IV SA/Wa 2133/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N., M. N. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę W piśmie z 25 lipca 2019 r. T. N. i M. N., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...]. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r. Rada Gminy [...] udzielając odpowiedzi na skargę, wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie zatem tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma miejsce wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, iż zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04). Sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To w nim określa się przeznaczenie danego terenu pod zabudowę i podaje się dopuszczalne parametry takiej zabudowy. Natomiast przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta nie może wpływać na sposób wykonywania prawa własności, skoro nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Ich sytuację prawną, co wynika z akt sprawy, kształtuje uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Skoro zaskarżona uchwała nie może naruszać interesu prawnego lub uprawnienia skarżących dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.