II SA/Bd 811/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. K., R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], Starosta na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r. poz. 1945, dalej powoływana jako u.p.z.p.) oraz art. 106 § 5 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako K.p.a.) postanowił nie uzgodnić w zakresie swojej właściwości, tj. w zakresie ochrony gruntów rolnych, przedłożonego przez Wójta Gminy projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (...) na działkach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym S., gmina F. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków oraz mapy glebowo-rolniczej ustalił, iż przedmiotowe działki nr [...] o powierzchni 0,0199 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,0732 stanowią grunty rolne sklasyfikowane jako użytki rolne, oznaczone w ewidencji jako grunty orne RIIIa o powierzchni odpowiednio 0,0199 ha i 0,0732 ha. Starosta podkreślił, że w treści projektu decyzji o warunkach zabudowy zapisano, iż teren, na obszarze którego inwestor planuje realizować swoje zamierzenie, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do jego sporządzenia. Z projektu natomiast nie wynikało, czy dla ww. obszaru uzyskano zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc w oparciu o art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Pismem z [...].06.2019 r. Wójt Gminy udzielił informacji, że działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym nie uzyskały zgody ministra do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc w oparciu o art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, dalej powoływana jako u.o.g.r.l.), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, który brzmi: "Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.); położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.); ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części." Biorąc pod uwagę powyższe, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania ww. wymienione przepisy, gdyż nie została uzyskana zgoda ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (co wynika z treści pisma z [...].06.2019 r.) oraz, jak wynika z przeprowadzonej przez Starostę analizy, nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki, o których mowa powyżej. Działki o nr [...] i [...] położone są bowiem w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy istnieje zapis, że dostęp do drogi publicznej krajowej ul. W. (działka nr [...]) jest poprzez działki nr [...], [...], [...], do których inwestor posiada tytuł prawny. Wymienione działki stanowią grunty rolne, sklasyfikowane jako grunty orne RIIIa, RIIIb oraz RIVb i pełnią jedynie funkcję drogi wewnętrznej umożliwiając inwestorowi dojazd do drogi publicznej - ul. W. Reasumując, Starosta postanowił nie uzgodnić nadesłanego projektu decyzji, gdyż zmiana przeznaczenia użytków rolnych klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. wymaga uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bądź spełnienia wszystkich warunków wynikających z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Nie została uzyskana zgoda ministra, ani nie zostały spełnione wszystkie warunki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli S. i R. K. (dalej określani jako skarżący) zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów, w szczególności poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu inwestora; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wszechstronnego wyjaśnienia kwestii odległości działki od drogi publicznej. Z uwagi na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w przedmiotowej sprawie sporne jest spełnienie warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., tj. w zakresie odległości od drogi publicznej. W tym kontekście skarżący wskazali, że ich działka graniczy z drogą wewnętrzną, zaś w odniesieniu do pozostałych działek sąsiadujących z tą samą drogą wydane zostały pozytywne decyzje ustalające warunki zabudowy i wokół nieruchomości znajduje się już zabudowa odpowiadająca ich zamierzeniu budowlanemu. W ocenie skarżących, organy administracji zupełnie nie uwzględniły słusznego interesu inwestora (art. 7 K.p.a.). Podejmowane działania z pewnością nie odpowiadały też zasadom określonym w art. 8 K.p.a., który przewiduje, że organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1) oraz bez uzasadnionej przyczyny nie odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Trudno bowiem znaleźć jakiekolwiek uzasadnienia dla udaremnienia inwestycji, podczas gdy wokół działki powstało już całe osiedle domów jednorodzinnych. Ponadto, organy administracji w ogóle nie wskazały, jaka jest odległość nieruchomości od drogi publicznej oraz między jakimi punktami dokonywany miał być pomiar. Skarżący mogą jedynie założyć, że przyjęto, iż najbliższą drogą publiczną jest ul. W., a droga dojazdowa do tej ulicy, zlokalizowana obok nieruchomości, nie jest drogą publiczną. Tymczasem pobieżna analiza mapy prowadzi do wniosku, że należało rozważyć, czy warunek odległości od drogi publicznej nie jest spełniony z uwagi na sąsiedztwo innych dróg. Opisane powyżej wątpliwości świadczą o tym, że organy administracji zaniechały wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz nie zrealizowały obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nadto, dokonanie uzgodnienia przez organ administracji przedłożonego przez Wójta Gminy projektu decyzji o warunkach zabudowy nie będzie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że planowana zabudowa ma mieć funkcję mieszkaniową jednorodzinną. W sprawie nie jest sporne, że uzgodnienie z organem właściwym dla ochrony gruntów rolnych jest wymagane, ponieważ na teren inwestycji składają się grunty wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z art. 92 ust. 2 w zw. z art. 224 cyt. ustawy, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne uznaje się bowiem nieruchomości wykazane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie teren inwestycji stanowią działki o nr [...] i [...], które zgodnie z danymi ewidencji gruntów stanowią grunty rolne, co uzasadnia konieczność uzgodnienia ze Starostą, jako organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych, zgodnie z art. 5 ust 1 u.o.g.r.l. Jednym z warunków wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., który zakłada, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Odnośnie drugiej okoliczności wskazanej w omawianym przepisie (teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc[...]), to organ I instancji otrzymał jednoznaczne stanowisko Wójta Gminy wyrażone w piśmie z [...].06.2019 r., że działki zamierzenia inwestycyjnego nie uzyskały zgody ministra do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc. W tej sytuacji, aby uznać, że w realiach tej sprawy warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest spełniony, należałoby ustalić, że teren zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organ uzgadniający stwierdził, że teren wymaga uzyskania takiej zgody, a wynika to z warunków zawartych w art. 7 ust 1, 2 i 2a u.o.g.r.l. Przechodząc do analizy tej kwestii po pierwsze organ wskazał, że inwestycja nie ma przeznaczenia rolnego, planowana jest bowiem zabudowa budynkiem mieszkaniowym jednorodzinnym (nie jest to zabudowa zagrodowa), co oznacza, że w jej efekcie doszłoby do zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Inwestycja jest lokalizowana na gruntach stanowiących użytki rolne klasy III, a zatem na gruntach, które podlegają ochronie przed zmianą przeznaczenia na cele nierolnicze. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych tej klasy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. W art. 7 ust. 2a pkt 1-4 u.o.g.r.l. ustawodawca przewidział warunki, kiedy nie jest wymagane uzyskanie zgody ministra na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Kolegium, warunek z pkt 1 cyt. przepisu jest spełniony. Obszar zwartej zabudowy został zdefiniowany w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., jako obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Obszar ten został prawidłowo wskazany na odcinku terenu inwestycji przez Starostę na mapie znajdującej się w aktach sprawy (k. 10 akt). Organ wskazał, że grunty podlegające ochronie spełniają również warunek z pkt 2 cyt. przepisu, ponieważ są położone są w odległości mniejszej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami Z kolei odnośnie pkt 3 cyt. przepisu, Kolegium stwierdziło, że nie został w tej sprawie spełniony określony w nim warunek, grunty położone są bowiem w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej - ul. W. Za drogę publiczną uznaje się tylko taką drogę, która jest zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (zob. art. 1 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z ustawą o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. W realiach badanej sprawy najbliższą drogą publiczną do gruntów rolnych na działkach nr [...] i [...] (terenu inwestycji), jest ul. W. - droga krajowa. Odległość zaś gruntów rolnych (zewnętrznych granic działki) od tej drogi publicznej wynosi, zgodnie z pomiarem Starosty - 346 m (k. 10 akt). Według pomiaru z geoportalu, odległość ta wynosi 345,91 m (k. 22 akt). Nie może być więc wątpliwości, że odległość gruntów rolnych od drogi publicznej przekracza dopuszczalne 50 m, a zatem warunek z pkt 3 cyt. przepisu nie został spełniony. Warunek z pkt 4 cyt. przepisu jest natomiast spełniony. Powierzchnia gruntów rolnych w tej sprawie nie przekracza 0,5 ha, ponieważ łącznie posiadają powierzchnię 0,2916 ha. W związku z powyższym słuszne jest stanowisko Starosty, że nie zostały spełnione łącznie warunki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., a zatem zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej jest wymagana. Stąd też nie było możliwe pozytywne uzgodnienie projektu decyzji, który zawierał przeciwne stanowisko. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu i piśmie skarżących z [...].07.2019 r. Kolegium wskazało, że fakt, iż w odniesieniu do działek sąsiadujących z tą samą drogą wewnętrzną, z którą graniczy działka inwestorów, zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmienną ocenę od przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu. Fakt wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy przez właścicieli sąsiednich działek może wynikać z tego, że postępowania były prowadzone przed zmianą stanu prawnego w zakresie ochrony gruntów rolnych. Gdy zaś chodzi o wskazanie odległości nieruchomości od drogi publicznej, to akta sprawy zawierają dowody świadczące o ustalonej odległości gruntów rolnych od drogi publicznej, w tym o tym, gdzie znajdowały się punkty pomiarowe. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania przedstawionych dowodów. W kwestii sąsiedztwa innych dróg publicznych Kolegium nie stwierdziło, by w sąsiedztwie terenu inwestycji znajdowała się inna, bliższa niż ul. W., droga publiczna w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Skarżący również takiej nie wskazują w zażaleniu. Należy podkreślić, że droga wewnętrzna, z którą bezpośrednio sąsiaduje teren inwestycji, nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. badaniu podlega odległość gruntów rolnych podlegających ochronie od drogi publicznej, nie zaś fakt lub odległość dostępu do drogi publicznej. Kwestia dostępu do drogi publicznej, który w tej sprawie nie jest przedmiotem badania i nie jest kwestionowany, jest odrębnym zagadnieniem, badanym w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy przez organ wydający decyzję w sprawie (zob. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Odmiennego rozstrzygnięcia sprawy nie uzasadnia również fakt, że dokonanie uzgodnienia nie stanowiłoby rażącego naruszenia prawa. Organy są związane zasadą legalizmu, a więc obowiązkiem działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). Nie mogą zatem wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa dokonywać pozytywnego uzgodnienia, gdy nie są spełnione przesłanki warunkujące takie rozstrzygnięcie. Przywołane w pismach skarżących orzecznictwo dotyczy spraw prowadzonych w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenie nieważności), w szczególności w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. "rażącego naruszenia prawa". Przedmiot tych postępowań jest inny niż rozpoznawanej sprawy, która nie dotyczy kwestii "rażącego naruszenia prawa" ani społeczno-gospodarczych skutków uzgodnienia. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli S. i R. K. zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów, w szczególności poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu inwestora; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wszechstronnego wyjaśnienia kwestii odległości działki od drogi publicznej; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 16 K.p.a. poprzez przyjęcie, że naruszenie prawa przez wydanie postanowienia Starosty z [...].06.2019 r. nie ma charakteru rażącego. Z uwagi na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty z [...].06.2019 r. W uzasadnieniu skarżący w całości podtrzymali argumentację zawartą w zażaleniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny tego, czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., zgodnie z którym, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Przy czym w realiach niniejszej sprawy sporne jest jedynie spełnienie warunku określonego pkt 3 cyt. przepisu (pozostałe warunki, co wprost wynika z treści zaskarżonego postanowienia, Kolegium uznało za spełnione). W tym zakresie wskazać trzeba, że z akt sprawy wprost wynika, że najbliższa droga publiczna znajduje się w odległości ponad 50 metrów od terenu planowanej inwestycji, tj. ok. 346 m (vide mapy - k. 10 i 22 akt adm.). Poza gołosłownymi twierdzeniami w tym zakresie skarżący nie przedłożyli żadnych dowodów, tudzież argumentacji przemawiających za słusznością ich stanowiska. Skarżący wskazali, że należało rozważyć, czy warunek odległości od drogi publicznej nie jest spełniony z uwagi na sąsiedztwo innych dróg, jednakże w żaden sposób nie określili, jakie drogi mieli na myśli, a Sąd w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie stwierdził, aby poza ul. W. w pobliżu przedmiotowych nieruchomości znajdowały się inne drogi publiczne. Należy podzielić wszystkie rozważania organu dotyczące tego, że przylegająca do terenu planowanej inwestycji droga nie ma statusu drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i stanowi jedynie drogę wewnętrzną. Nie mogą mieć również żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia podnoszone przez skarżących kwestie związane z tym, czy pozytywne uzgodnienie przez organ I instancji stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Okoliczność ta w świetle obowiązujących przepisów nie może podlegać w rozpoznawanej sprawie żadnym rozważaniom, ponieważ organy są zobowiązane do wydawania rozstrzygnięć zgodnych z prawem, a nie jedynie nie naruszających go w sposób rażący. Natomiast za koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia przemawia treść art. 8 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tym zakresie wskazać należy, że po już pobieżnej analizie akt sprawy, w szczególności znajdujących się w nich map, nasuwa się wniosek, że planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie innych nieruchomości (osiedla domków jednorodzinnych), które zostały zabudowane w taki sam sposób, jak planują to skarżący. Więcej, teren planowanej inwestycji stanowi jedyny wyłom w istniejącej już linii zabudowy. W tym kontekście wymagało ustalenia przez organ, czy i na jakich zasadach doszło do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wskazanie przez Kolegium, że mogło to być wynikiem zmiany przepisów, pozostaje jedynie w sferze domysłów i wymaga dokonania stosownych ustaleń. Jest to istotne z uwagi na treść cyt. art. 8 § 2 K.p.a., ponieważ może się okazać, że doszło do odstępstwa od utrwalonej praktyki w rozumieniu tego przepisu. Ponownie rozpoznając sprawę organ poczyni ustalenia w zakresie wynikającym z treści niniejszego uzasadnienia, a następnie, zależnie od wyników postępowania, rozważy zastosowanie art. 8 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżących wpisu w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.