Odnośnie bezskuteczności egzekucji organ podatkowy powołał się na prowadzane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 2.06.2015 r. nr [...] , który doręczono w dniu 29.06.2015 r. w trybie art. 44 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej K.p.a.). Wskazał na: - próby zajęcie wierzytelności rachunków bankowych Spółki (wg. informacji Krajowej Izby Rozliczeniowej - brak rachunków bankowych prowadzonych dla B. sp. z o.o. (obecnie C. sp. z o.o.), - próby zajęcie innej wierzytelności (w D., E. sp. z o.o., F. sp. z o.o., G sp. z o.o.), także bez skutków finansowych; - brak informacji o posiadanym majątku, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki organ egzekucyjny umorzył postanowieniem z dnia 15.05.2015 r. (dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń – grudzień 2014 r.), postanowieniem z dnia 24.06.2015 r. (dot. podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r.), postanowieniem z dnia 2.07.20115 r. (dot. odsetek o niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r.). W ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym w dniu 19.02.2016 r. ustalono, na podstawie sprawozdania finansowego Spółki za 2014 r. (za następne lata sprawozdań finansowych Spółka ni złożyła), że Spółka posiadała środki trwałe (środki transportu o wartości 15.150 zł). Z informacji Centralne Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 23.10.2105 r. wynika, że na Spółkę były zarejestrowane dwa samochody. Weryfikując te ustalenia sporządzono w dniu 29.03.2016 r. protokół o stanie majątkowym. Powołując się na informacje udzielone przez prezesa zarządu Spółki I.K. organ podatkowy stwierdził, że Spółka nie ma siedziby i nie generuje obrotów. Prezes nie jest zorientowany co do majątku Spółki. Jak ustalono od stycznia 2016 r. zajmuje on lokal socjalny. Pod adresem zgłoszonym jako adres siedziby Spółki ani Spółka, ani prezes Spółki nie są znani. Nikt nie potwierdził też aby samochody zarejestrowany na Spółkę parkowały w okolicy. Spółka nie posiada też nieruchomości, co ustalono na podstawie danych z ksiąg wieczystych. Ponieważ nie został odnaleziony majątek Spółki, z którego możliwa była egzekucja ponownie postanowieniem z dnia 29.06.2016 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący nie wykazał też żadnej z przesłanek ekskulpacyjnych (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b oraz pkt 2 O.p.). Powołując przepisy art. 21 ust. 2, art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 233 ze zm.- dalej: p.u.n.) organ podatkowy stwierdził, że Spółka poza zaległościami podatkowymi, zalega też z zapłatą należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu objęcie przez M.O. funkcji członka zarządu Spółki, tj. w dniu 30.06.2014 r. Spółka zaległa z płatnościami: zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń - maj 2014 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń – maj 2014 r., wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Problemy finansowe Spółki nie miały charakteru przejściowego. Stan ten utrzymywał się w okresach późniejszych. Zdaniem organów podatkowych uzasadniało to stwierdzenie, że już w dacie objęcie przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółka była niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u.n. Objęcie funkcji prezes zarządu Spółki obligowała Skarżącego do zapoznania się ze stanem finansów i majątku Spółki, a następnie do złożenie wniosku ogłoszenie upadłości Spółki w terminie do dnia 14.07.2014 r. Wniosku takiego Skarżący nie złożył. Nie wykazał też, że nie ponosi winy za niezłożenia takiego wniosku w terminie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w trakcie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki spełniły się też kryteria niewyłączalności dłużnika określone w art. 11 ust. 2 p.u.n. Według bilansu na dzień 31.12.2014 r. stan aktywów trwałych i obrotowych łącznie wyniósł 1.397.246,56 zł, a stan zobowiązań (tylko krótkoterminowych) wyniósł 1.410.830 zł, przekraczając wielkość majątku Spółki o 13.583,44 zł. Organ odwoławczy wskazał też, że Skarżący, mimo uzyskania informacji o możliwości zwolnienia się z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki przez wskazanie mienia Spółki, z którego jest możliwa egzekucja, mienia takiego nie wskazał. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podatkowy wyjaśnił, że w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki, był jedyną osobą reprezentującą Spółkę, która mogła złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Ponadto Skarżący nie wskazał, kiedy i w jakiej formie została podjęta uchwała, dotycząca konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Zdaniem organu odwoławczego w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, Spółka nie rozważała zgłoszenia wniosku o upadłość. Rok 2014 r. Spółka zamknęła zyskiem netto w wysokości 55.857,95 zł, uchwałą nr 3 z dnia 25.03.2015 r. Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki zatwierdziło sprawozdanie finansowe Spółki i udzieliło absolutorium Skarżącemu, jako prezesowi zarządu, za okres od 1.01.2014 r. do 31.12.2014 r. oraz do 25.03.2015 r., a także rozważano zwiększenie skali prowadzonej działalności. Przytoczone okoliczności wskazują, że uchwała, na którą powołuje się Skarżący, została podjęta po odwołaniu go ze stanowiska prezesa zarządu Spółki. Organ podatkowy podkreśla, że nawet gdyby taką uchwałę podjęto to i tak nie zwalniało to Skarżącego ze zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych odnoszący się do objętych decyzją zaległości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy przez pominiecie przez organy podatkowe wniosku dowodowych w zakresie przesłuchania świadka W.T. oraz zobowiązania B. spółki z o.o. do przedłożenia uchwały A. sp. z o.o. w przedmiocie konieczności ogłoszenia upadłości Spółki. Organy obu instancji pominęły ww. wnioski dowodowe i przez to nie rozpoznały istoty sprawy, co do chęci ogłoszenia upadłości przez Spółkę i tym samym co do braku solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania tej Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że wynikający z art. 118 § 1 O.p termin do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzecie upływał z końcem 2019 r. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego została zatem wydana przed upływem tego terminu. Nie doszło też do przedawnienia ww. zobowiązań Spółki. Wynikający z art. 70 § 1 O.p termin upływał bowiem z końcem 2019 r. Decyzje organów obu instancji wydano przed końcem 2019 r. Prawidłowo też przyjęto terminy przedawniania dla objętych decyzją kosztów postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe także prawidłowo przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie egzekucja kierowana do Spółki okazała się bezskuteczna, a w okresie kiedy powstały zaległości Spółki w odsetkach za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. funkcję członka zarządu Spółki pełnił Skarżący. Skarżący funkcje tę pełnił w okresie od dnia 30.06.2014 r. (powołany uchwałą nr 4 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników) do dnia 25.03.2018 r. (odwołany uchwałą nr 5 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników). Ustalenia te uzasadniały wszczęcie wobec Skarżącego postępowania o orzeczenie jego odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki, przy czym należy wskazać, że przed wszczęciem postępowania wobec Skarżącego (postępowanie wszczęto w dniu 31.12.2018 r.) został doręczony Spółce tytuł wykonawczy dotyczące odsetek stałych od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r., spełniona została zatem przesłanka z art. 108 § 3 O.p. Należy zwrócić uwagę, że powołany przepis art. 116 § 1 O.p. wskazuje w sposób jednoznaczny, że za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie swoim majątkiem członkowie zarządu tej spółki jeśli egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Zwolnić się z takiej odpowiedzialności członek zarządu może jedynie wówczas, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) lub wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit a i lit.b O.p.). Członek zarządu może też zwolnić się z odpowiedzialności poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 §1 pkt 2 O.p.). Uwzględniając te uregulowania należy stwierdzić, że już sam fakt pełnienia funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialności w okresie kiedy powstały zaległe zobowiązania spółki, których zaspokojenie nie jest możliwe w drodze egzekucji skierowanej do Spółki, skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu. Zwolnienie się z odpowiedzialności jest zatem możliwe jedynie poprzez: - wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, kwestie te, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, regulują przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, albo - przez wykazanie, że członek zarządu nie podnosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Chodzi o wykazanie takich okoliczności, niezależnych od pełniącego funkcje członka zarządu, które spowodowały, że nie mógł z stosownym czasie dokonać takich czynności, także - przez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna, wskazuje na to przeprowadzone postępowanie egzekucyjne oraz fakt, że Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W toku postępowania egzekucyjnego, nie ustalono istnienia mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja zaległych zobowiązań Spółki. Spółka nie posiadała środków pieniężnych, czynnych rachunków bankowych, wierzytelności wobec innych podmiotów, także majątku ruchomego i nieruchomości. Nie ma też wątpliwości, że Skarżący funkcję członka zarządu Spółki pełnił w okresie od 30 czerwca 2014 r. do 25 marca 2015 r. Daty te wynikają z dokumentów Spółki i nie są kwestionowane przez Skarżącego. Nie wskazywano też na żadne przerwy w pełnieniu przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki. Oznacza to, że w okresie kiedy powstały objęte zaskarżoną decyzją zaległości Spółki z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r. (tj. w okresie od 22.09.2014 r. termin płatności pierwszej z zaliczek) Skarżący był członkiem zarządu tej Spółki. Należy przypomnieć, że dochodzone zaległości z tytułu odsetek za zwłokę wynikały ze złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej i z tytułu tych zaległości Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wystawił tytułu wykonawczy w dniu 2.06.2015 r. nr [...]. Do obowiązków Skarżącego, jako członek zarządu należały, m im. dbałość o to aby Spółka realizowała wszystkie wymagalne zobowiązania podatkowe. Jeśli nie była możliwa zapłata wymagalnych zobowiązań Skarżący, jako członek zarządu Spółki winien wystąpić o układ albo z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Zaniechanie takich działań skutkowało bowiem pokrzywdzeniem wierzycieli. Skarżący z obowiązków tych się nie wywiązał bowiem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, mimo zaprzestania przez Spółkę płacenia wymagalnych zobowiązań, nie został w ogóle zgłoszony, a Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że najpóźniej 14 lipca 2014 r. winien być zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Spółka zalegała bowiem z płatnościami: zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń – maj 2014 r., podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za miesiące od stycznia do maja 2014 r., należności z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i od tego czasu narastały zaległości w realizacji przez Spółkę wymagalnych zobowiązań. Już w dacie obejmowania przez Skarżącego funkcję członka zarządu Spółki, Spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań. Niezwłocznie zatem Skarżący winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Prawidłowo też, zdaniem Sądu, przyjęto w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Skarżący w tym zakresie podnosi zarzuty procesowe, wskazując na nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego, w szczególności przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z zeznań świadka W. T. oraz brak działań zmierzających do uzyskania od Spółki uchwały o konieczności ogłoszenia upadłości. Dowodami tymi Skarżący chce wykazać, że Spółka wyrażała wolę ogłoszenia upadłości. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub w części jeśli stwierdzi naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieść istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów procesowych skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe, odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, nie naruszyły przepisów procesowych, w szczególności art. 180 § 1 i art. 188 O.p. Oba powołane przepisy wskazują, na konieczność przeprowadzenia dowodu jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Zasadnie w niniejszej sprawie organ podatkowy przyjął, że okoliczność, którą miał potwierdzić zarówno świadek W.T., jak i podjęta przez Spółkę uchwała, nie miały znaczenia dla sprawy. Podjęcie przez Spółkę uchwały o konieczności ogłoszenia upadłości nie mogło w żaden sposób wpłynąć na zwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności za zaległe zobowiązania Spółki. Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 O.p., członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może zwolnić się z odpowiedzialności za zaległe zobowiązania tej spółki jeśli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie układowe (lit. a) lub wykaże, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy (lit. b). To Skarżący od 30 czerwca 2014 r. jako jedyny członek zarządu uprawniony był do działania w imieniu Spółki, w tym do zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Do zgłoszenia takiego wniosku nie jest potrzebna uchwała Spółki o konieczności ogłoszenia upadłości. Podjęciu uchwały o takiej treści nie jest też różnoznaczne ze zgłoszeniem w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości. Także w przypadku podjęcia uchwały o wskazywanej przez Stronę treści obowiązek zgłoszenia wniosku spoczywa na członkach zarządu spółki. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.u.n. dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10 p.u.n.). Dłużnika uważa się niewypłacalnego jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.), a dłużnika będącego osobą prawną (...) także wówczas, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania płaci (art. 11 ust. 2 p.u.n.). Ponieważ już w dniu powołania Skarżącego na członka zarządu Spółka była niewypłacalna, gdyż nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań, to na Skarżącym ciążył obowiązek zgłoszenia w sądzie nie później niż w terminie 14 dni wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Z obowiązku tego Skarżący się nie wywiązał, gdyż wniosku w sądzie o ogłoszenie upadłości Spółki nie złożył. Skarżący nie wykazał też, że nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym terminie. Nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym Skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek egzoneracyjnych. W ocenie Sądu, organy podatkowa zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy i dokonały jego oceny w zgodzie z art. 191 O.p. Wykazały zarówno bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki, jak i pełnienie przez Skarżącego funkcji jedynego członka zarządu Spółki w okresie kiedy powstały zaległości Spółki z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób pranych za sierpień i wrzesień 2014 r. Wobec niewykazania przez Skarżącego przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zaległe zobowiązania Spółki, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnym, skargę oddalił, jako bezzasadną.