I SA/Wr 728/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 20 marca 2019 r. nr [...] , którą orzeczono o solidarnej wraz z A. spółka z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, Skarżąca) odpowiedzialności podatkowej M.O., jako osoby trzeciej - członka zarządu Spółki za jej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika (PIT-4R) za miesiące od czerwca do listopada 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od dnia następującego po upływie terminu płatności zobowiązania do dnia wydania decyzji, tj. do 20 marca 2019 r. oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.207,40 zł powstałe w toku prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. zaległości podatkowych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 30.01.2015 r. Spółka (wczesnej działająca jako B. spółka z o.o.) złożyła w Urzędzie Skarbowym w G. Informację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg formularza PIT-4R, w której wykazała kwoty pobranego podatku podlegające wpłacie na rachunek Urzędu Skarbowego w okresie od stycznia do grudnia 2014 r. Ponieważ z tytułu ww. należności Spółka dokonała wpłaty jedynie 215 zł, nieuregulowane kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych zostały objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi: - 11 marca 2015 r. nr [...] dot. miesięcy styczeń – kwiecień 2014 r., nr [...] dot. miesięcy lipiec - październik 2014 r.; [...] dot. miesięcy maj- czerwcie, listopad i grudzień 2014 r. Na podstawie tych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny podejmował czynności zmierzające do ustalenia majątku Spółki. Postępowanie egzekucyjne, jako bezskuteczne umorzono postanowieniem z dnia 15.05.2015 r. Ponownie wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 19.02.2016 r., które objęły wszystkie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2104 r. Ponownie bezskuteczność egzekucji organ egzekucyjny stwierdził postanowieniem z dnia 29.06.2016 r. Postępowanie podatkowe wobec M.O. (dalej: Strona, Skarżący), jako osoby trzeciej – byłego członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i za koszty postępowania egzekucyjnego wszczął Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia 15.12.2018 r. Organ ten był właściwy miejscowo, zgodnie z art. 17a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.), bowiem Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki uchwałą nr 1 z dnia 25.03.2015 r. jako siedzibę Spółki wskazało J. W toku postępowania Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań W.T. na okoliczność podjęcia uchwały przez Spółkę w przedmiocie konieczności ogłoszenia upadłości Spółki oraz o zobowiązanie Spółki, jako następcy prawnego B. sp. z o.o., do przedłożenia uchwały podjętej przez Spółkę o konieczności ogłoszenia jej upadłości oraz przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu na okoliczności w nim wskazane. Organ I instancji nie uwzględnił ww. wniosków i decyzją z 20 marca 2019 r. orzekał o odpowiedzialności Strony, jak byłego członka zarządu Spółki, za zaległości tej Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. w łącznej kwocie 104.128 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 36.566 zł i za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.207 zł. Jako materialnoprawną podstawę wydania decyzji wskazał przepisy art. 108 § 1, art. 116 § 1, 2 i 4, art. 107 § 1 i § 2 pkt 1, 2 i 4 O.p. W odwołaniu Strona, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzucała nierozpoznanie istoty sprawy przez pominiecie wniosków dowodowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przytoczył brzmienie przepisów art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1 i § 2 pkt 2, art. 118 § 1, art. 116 § 1 i § 2 O.p., które ustalają warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki oraz wskazują jak rozkłada się ciężar dowodzenia poszczególnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarząd takiej spółki. Dalej stwierdził, że decyzja od odpowiedzialności Strony za wskazane zaległości podatkowe Spółki została wydana w terminach określonych w art. 118 § 1 O.p. Dla zaległych zobowiązań Spółki za miesiąca od czerwca do listopada 2014 r. termin do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej upływa bowiem z dniem 31.12.2019 r., a dla zaległości za grudzień 2014 r. z dniem 31.12.2020 r. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności Strony, jako osoby trzeciej wszczęto po wydaniu decyzji o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika (art. 108 § 2 pkt 2 lit. b Op.). Postępowanie o odpowiedzialności podatkowej Strony Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wszczął w dniu 31.12.2018 r. (data doręczenie postanowienia z dnia 15.12.2018 r.), a decyzję o odpowiedzialności podatkowej Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wydał w dniu 25.10.2018 r. i doręczył Spółce w trybie art. 150 O.p. w dniu 13.11.2018 r. oraz prezesowi zarządu Spółki I.K. w dniu 30.10.2018 r. (art. 151 a O.p.). Organ odwoławczy nie stwierdził także przeszkód do wydania decyzji, wynikających z upływy terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki jako płatnika, bowiem za najwcześniejsze okresy rozliczeniowe termin przedawnienia, wynikający z art. 70 §1 O.p., upływał z dniem 31.12.2019 r. Decyzje organów obu instancji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego zostały wydane przed upływem tego terminu. Organ odwoławczy wskazał na istnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości Spółki jako płatnika, tj. bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki oraz pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki o okresie kiedy powstały dochodzone zaległe zobowiązania. Ustalono, że Skarżący na prezesa jednoosobowego zarządu Spółki (wówczas jeszcze o nawie B. sp. z o.o.) został powołany 30 czerwca 2014 r. Uchwałą nr 4 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, co zostało potwierdzone wpisem nr 8 w KRS z dnia 8.09.2014 r. Następnie Uchwałą nr 5 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 25.03.2015 r. Skarżący został odwołany z funkcji prezesa zarządu Spółki i zastąpił go na tym stanowisku I.K. Skarżący pełnił zatem funkcję prezesa zarządu Spółki w okresie kiedy powstały zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. (tj. w okresie od 21 lipca 2014 r. do 20 stycznia 2015 r.). Odnośnie bezskuteczności egzekucji organ podatkowy powołał się na prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postępowanie egzekucyjne. Wskazał na: - próby zajęcie wierzytelności rachunków bankowych Spółki (wg. informacji Krajowej Izby Rozliczeniowej - brak rachunków bankowych prowadzonych dla B. sp. z o.o. - obecnie A.sp. z o.o.), - próby zajęcie innej wierzytelności (w C., D. sp. z o.o., E. sp. z o.o., F. sp. z o.o.), także bez skutków finansowych; - brak informacji o posiadanym majątku, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki organ egzekucyjny umorzył postanowieniem z dnia 15.05.2015 r. (dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń – grudzień 2014 r.), postanowieniem z dnia 24.06.2015 r. (dot. podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r.), postanowieniem z dnia 2.07.20115 r. (dot. odsetek o niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień 2014 r.). W ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym w dniu 19.02.2016 r., na podstawie sprawozdania finansowego Spółki za 2014 r. (za następne lata sprawozdań finansowych Spółka ni złożyła), ustalono, że Spółka posiadała środku trwałe (środki transportu o wartości 15.150 zł) z informacji Centralne Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 23.10.2105 r. wynika, że na Spółkę były zarejestrowane dwa samochody. Weryfikując te ustalenia, sporządzono w dniu 29.03.2016 r. protokół o stanie majątkowym. Z informacji udzielonych przez prezesa zarządu Spółki I.K. wynika, że Spółka nie ma siedziby i nie generuje obrotów. Prezes nie jest zorientowany co do majątku Spółki. Jak ustalono od stycznia 2016 r. zajmuje on lokal socjalny. Pod adresem zgłoszonym jako adres siedziby Spółki ani Spółka, ani prezes Spółki nie są znani. Nikt nie potwierdził też aby samochody zarejestrowany na Spółkę parkował w okolicy. Spółka nie posiada też nieruchomości, co ustalono na podstawie danych z ksiąg wieczystych. Ponieważ nie został odnaleziony majątek Spółki, z którego możliwa była egzekucja, ponownie postanowieniem z dnia 29.06.2016 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący nie wykazał też żadnej z przesłanek ekskulpacyjnych (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b oraz pkt 2 O.p.). Powołując przepisy art. 21 ust. 2 art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 233 ze zm. dalej: p.u.n.) organ podatkowy stwierdził, że Spółka poza zaległościami podatkowym, zalega też z zapłatą należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu objęcie przez M.O. funkcji członka zarządu Spółki, tj. w dniu 30.06.2014 r. Spółka zaległa z płatnościami: zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń - maj 2014 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń – maj 2014 r., wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Problemy finansowe Spółki nie miały charakteru przejściowego. Stan ten utrzymywał się w okresach późniejszych. Zdaniem organów podatkowych uzasadniało to stwierdzenie, że już w dacie objęcie przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółka była niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u.n. Objęcie funkcji prezes zarządu Spółki obligowało Skarżącego do zapoznania się ze stanem finansów i majątku Spółki, a następnie w terminie do dnia 14.07.2014 r. do złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Wniosku takiego Skarżący nie złożył. Nie wykazał też, że nie ponosi winy za niezłożenia takiego wniosku w terminie. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki spełniły się też kryteria niewypłacalności dłużnika określone w art. 11 ust. 2 p.u.n. Według bilansu na dzień 31.12.2014 r. stan aktywów trwałych i obrotowych łącznie wyniósł 1.397.246,56 zł, a stan zobowiązań (tylko krótkoterminowych)wyniósł 1.410.830 zł, przekraczając wielkość majątku Spółki o 13.583,44 zł. Skarżący, mimo uzyskania informacji o możliwości zwolnienia się z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki przez wskazanie mienia Spółki, z którego jest możliwa egzekucja, mienia takiego nie wskazał. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podatkowy wyjaśnił, że w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki, był jedyną osobą reprezentującą Spółkę, która mogła złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Ponadto Skarżący nie wskazał, kiedy i w jakiej formie została podjęta uchwała, dotycząca konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Zdaniem organu odwoławczego w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, Spółka nie rozważała zgłoszenia wniosku o upadłość. Rok 2014 r. Spółka zamknęła zyskiem netto w wysokości 55.857,95 zł, uchwałą nr 3 z dnia 25.03.2015 r. Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki zatwierdziło sprawozdanie finansowe Spółki i udzieliło absolutorium Skarżącemu, jako prezesowi zarządu, za okres od 1.01.2014 r. do 31.12.2014 r. oraz do 25.03.2015 r., a także rozważano zwiększenie skali prowadzonej działalności. Przytoczone okoliczności wskazują, że uchwała, na którą powołuje się Skarżący, została podjęta po odwołaniu go ze stanowiska prezesa zarządu Spółki. Organ podatkowy podkreśla, że nawet gdyby taką uchwałę podjęto to i tak nie zwalniało to Skarżącego ze zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. W zaskarżonej decyzji przedstawiono sposób wyliczenia odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych odnoszących się do poszczególnych tytułów wykonawczych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy przez pominięcie przez organy podatkowe wniosków dowodowych w zakresie przesłuchania świadka W.T. oraz zobowiązania B. spółki z o.o. do przedłożenia uchwały A. sp. z o.o. w przedmiocie konieczności ogłoszenia upadłości Spółki. Organy obu instancji pominęły ww. wnioski dowodowe i przez to nie rozpoznały istoty sprawy, co do chęci ogłoszenia upadłości przez Spółkę i tym samym co do braku solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania tej Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że wynikający z art. 118 § 1 O.p termin do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzecie upływał z końcem 2019 r. w zakresie zobowiązań Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec – listopad 2014 r., a za grudzień 2014 r. z końcem 2020 r. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego została zatem wydana przed upływem tego terminu. Nie doszło też do przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych Spółki. Wynikający z art. 70 § 1 O.p termin upływał bowiem z końcem 2019 r. dla Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec – listopad 2014 r., a za grudzień 2014 r. z końcem 2020 r. Decyzje organów obu instancji wydano przed końcem 2019 r. Prawidłowo też przyjęto terminy przedawniania dla objętych decyzją kosztów postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe także prawidłowo przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie egzekucja kierowana do Spółki okazała się bezskuteczna, a w okresie kiedy powstały zaległości Spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec – grudzień 2014 r., funkcję członka zarządu Spółki pełnił Skarżący. Skarżący funkcję tę pełnił w okresie od dnia 30.06.2014 r. (powołany uchwała nr 4 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników) do dnia 25.03.2018 r. (odwołany uchwałą nr 5 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników). Ustalenia te uzasadniały wszczęcie wobec Skarżącego postępowania o orzeczenie jego odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki, przy czym należy wskazać, że przed wszczęciem postępowania wobec Skarżącego (postępowanie wszczęto w dniu 31.12.2018 r.) została doręczona Spółce decyzja o jej odpowiedzialności Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych (decyzja z dnia 25.10.2018 r. została doręczona w trybie art. 151a O.p. w dniu 30.10.2018 r.). Należy zwrócić uwagę, że powołany przepis art. 116 § 1 O.p. wskazuje w sposób jednoznaczny, że za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie swoim majątkiem członkowie zarządu tej spółki, jeśli egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Zwolnić się z takiej odpowiedzialności członek zarządu może jedynie wówczas gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) lub wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (art. 116 §1 pkt 1 lit a i lit.b O.p.). Członek zarządu może też zwolnić się z odpowiedzialności poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 §1 pkt 2 O.p.). Uwzględniając te uregulowania należy stwierdzić, że już sam fakt pełnienia funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialności w okresie kiedy powstały zaległe zobowiązania spółki, których zaspokojenie nie jest możliwe w drodze egzekucji skierowanej do Spółki, skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu. Zwolnienie się z odpowiedzialności jest zatem możliwe jedynie poprzez: - wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, kwestie te, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, regulują przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, albo - przez wykazanie, że członek zarządu nie podnosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Chodzi o wykazanie takich okoliczności, niezależnych od pełniącego funkcje członka zarządu, które spowodowały, że nie mógł z stosownym czasie dokonać takich czynności, także - przez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna, wskazuje na to przeprowadzone postępowanie egzekucyjne oraz fakt, że Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W toku postępowania egzekucyjnego, nie ustalono istnienia mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja zaległych zobowiązań Spółki. Spółka nie posiadała środków pieniężnych, czynnych rachunków bankowych, wierzytelności wobec innych podmiotów, także majątku ruchomego i nieruchomości. Nie ma też wątpliwości, że Skarżący funkcję członka zarządu Spółki pełnił w okresie od 30 czerwca 2014 r. do 25 marca 2015 r. Daty te wynikają z dokumentów Spółki i nie są kwestionowane przez Skarżącego. Nie wskazywano też na żadne przerwy w pełnieniu przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki. Oznacza to, że w okresie kiedy powstały objęte zaskarżoną decyzją zaległości Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwce – grudzień 2014 r. (tj. w okresie od 21 lipca 2014 r. do 21 stycznia 2015 r.) Skarżący był członkiem zarządu tej Spółki. Należy przypomnieć, że dochodzone zaległości podatkowe wynikają z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 25.10.2018 r. o odpowiedzialności Spółki jako płatnika. Przy czym należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2014 r. były znane i wymagalne już w trakcie roku 2014 r., zostały wykazane w deklaracji PIT-4R złożonej przez Spółkę w dniu 31.01.2015 r. i nie zostały zapłacone przez Spółkę. Do obowiązków Skarżącego, jako członek zarządu należały m im. dbałość o to aby Spółka realizowała wszystkie wymagalne zobowiązania podatkowe. Jeśli nie była możliwa zapłata wymagalnych zobowiązań Skarżący, jako członek zarządu Spółki, winien wystąpić o układ albo z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Zaniechanie takich działań skutkowało bowiem pokrzywdzeniem wierzycieli. Skarżący z obowiązków tych się nie wywiązał bowiem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, mimo zaprzestania przez Spółkę płacenia wymagalnych zobowiązań, nie został w ogóle zgłoszony, a Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że najpóźniej 14 lipca 2014 r. winien być zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Spółka zalegała bowiem z płatnościami: zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń – maj 2014 r., podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za miesiące od stycznia do maja 2014 r., należności z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i od tego czasu narastały zaległości w realizacji przez Spółkę wymagalnych zobowiązań. Już w dacie obejmowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, Spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań. Niezwłocznie zatem Skarżący winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Prawidłowo też, zdaniem Sądu, przyjęto w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Skarżący w tym zakresie podnosi zarzuty procesowe, wskazując na nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego, w szczególności przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z zeznań świadka W.T. oraz brak działań zmierzających do uzyskania od Spółki uchwały o konieczności ogłoszenia upadłości. Dowodami tymi Skarżący chce wykazać, że Spółka wyrażała wolę ogłoszenia upadłości. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub w części jeśli stwierdzi naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieść istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów procesowych skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe, odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, nie naruszyły przepisów procesowych, w szczególności art. 180 § 1 i art. 188 O.p. Oba powołane przepisy wskazują, na konieczność przeprowadzenia dowodu jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Zasadnie w niniejszej sprawie organ podatkowy przyjął, że okoliczność, którą miał potwierdzić zarówno świadek W.T. jak i podjęta przez Spółkę uchwała, nie miały znaczenia dla sprawy. Podjęcie przez Spółkę uchwały o konieczności ogłoszenia upadłości nie mogło w żaden sposób wpłynąć na zwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności za zaległe zobowiązania Spółki. Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może zwolnić się z odpowiedzialności za zaległe zobowiązania tej spółki jeśli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie układowe (lit. a) lub wykaże, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy (lit. b). To Skarżący od 30 czerwca 2014 r. jako jedyny członek zarządu uprawniony był do działania w imieniu Spółki, w tym do zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Do zgłoszenia takiego wniosku nie jest potrzebna uchwała Spółki o konieczności ogłoszenia upadłości. Podjęcie uchwały o takiej treści nie jest też różnoznaczne ze zgłoszeniem w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości. Także w przypadku podjęcia uchwały o wskazywanej przez Stronę treści obowiązek zgłoszenia wniosku spoczywa na członkach zarządu spółki. W niniejszej sprawie na Skarżącym (zarząd jednoosobowy). Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.u.n. dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10 p.u.n.). Dłużnika uważa się niewypłacalnego jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.), a dłużnika będącego osobą prawną (...) także wówczas, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania płaci (art. 11 ust. 2 p.u.n.). Ponieważ już w dniu powołania Skarżącego na członka zarządu Spółka była niewypłacalna, gdyż nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań, to na Skarżącym ciążył obowiązek zgłoszenia w sądzie nie później niż w terminie 14 dni wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Z obowiązku tego Skarżący się nie wywiązał, gdyż wniosku w sądzie o ogłoszenie upadłości Spółki nie złożył. Skarżący nie wykazał też, że nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie za upadłości Spółki we właściwym terminie. Nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym Skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek egzoneracyjnych. W ocenie Sądu, organy podatkowa zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy i dokonały jego oceny w zgodzie z art. 191 O.p. Wykazały zarówno bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki, jak i pełnienie przez Skarżącego funkcji jedynego członka zarządu Spółki w okresie kiedy powstały zaległości Spółki jako płatnika podatku dochodowych od osób fizycznych za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. Wobec niewykazania przez Skarżącego przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zaległe zobowiązania Spółki Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę oddalił, jako bezzasadną.