III OSK 2782/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA (del.) Maciej Kobak Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Krysińska-Kłos po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2158/19 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 8 lipca 2019 r., nr KO-449/4105/38/19 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 10 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. IV SA/Wa 2158/19 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku (dalej: SKO w Płocku, Kolegium) z 8 lipca 2019 r. nr KO-449/4105/38/19 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że SKO w Płocku decyzją z 8 lipca 2019 r. znak: KO-449/4105/38/19, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z 9 kwietnia 2019 r. znak: RRGKB.6220.2.2017 w przedmiocie odmowy T.B. ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego - kurnika do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 30 000 szt. wraz z niezbędna infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości B., gm. R. na terenie działek nr [...] i [...]. W ocenie Kolegium, raport nie czyni zadość wymaganiom ustawowym stawianym w art. 66 ust. 1 ustawy. Pod względem formalnym raport zawiera wszelkie niezbędne elementy, niemniej jednak ich ocena merytoryczna dokonywana w ramach oceny jego kompletności oraz wiarygodności podawanych informacji budzi uzasadnione zastrzeżenia czyniąc niemożliwym wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej zgodnej z wnioskiem inwestora. T.B. (dalej: skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w Płocku z 8 lipca 2019 r., nr KO-449/4105/38/19. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do załatwienia sprawy; 2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.., dalej: ustawa, u.u.i.ś.)., poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowodów, w szczególności z pominięciem postanowienia RDOŚ w Warszawie z 15 stycznia 2019 r. oraz z pominięciem ustaleń zawartych w przedłożonym przez Inwestora raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w konsekwencji czego doszło do dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania kompletnej analizy przedłożonego przez Inwestora raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej: raport ooś) wraz z uzupełnieniami, a w konsekwencji tego poprzez zaniechanie dokonania wnikliwej weryfikacji tegoż raportu pod kątem ustalenia czy spełnia on wymogi określone w art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., co z kolei doprowadziło do bezkrytycznej i dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 4. art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.u.i.ś., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że załączony do wniosku o wydanie decyzji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia wymogów w zakresie konieczności wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego, ponieważ - w ocenie organu II instancji - zaproponowany przez Inwestora w treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko racjonalny wariant alternatywny polegający na "ubiórce" kurcząt w piątym tygodniu chowu jest wariantem pozornym; 5. art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony w niniejszej sprawie raport ooś nie czyni zadość wymaganiom ustawowym w zakresie konieczności wskazania informacji na temat możliwego kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, podczas gdy raport w sposób jasny i precyzyjny odnosi się do tychże kwestii; 6. art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez zaaprobowanie stanowiska organu I instancji co do wadliwości złożonego przez skarżącego raportu ooś, podczas gdy raport ten spełniał wszystkie uwarunkowania i wymogi przewidziane przepisami u.u.i.ś.; 7. art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające wydanie decyzji pozytywnej, uwzględniającej wniosek Inwestora; 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że w przedmiotowej sprawie - z uwagi na fakt wydania przez organ I instancji decyzji z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa - zachodziła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy R. z 9 kwietnia 2019 r. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w Płocku z 8 lipca 2019 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W dniu 26 listopada 2019 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek Stowarzyszenia "E." o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. po dołączeniu niezbędnych dokumentów i przy braku sprzeciwu strony skarżącej, Sąd postanowił dopuścić ww. Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Pełnomocnik skarżącego w toku rozprawy m.in. wskazał, że inwestycja w postaci budowy 4 chlewni na działce nr [...] zlokalizowana jest ponad kilometr od planowanej inwestycji, a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednym budynkiem. Pełnomocnik Stowarzyszenia wskazał m.in., że planowana inwestycja rodzi konflikt społeczny, o czym świadczą protesty mieszkańców i udział Stowarzyszenia. Jest to inwestycja bardzo duża, obok innych planowanych lub już funkcjonujących na terenie Gminy. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny, że zachodziła podstawa do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właśnie ze względu na treść art. 80 ust. 1 ustawy, w sytuacji gdy raport przedstawiony przez inwestora uniemożliwił analizę planowanego przedsięwzięcia pod kątem zagrożeń i uciążliwości dla środowiska. Sąd I instancji podziela stanowisko organu odwoławczego, że przedstawiony przez wnioskodawcę raport wraz z dokonanym uzupełnieniem nie spełnia wszystkich obowiązkowych wymogów określonych w art. 66 ustawy. Raport nie zawiera bowiem oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy). Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko skarżącego co do zastosowania w niniejszej sprawie art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu I instancji raport jest również zbyt ogólny w odniesieniu do ustawowego wymogu analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, a więc został sporządzony z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś. W skardze kasacyjnej T.B. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez r.pr. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. I. Zaskarżonemu wyrokowi w trybie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3b, u.u.i.ś., przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przedłożony w niniejszej sprawie raport ooś nie czyni zadość wymaganiom ustawowym w zakresie konieczności wskazania informacji na temat możliwego kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, podczas gdy w treści złożonego do akt sprawy raportu ooś w sposób jasny i precyzyjny wskazano, że wobec braku występowania na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze jego oddziaływania innego przedsięwzięcia, które może prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem brak było konieczności dokonywania dalej idącej analizy w tym zakresie; - naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś. przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przedłożony do akt sprawy raport ooś zawiera zbyt ogólną analizę w zakresie możliwych konfliktów społecznych, bagatelizując przy tym fakt, że sygnalizowane przez społeczność lokalną uwagi były tak dalece ogólne i gołosłowne, że w istocie sprowadzały się do arbitralnego blokowania możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie wskazując przy tym jakichkolwiek merytorycznych zastrzeżeń co do ustaleń i analiz objętych treścią raportu ooś. W kontekście powyższego, autor raportu ooś dokonał analizy możliwych konfliktów społecznych w odniesieniu do charakteru podnoszonych przez społeczność lokalną zarzutów; - naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 2) u.u.i.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. przez zaaprobowanie stanowiska organu II instancji co do wadliwości złożonego przez skarżącego kasacyjnie raportu ooś, podczas gdy raport ten spełniał wszystkie uwarunkowania i wymogi przewidziane przepisami u.u.i.ś. II. Zaskarżonemu wyrokowi w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo tego, że charakter przepisów, które zostały naruszone w związku z podjęciem przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Płocku decyzji z dnia 8 lipca 2019 r., KO- 449/4105/38/19, stwarzał konieczność uchylenia w całości tejże decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. III. Mając powyższe na uwadze wniesiono o: 1. uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości oraz rozpoznanie skargi co do istoty w trybie art. 188 p.p.s.a.; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w trybie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono wniosek o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że raport ooś nie czyni zadość wymaganiom ustawowym określonym w art. 66 ust. 1 pkt 3b) u.u.i.ś. Według autora skargi kasacyjnej, dokonując wykładni art. 66 ust. 1 pkt 3b, u.u.i.ś. wskazać należy, że autor raportu ooś w pierwszej kolejności winien dokonać oceny, czy na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia lub na terenie objętym zakresem jego oddziaływania występuje inne przedsięwzięcie (realizowane, zrealizowane lub planowane), dla którego wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku ustalenia, że powyższa okoliczność nie występuje, drugim krokiem powinno być ustalenie, czy zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w jakimkolwiek zakresie pokrywa się z zakresem oddziaływania jakiegokolwiek innego przedsięwzięcia. W przypadku ustalenia, że również powyższa okoliczność nie występuje zasadne jest stwierdzenie, że wobec braku innych przedsięwzięć, których eksploatacja mogłaby prowadzić do skumulowanego oddziaływania z przedsięwzięciem planowanym, w pełni wystarczające jest zamieszczenie takiej informacji w raporcie ooś. Bezprzedmiotowe wydaje się dokonywanie jakiejkolwiek dalej idącej analizy w tym zakresie w sytuacji, gdy już na etapie porównywania zakresów oddziaływania różnych przedsięwzięć ustalono, że ich zakresy oddziaływania nie pokrywają się, co wyłącza możliwość kumulacji. Nieprawdziwe jest twierdzenie, jakoby skarżący kasacyjnie uchylał się od obowiązku dokonania oceny kumulatywnego oddziaływania. Przedłożony raport ooś w sposób precyzyjny odnosi się do kwestii ewentualnego kumulowania się oddziaływań (w szczególności treść uzupełnienia do tegoż raportu ooś). W raporcie wyraźnie wskazano, iż na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze jego oddziaływania, nie występują inne realizowane, zrealizowane lub planowane przedsięwzięcia, dla których wydano decyzję środowiskowe, a których oddziaływania mogłyby kumulować się z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. Planowany budynek inwentarski nie znajduje się również w obszarze oddziaływania innych instalacji inwentarskich. Skompensowane oddziaływanie z innymi źródłami (dalszymi) uwzględniono w przedłożonym raporcie ooś w postaci "tła zanieczyszczeń", zgodnie z zasadami metodyki referencyjnej, określonymi przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Powyższa metodyka odpowiada dyspozycji przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Nie sposób uznać, że raport ooś powinien zawierać szczegółową analizę potencjalnych zagrożeń związanych z wystąpieniem efektu skumulowanego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia w sytuacji, gdy obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie pokrywa się z obszarem oddziaływania jakichkolwiek innych instalacji. W powyższym przypadku nie można bowiem mówić o możliwym kumulowaniu się oddziaływań. Autor raportu ustalił, że w przypadku eksploatacji inwestycji zgodnie z przeznaczeniem nie należy się spodziewać znaczących oddziaływań skumulowanych na środowisko skoro eksploatacja każdego z tych przedsięwzięć nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenami przedmiotowych przedsięwzięć, a zatem w ocenie autora raportu, oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia mieścić się będzie w granicach nieruchomości, na której będzie zrealizowane przedsięwzięcie. Obszary oddziaływania kurnika planowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] oraz kurnika istniejącego na działce o nr ew. [...] nie pokrywają się, zatem należy przedsięwzięcia te traktować w sposób odrębny. W raporcie ooś uwzględniono skompensowane oddziaływanie w zakresie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu na zasadach ogólnych, tj. poprzez zastosowanie "istniejącego tła zanieczyszczeń". Szczegółowa analiza możliwych konfliktów społecznych oraz informacje o proponowanych sposobach ich łagodzenia objęte zostały sporządzonym w przedmiotowej sprawie raportem ooś (str. 79-81 raportu ooś). WSA w Warszawie pominął fakt, że sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji. Ocena w zakresie spełnienia przez inwestora wymogu, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś., winna być poprzedzona analizą charakteru i merytorycznej wartości uwag sygnalizowanych przez społeczność lokalną. Inaczej wygląda sytuacja, gdy podnoszony przez społeczność lokalną sprzeciw obejmuje merytoryczne zarzuty co do ustaleń i analiz objętych treścią raportu ooś (wówczas autor raportu ooś ma możliwość precyzyjnego odniesienia się do takich zarzutów i skonfrontowania ich z treścią raportu ooś i wynikiem dokonanych na etapie sporządzania raportu ooś ocen), a inaczej jest w sytuacji, gdy sprzeciw społeczności lokalnej sprowadza się do złożenia do akt sprawy listy osób, które sprzeciwiają się lokowaniu danego przedsięwzięcia co do samej zasady, nie podejmując nawet próby zakwestionowania konkretnych ustaleń objętych treścią raportu ooś. W przedmiotowej sprawie WSA w Warszawie zaniechał dokonania oceny zasadności protestów społecznych kierowanych przeciwko inwestycji w kontekście faktycznego celu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz celu udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym. Od inwestora można wymagać, aby w sposób szeroki i bardzo konkretny ustosunkował się do podnoszonych przez społeczność uwag, tj. do przedstawienia sposobu łagodzenia możliwych konfliktów, ale tylko w sytuacji stawiania zamierzeniu inwestycyjnemu konkretnych zarzutów popartych dowodami i podnoszenia istotnych dla oceny oddziaływania na środowisko okoliczności. W kontekście okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy brak jest podstaw, aby kwestionować kompletność przedłożonego raportu ooś. Raport ten zawiera zarówno elementy, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3b) u.u.i.ś., jak i informacje, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 15) u.u.i.ś. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie E. wskazało, że w prowadzonym postępowaniu wystąpiła nierzetelność podstawowego dokumentu, jakim jest w tym przypadku operat oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez specjalistę, a przedłożony przez inwestora. Istnieje rażącą nierzetelność danych zawartych w tym dokumencie, co zostało udokumentowane w składanych wnioskach jak dowód. To wszystko świadczy nie tylko o wadliwości tego podstawowego dokumentu, ale i o nieuczciwych intencjach, co w przekonaniu Stowarzyszenia podważa wiarygodność podstawowego dokumentu, jak i rzetelności samej osoby, która sporządzała ten raport. Można się zgodzić z pomyłkami w nieistotnych sprawach, ale nie można się zgodzić z zakłamywaniem rzeczywistego stanu środowiska naturalnego tego obszaru oraz wpływu na ludzi, a szczególnie na ich stan zdrowia i życia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Z tego powodu w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt II. petitum skargi kasacyjnej. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, bo określają jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę. Ta pozostaje zawarta w przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji. Niewskazanie takich unormowań w treści zarzutu czyni go nietrafnym. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I. petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego usiłuje podważyć ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny, swoje zarzuty odnosząc do dokonanej przez Sąd oceny podstawowego dokumentu jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kwestie stanowiące oś sporu w niniejszej sprawie związane z oceną treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: u.u.i.ś., ustawa). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że raport nie zawiera oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 3b, ustawy). W trafnej ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie w związku z istnieniem w pobliżu już funkcjonującego przedsięwzięcia związanego z hodowlą o zbliżonej obsadzie usytułowanego na działce nr [...] w odległości mniej niż 1 km, jak też istnieniem na terenie gminy dużej ilości tego typu inwestycji, uzasadniona była potrzeba oceny potencjalnych zagrożeń dla środowiska, zdrowia i warunków życia ludzi w związku z możliwością wystąpienia kumulacji oddziaływań. Kumulacja ta może dotyczyć zarówno emisji amoniaku i siarkowodoru, hałasu (pochodzącego z wentylatorów i transportu), pyłu, oraz uciążliwości zapachowej. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś. Ma rację Sąd I instancji, że treść raportu jest zbyt ogólna w odniesieniu do ustawowego wymogu analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, a więc raport został sporządzony z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. Autor raportu w oderwaniu od sytuacji faktycznej, nie uwzględnił usytułowanego w pobliżu planowanego przedsięwzięcia już istniejącego przedsięwzięcia tego samego rodzaju oraz lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w niewielkim oddaleniu od zabudowy zagrodowej. Błędne jest założenie, że nie przewiduje się "znaczących" konfliktów społecznych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2, u.u.i.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 tej ustawy przez zaaprobowanie stanowiska organu II instancji co do wadliwości złożonego przez skarżącego kasacyjnie raportu ooś, podczas gdy raport ten spełniał wszystkie uwarunkowania i wymogi przewidziane przepisami u.u.i.ś. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny, że zachodziła podstawa do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właśnie ze względu na treść art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy, w sytuacji gdy raport przedstawiony przez inwestora uniemożliwił analizę planowanego przedsięwzięcia pod kątem zagrożeń i uciążliwości dla środowiska. Jeżeli zachodzi wadliwość przedstawionej w raporcie treści, to taki raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Sąd administracyjny nie kontroluje merytorycznie ustaleń faktycznych raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jednak zgodnie z dyspozycją art. 66 ust. 1 ustawy bada jego kompleksowość i spójność, biorąc pod uwagę podczas jego kontroli i oceny, czy spełnia nałożone przez ustawodawcę w tym przepisie wymagania. Ocena raportu dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.