III SA/Gd 294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" A. P., M. M. Spółki Jawnej [...] na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. orzekł w stosunku do [...] A. P., M. M. Spółka jawna z siedzibą w N. w następujący sposób: I. na podstawie art. art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ww. ustawy z kwoty 43.850 zł, za naruszenia: 1) skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę - lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 2.200 zł, 2) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: o czas powyżej 1 godziny do czterech godzin, za każdą następną rozpoczętą godzinę - Ip. 5.6.1 i 5.6.2 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 250 zł, 3) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 35.000 zł, 4) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydal zaświadczenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - lp. 1.4 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - kara 6.400 zł; II. na podstawie, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej jako: "k.p.a.", umorzył w całości postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd - lp. 6.3.12 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - naruszenie, określone - lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w zakresie naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli dotyczącego naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie od 14 do 27 stycznia 2016 r. zespół kontrolny przeprowadził kontrolę problemową w zakresie przestrzegania przez [...] A. P., M. M. Spółka jawna z siedzibą w N. (dalej zwanej również: "spółką") obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Na podstawie protokołu kontroli nr [...] wszczęto postępowanie w sprawie i ustalono naruszenia prawa. Organ szczegółowo je opisał wskazując poszczególnych kierowców i pojazdy, z którymi były one związane. Ponadto odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego i przedstawił przebieg postępowania. W ocenie organu materiał dowodowy świadczy, iż spółka nie dopełniła obowiązków kontrolnych w zakresie przestrzegania w przedsiębiorstwie przepisów dotyczących transportu drogowego. W odniesieniu od naruszenia określonego w lp. 6.3.12 zał. nr 3 ustawy (pojazd nr rej. [...]), organ uznał za wiarygodne wyjaśnienia spółki i umorzył postępowanie. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, że organ naruszył: art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; przepisów, o których mowa w lp. 6.2.1 i lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nałożeniem na nią kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki uzasadniające jej nałożenie; art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. w konsekwencji rozpatrzenia sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz w rezultacie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 107 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na odmowę przesłuchania świadków i brak staranności w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 7 i art. 77 k.p.a. w rezultacie niewyjaśnienia okoliczności decydujących o stwierdzonych naruszeniach oraz oparcie się na przekonaniach kontrolującego; art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów państwa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób zakładający dokonanie przez spółkę zarzucanych naruszeń. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano: art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a), lit. h) i lit. s), art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.4, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, art. 4, art. 6, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 ust. 1-7 rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1). Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ zauważył, że: w dniu 17.01.2013 r. do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy spółka zgłosiła pojazd marki Scania o nr rej. [...] (nr [...]). Zgodnie natomiast z okazaną kserokopią dowodu rejestracyjnego pojazd od 26.08.2015 r. został zarejestrowany pod nr rej. [...]. Powyższej zmiany spółka nie zgłosiła na piśmie organowi, który udzielił licencji; pojazd marki Scania o nr rej. [...] (nr [...]) spółka sprzedała w dniu 23.09.2015 r. oraz nie dokonała wykreślenia pojazdu o nr rej. [...] z wykazu pojazdów zgłoszonych do posiadanej licencji transportowej nr [...]; pojazd marki Renault o nr rej. [...] (nr [...]) spółka nabyła w dniu 20.04.2015 r.; do dnia 8.10.2015 r. nie dokonała zgłoszenia ww. pojazdu do posiadanej licencji; pojazd marki Renault o nr rej. [...] (nr [...]) spółka nabyła w dniu 28.05.2015 r.; do dnia 8.10.2015 r. nie dokonała zgłoszenia ww. pojazdu do posiadanej licencji; pojazd marki DAF o nr rej. [...] (nr [...]) nabyła w dniu 10.08.2015 r.; do dnia 8.10.2015 r. nie dokonała zgłoszenia ww. pojazdu do posiadanej licencji; pojazd marki DAF o nr rej. [...] (nr [...]) nabyła w dniu 12.10.2015 r.; do dnia 22.12.2015 r. nie dokonała zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji; pojazd marki DAF o nr rej. [...] (nr [...]) nabyła w dniu 12.10.2015 r.; do dnia 22.12.2015 r. nie dokonała zgłoszenia ww. pojazdu do posiadanej licencji. Organ odwoławczy zważył, że spółka, w chwili kontroli legitymowała się licencją nr [...] z dnia 18 stycznia 2013 r. na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy z terminem ważności do dnia 8 lutego 2018 r. Uprawniała ona do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy spółce mieszczącej się przy ul. [...] w N. Zgodnie zaś z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 16 lipca 2015r., zmieniła ona adres na ul. [...] w N. Przynajmniej do dnia 22.12.2015 r. spółka nie zgłosiła zmiany adresu firmy. W tych okolicznościach kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 6.400 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że: kierowca A. M. w dniu 22.06.2015 r. o godzinie 06:54 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:42 dnia 22.06.2015 r, do godziny 6:54 dnia 23.06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 48 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków - kara pieniężna w wysokości 100 zł; kierowca E. M.: • w dniu 12.06.2015 r. o godzinie 10:53 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:24 dnia 12.06.2015 r. do godziny 08:01 dnia 13.06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 23 minuty - kara pieniężna w wysokości 300 zł; • w dniu 19.06.2015 r. o godzinie 06.00 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:22 dnia 19.06.2015 r. do godziny 06:00 dnia 20.06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 22 minuty - kara pieniężna w wysokości 100 zł; kierowca J. N. w dniu 2.07.2015 r. o godzinie 00:07 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 18 minut, tj. od godziny 16:49 dnia 2.07.2015 r. do godziny 00:07 dnia 3.07.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 42 minuty. Podczas kontroli okazano wydruk z karty kierowcy, na rewersie którego zostało wpisane: "Art. 12 rozp. WE nr 561". Mając zatem na uwadze, że kierowca nie wskazał przyczyny, czy okoliczności uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, należy uznać, że wpis ten nie może zostać uznany za uzasadniający odstąpienie od ww. norm - kara pieniężna w wysokości 300 zł; kierowca M. S.: * w dniu 3.07.2015 r. o godzinie 05:04 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:54 dnia 3.07.2015 r. do godziny 05:04 dnia 4.07.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 50 minut - kara pieniężna w wysokości 100 zł; * w dniu 10.07.2015 r. o godzinie 08:37 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:54 dnia 10.07.2015 r. do godziny 19:54 dnia 10.07.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny - kara pieniężna w wysokości 300 zł; - kierowca M. W. w dniu 24.07.2015 r. o godzinie 05:18 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:41 dnia 24 07.2015r. do godziny 05:18 dnia 25.07.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 23 min. - kara pieniężna w wysokości 300 zł; - kierowca P. G. w dniu 17.07.2015 r. o godzinie 04:38 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:50 dnia 17.07.2015 r. do godziny 00:31 dnia 18.07.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 19 minut - kara pieniężna w wysokości 700 zł. W tych okolicznościach łączna kara pieniężna w wysokości 2.200 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że kierowca M. W. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym: "22.06.2015r. - 05.07.2015r.", przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 47 minut. W tym okresie kierowca prowadził pojazd przez 94 godzin i 47 minut, tj. 5 godzin dnia 22.06.2015 r.; 9 godzin i 48 minut dnia 23.06.2015 r.; 8 godzin i 38 minut dnia 24.06.2015 r.; 8 godzin i 47 minut dnia 25.06.2015 r.; 7 godzin i 50 minut dnia 26.06.2015 r.; 6 godzin dnia 27.06.2015 r.; 7 godzin i 34 minuty dnia 29.06.2015 r.; 5 godzin i 56 minut dnia 30 06.2015 r.; 9 godzin i 21 minut dnia 1.07.2015 r.; 8 godzin i 57 minut dnia 2.07.2015 r.; 9 godzin i 55 minut dnia 3.07.2015 r.; 7 godzin i 1 minutę dnia 4.07.2015 r. Podczas kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków - kara pieniężna w wysokości 250 zł. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że w okresie od 1.06.2015 r. do 31.07.2015 r. doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, na karcie kierowcy: - Ł. K. - w dniu 19.06.2015 r. o godz. 08:55:52 zarejestrowano przejazd pojazdu o nr rej. [...] przez punkt preselekcji umiejscowiony w miejscowości Przejazdowo na drodze krajowej nr [...] - kierunek E. W chwili przejazdu przez punkt preselekcji całkowita masa zespołu pojazdów wynosiła 37,43 tony. Z kolei dane zarejestrowane w pamięci masowej tachografu cyfrowego ww. pojazdu wskazują na jazdę dnia 19.06.2015 r. bez w prawidłowej karty kierowcy w okresach: od godz. 09:56 do godz. 10:08; od godz. 09:29 do godz. 09:50; od godz. 08:44 do godz. 09:01; od godz. 08:28 do godz. 08:32; od godz. 07:51 do godz. 07:56; od godz. 05:56 do godz. 06:14. Żaden inny kierowca nie zarejestrował na karcie kierowcy w ww. okresach, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; - J. K. - w dniu 13.06.2015 r. o godz. 21:22:19 zarejestrowano przejazd pojazdu o nr rej. [...] przez punkt preselekcji umiejscowiony w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...] - kierunek C. W chwili przejazdu przez punkt preselekcji, całkowita masa zespołu pojazdów wynosiła 35,67 tony. Dane zarejestrowane w pamięci masowej tachografu cyfrowego ww. pojazdu wskazują na jazdę bez prawidłowej karty dnia 13.06.2015 r. kierowcy w okresach: od godz. 23:03 do godz. 23:10; od godz. 19:47 do godz. 23:01. Żaden kierowca nie zarejestrował na karcie kierowcy w ww. okresach, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; - E. M. - w dniu 4.07.2015 r. o godz. 20:53:53 zarejestrowano przejazd pojazdu o nr rej. [...] przez punkt preselekcji umiejscowiony w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...] - kierunek C.. W chwili przejazdu przez punkt preselekcji całkowita masa zespołu pojazdów wynosiła 33,38 tony. Dane zarejestrowane w pamięci masowej tachografu cyfrowego ww. pojazdu, jak również dane zarejestrowane na karcie kierowcy wskazują pomiędzy godziną 18:16 dnia 4.07.2015 r., a godz. 05:01 dnia 7.07.2015 r., na okoliczność odbierania przez kierowcę odpoczynku dziennego i przerwy w jeździe. Wskazany przypadek świadczy zatem o fakcie zakłócania sygnału podawanego do tachografu z impulsatora podłączonego do skrzyni biegów pojazdu, wskutek czego zamiast prawidłowego sygnału o jeździe pojazdu w pamięci masowej rejestrowane są okresy bez impulsu, co zostaje zarejestrowane jako przerwy w prowadzeniu pojazdów; P. G. - w dniu 15.06.2015 r. o godz. 07:46:16 zarejestrowano przejazd pojazdu o nr rej. [...] przez punkt preselekcji umiejscowiony w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] - kierunek G. Dane zarejestrowane na karcie ww. kierowcy wskazują pomiędzy godziną 02:00, a godz. 07:45 dnia 15.06.2015 r., na fakt odbierania przez tego kierowcę odpoczynku dziennego i przerwy w jeździe. Ponadto dnia 15.06.2015 r. o godz. 15:26:44 zarejestrowano przejazd pojazdu o nr rej. [...] przez punkt preselekcji umiejscowiony w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...] - kierunek C. Dane zarejestrowane na karcie ww. kierowcy wskazują z kolei pomiędzy godziną 10:37, a godz. 15:57 dnia 15.06.2015 r., na okoliczność odbierania przez kierowcę odpoczynku dziennego i przerwy w jeździe. Nadto w tym dniu nie zostały zarejestrowane dane w pamięci masowej tachografu cyfrowego pojazdu. Wskazane powyżej przypadki świadczą o fakcie zakłócania sygnału podawanego do tachografu z impulsatora podłączonego do skrzyni biegów pojazdu wskutek czego zamiast prawidłowego sygnału o jeździe pojazdu w pamięci masowej rejestrowane są okresy bez impulsu co zostaje rejestrowane jako przerwy w prowadzeniu pojazdów; J. N. - z analizy danych cyfrowych wczytanych z pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], wynika, że doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w dniu 27.06.2015 r. w okresach: od godz. 23:31 do godz. 23:35; od godz. 23:12 do godz. 23:29; od godz. 21:42 do godz. 22:51. Ponadto z analizy danych cyfrowych wczytanych z pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej [...] wynika, że doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w okresach: od godz. 15:48 do godz. 15:58 dnia 17.06.2015 r.; od godz. 05:38 do godz. 06:12 dnia 18.06.2015 r.; od godz. 11:31 do godz. 11:45 dnia 1.07.2015 r.; od godz. 15:17 do godz. 16:06 dnia 2.07.2015 r.; od godz. 09:05 do godz. 09:11 dnia 3.07.2015 r.; od godz. 10:08 do godz. 10:12 dnia 3.07.2015 r. - P. K. - z analizy danych cyfrowych wczytanych z pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej [...] wynika, że doszło do nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w okresach: od godz. 16:21 do godz. 20:21 dnia 5.06.2015 r.; dnia 3.07.2015 r. od godz. 15:13 do godz. 15:21; od godz. 13:12 do godz. 13:38; od godz. 16:54 do godz. 17:14. Za wyżej opisane naruszenia, na spółkę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 30.000 zł. Tymczasem organ niższej instancji błędnie nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 35.000 złotych. Wynikało to z nałożenia dwukrotnej kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych, za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi przez J. N. Kara pieniężna za naruszenie, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, odnosi się do kierowcy, a nie do pojazdu. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że doszło do naruszeń, za które powinna zostać nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 38.850 zł, ograniczona do 20.000 zł, - na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie. W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. Między innymi zauważył, że spółka nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego, żadnych dokumentów, które potwierdzałyby jej twierdzenia zawarte w odwołaniu, np. faktur VAT, oświadczeń pracowników podmiotu [...], a także nie wskazała danych osób, które mogłyby potwierdzić jej wyjaśnienia. Dodał, że zgodnie z lp. 6.2.1 załącznika, do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych, wystarczające jest stwierdzenie nierejestrowania któregokolwiek z wymienionych w nim wskazań, tj. prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi. W odwołaniu spółka podnosiła, że do uznania, iż doszło do naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, niewystarczające jest odniesienie się do dat zarejestrowania pojazdów, bądź też dat wskazanych w fakturach ich sprzedaży/nabycia, ponieważ obowiązek wykreślenia pojazdu z licencji powstaje dopiero po jego faktycznym wydaniu. W związku z tym organ odwoławczy wyraził stanowisko, że ustalenia, jakie pojazdy znajdowały się w dyspozycji strony, poczyniono nie tylko na podstawie okazanych przez stronę faktur VAT oraz dowodów rejestracyjnych pojazdów, ale także na podstawie podpisanego przez wspólnika uprawnionego do reprezentowania spółki, wykazu pojazdów samochodowych będących w jej dyspozycji. Nadto bez znaczenia pozostaje okoliczność, że strona nadal korzysta z siedziby znajdującej się przy ul. [...] w N. Mając bowiem na uwadze treść art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, strona zobowiązana była do zgłoszenia organowi licencyjnemu, każdej zmiany adresu i siedziby. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut strony, że z uwagi na odmowę przesłuchania świadków, organ I instancji naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie prawidłowo zgromadzono i oceniono materiał dowodowy a decyzja organu niższej instancji zawiera wyczerpujące uzasadnienie. W okolicznościach sprawy zasadne było też umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...]. Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że umorzenie postępowania w zakresie ww. naruszenia było słuszne. W ocenie organu odwoławczego spółka nie wskazała na żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b czy art. art. 92c ustawy o transporcie drogowym. "A" A. P., M. M. Spółka jawna zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji; art. 107 § 1 k.p.a. nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego; prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, iż przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.2.1 i 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; art. 107 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niepełne uzasadnienie decyzji, w którym to uzasadnieniu brakuje polemiki i wskazania, jakie indywidualnie dowody organ odwoławczy uznał za udowodnione, a jakim odmówił przyznania cechy wiarygodności; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez rozważenie zebranego w sprawie materiału w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej, przez uproszczone rozumowanie organu, który w sytuacji, w której nie może ukarać przedsiębiorcy za ustalone w protokole naruszenie (z Ip. 6.3.7 lub Ip. 6.3.8), na które wskazuje materiał dowodowy ustalony przez organ, nakłada karę za inne naruszenie (6.2.1), nie mające bezpośredniego związku z ustaleniami protokołu kontroli w przedsiębiorstwie; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym charakteru przejazdów i kierowców, którzy pojazdem kierowali i w takim zakresie niedokonanie oceny okoliczności faktycznych na podstawie całokształtu materiału dowodowego; zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy; art. 80 k.p.a. przez uznanie za fakt udowodniony w zakresie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, mimo że okoliczność ta nie wynikała z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 9) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów, wniosków i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności braku rozpatrzenia możliwego zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji całościowej kontroli w przedsiębiorstwie, gdzie te okoliczności znane były organowi z urzędu. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że stan faktyczny sprawy nie został jednoznacznie ustalony i budzi poważne wątpliwości. Opis okoliczności faktycznych wskazuje na brak przesłanek z art. 92 ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, prowadzących do sankcjonowania przejazdu, niebędącego w związku z jakakolwiek działalnością gospodarczą i wyłączonego spod regulacji przepisów ustawy o transporcie i rozporządzenia nr 561/2006. Opis naruszenia z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy, w protokole kontroli jest niepełny i wynika literalnie z programu analitycznego, wskazującego na luki w dokumentacji pojazdu a nie kierowcy. Nie ustalono charakteru przewozu, celu przejazdu i kto ten przejazd wykonał. Najczęściej wskazywane wątpliwości dotyczą przejazdów 4-20 minutowych. Wykazywanie odnotowanego przejazdu przez wagę preselekcyjną nie może być dowodem na brak rejestrowania aktywności kierowcy, nawet gdy wskazuje się, kto był użytkownikiem pojazdu przed i po okresie nieudokumentowanego przejazdu, bowiem nie prowadzi się ewidencji czasu pojazdu, ale konkretnego kierowcy. Skarżąca podkreśliła, że pojazdy były przedmiotem użyczania, wykonywały przejazdy zwolnione ze stosowania tachografu (przejazdy prywatne, niezwiązane z prowadzoną działalnością, serwisowe lub w celu zwykłego przestawienia w inne miejsce np. do zatankowania do przeglądu do napraw lub legalizacji tachografów, do sprzedaży jak również przejazdy związane z przygotowaniem pojazdu do kolejnego zadania transportowego w czasie, gdy kierowca odpoczywał). Tak było np. w dniu 19.06.2015 r. gdy Ł. K. odbierał odpoczynek, a przejazd pojazdem wykonywał kierowca/mechanik W. B. (nie posiadający własnej karty kierowcy, bo nie wykonuje przewozów drogowych), który zatankował i umył pojazd na stacji [...] w G., oraz wykonywał przejazd (jazda w okresach 12, 4 i 5 minutowych) serwisowy, po naprawie hamulców. Podobnie można było wyjaśnić pozostałe przypadki, zarejestrowane przez punkty wagowe w miejscowościach oddalonych kilkadziesiąt kilometrów od siedziby firmy. W całym postępowaniu nie wyjaśniono kto wykonywał przejazdy w przypadkach rzekomo stwierdzonych naruszeń z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Samo ujawnienie, iż pojazd prowadzony był w określonym okresie bez karty kierowcy nie przesądza jednoznacznie o zaistnieniu powyższego naruszenia. Ponadto wskazywanie na daty rejestracji pojazdów lub kserokopie faktur sprzedaży/nabycia pojazdów jest niewystarczające do stwierdzenia naruszenia obowiązku wynikającego z przepisów art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek wykreślenia pojazdu z licencji może wynikać dopiero z faktycznego (wydania) przeniesienia własności, np. po zapłaceniu całej kwoty przez nabywcę. Do tego czasu pojazd mógł być używany okazjonalnie do własnych celów, bo tak przewidywała umowa sprzedaży. Okoliczność zmiany adresu wykonywania działalności, również wymaga wyjaśnienia, bowiem zgłoszono w KRS dodatkowy adres spółki na ul. [...]. Celowość powołanych wyżej przepisów wynika z zapewnienia możliwości kontroli podmiotu oraz adresu do korespondencji. Skarżąca wciąż korzysta z siedziby przy ul [...] w N. i nie było wcześniej potrzeby zmiany w licencji. Skarżąca wskazała dalej, że organy bezzasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (W. B. i pracowników [...]) lub uznały za niewiarygodne wyjaśnienia spółki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2017 r. uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 maja 2015 r. w całości i nakładająca karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp. 1.4, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp.5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 6.2.1, a także przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.) - zwane dalej: "rozporządzeniem nr 561/20" oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L. 2014.60.1 ze zm.) zwane dalej: "rozporządzeniem nr 165/2014". Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy). Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego wynika, że w okresie od 14 stycznia 2016 r. do 27 stycznia 2016 r. w przedsiębiorstwie [...] A. P., M. M. Spółka jawna została przeprowadzona kontrola problemowa obejmująca okres od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 30 listopada 2015 r., w zakresie przestrzegania przez to przedsiębiorstwo obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ww. ustawy. Skutkiem przeprowadzonej kontroli było stwierdzenie naruszeń przepisów o transporcie drogowym dotyczących: 1) niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art.8 ustawy, w wymaganym terminie; 2) skrócenia dziennego czasu odpoczynku; 3) przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni 4) nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Stwierdzone przez organy w postępowaniu poszczególne przypadki naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przez skarżącą Spółkę przewozu drogowego zostały - we wskazanym powyżej zakresie - szczegółowo wskazane i opisane w uzasadnieniach obu decyzji, zarówno co do okoliczności ich powstania, argumentacji organów uznających za wiarygodne przyjęcie tych ustaleń oraz szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organy także w sposób pełny i wystarczający odniosły się do okoliczności sprawy, szczególnie do tych podnoszonych w trakcie postępowania przez stronę skarżącą, nadto dokonały oceny dokonanych ustaleń przez pryzmat wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, i nie znajdując okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej wskazały wysokość kary w zależności od stwierdzonego naruszenia, zgodnie z taryfikatorem wysokości kary pieniężnej za dany rodzaj naruszenia, wynikającym z załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności należy stwierdzić, że skarżąca brała czynny udział na każdym etapie postępowania mając pełną możliwość wypowiadania się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także mając prawo do składania żądań i przedstawiania własnych twierdzeń i dowodów. Strona została zawiadomiona przez organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, które zawierało pouczenie o przysługujących stronie postępowania prawach ( k. 116 akt administracyjnych), nadto zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz prawem do zgłoszenia żądań ( k. 152 akt administracyjnych). Zauważyć należy przy tym, że inna, aniżeli skarżącej ocena przez organy stanu faktycznego nie może świadczyć o naruszeniu przez te organy zasad: praworządności, zaufania do organów czy prawdy materialnej, określonych w art. 6-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.". Należy wyjaśnić, że z zasady prawdy materialnej wynika dla organów obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, o czym stanowi art. 7 k.p.a. Uzupełnieniem tej zasady jest skierowany do organów administracji obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. – tzw. zasada zupełności), do czego Sąd nawiąże jeszcze w dalszej części uzasadnienia. Zadaniem tych organów jest, więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 80 k.p.a.). Przy czym rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, lecz wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W efekcie, wyniki ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która wg przepisu art. 107 § 3 k.p.a. powinna zawierać w szczególności - wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. To właśnie jest istotny element realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania stron postępowania administracyjnego (art. 11 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokładając starań, by dokładnie ustalić – obszerny i dość złożony - stan faktyczny w niniejszej sprawie, o czym świadczy treść uzasadnień zaskarżonych decyzji. Należy przyjąć, że dla potrzeb wydania zaskarżonych rozstrzygnięć zebrany materiał dowodowy jest kompletny i – w świetle powyższych wyjaśnień – dawał organom podstawę do podjęcia ustaleń co do stwierdzenia przez skarżącą Spółkę z jednej strony wskazanych naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym i aktów prawa wspólnotowego regulujących obowiązki przewoźnika drogowego i zasady wykonywania transportu drogowego, a z drugiej przyjęcia stanowiska, że skarżąca nie spełnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, dających organom możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ odwoławczy wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Fakt, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji - z wyjątkiem jednego naruszenia, co spowodowało wydanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji reformatoryjnej - nie oznacza pozorności postępowania odwoławczego, a przez to naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznania sprawy, tj. ponowna ocena czy w sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy i wnikliwa ocena tego materiału dowodowego, wskazanie jaki stan faktyczny w sprawie przyjęto za udowodniony i zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy dokonał ponownego rozpoznania sprawy i odniósł się do formułowanych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Tym samym nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Skarżącą zarzuca błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, iż przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.2.1 i 8.4 załącznika nr 3 do ustawy. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że, jak wynika treści zaskarżonej decyzji, skarżąca nie została ukarana za naruszenie, o którym mowa w Ip. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy. Z kolei, odnośnie naruszenia o jakim mowa w załączniku nr 3 do ustawy Ip. 6.2.1 skarżąca twierdzi, że nie doszło do ustalenia, którzy kierowcy wykonywali konkretne przewozy, tym samym brak było podstaw do nałożenia kary za to naruszenie. W ocenie Sądu stanowisko organu w tej kwestii jest prawidłowe. Ze zgromadzonego w toku kontroli materiału dowodowego, uzupełnionego na etapie postępowania administracyjnego, w tym znajdujących się tam danych cyfrowych i wydruków z wag preselekcyjnych, wynikało którzy kierowcy nie rejestrowali za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Należy przy tym zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, to nie tylko przejazd przez wagę preselekcyjną był dowodem na brak rejestrowania aktywności poszczególnych kierowców. Z zapisów tych wynikało, że samochody będące własnością skarżącej poruszały się w konkretnych dniach po drogach krajowych. Z kolei dane cyfrowe udostępnione przez skarżącą pozwoliły ustalić, którzy kierowcy w tych dniach tymi pojazdami kierowali. W pięciu przypadkach analiza danych cyfrowych wczytanych z pamięci cyfrowej urządzeń rejestrujących zainstalowanych w poszczególnych pojazdach wykazała, że kierowcy we wskazanych okresach nie rejestrowali za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Ponieważ żaden kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy w ww. okresach wskazań, organ prawidłowo przyjął, że pojazdami w tych okresach kierowali kierowcy, którzy robili to bezpośrednio przed i po tych okresach. W dwóch przypadkach analiza zapisów wskazywała, że doszło do zakłócenia sygnału podawanego do tachografu z impulsatora podłączonego do skrzyni biegów pojazdu, wskutek czego zamiast sygnału o jeździe pojazdów w pamięci masowej rejestrowane były okresy bez impulsu, co zostało zrejestrowane, jako przerwy w prowadzeniu pojazdów. Z danych zrejestrowanych na kartach kierowców wynikało, że w określonych godzinach odbierali oni odpoczynek dzienny i przerwę w jeździe, tymczasem w tych okresach wagi preselekcyjne zarejestrowały przejazd ww. pojazdów. Prawidłowo organy przyjęły zatem, że to kierowcy, którzy kierowali w konkretnym dniu tymi samochodami nie rejestrowali we wskazanych okresach na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zauważyć należy przy tym, że skarżąca była wzywana do złożenia wyjaśnień i dowodów, w tym danych z systemu GPS wskazujących, że nie doszło do ww. naruszeń. Skarżąca w odpowiedzi na powyższe udzieliła ogólnikowych odpowiedzi, odmówiła również przedstawienia zapisów z sytemu GPS. Jak wynika akt sprawy, w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby jej twierdzenia dotyczące osób, które rzekomo prowadziły pojazdy w ww. okresach. W skardze skarżąca wskazywała n.in. na błędne stanowisko odnośnie kierowcy J. K. prowadzącego pojazd w dniu 13 czerwca 2015 r. twierdząc, że w obu okresach ( czas 7 i 12 minut ) pojazd był prowadzony przez pracownika myjni samochodowej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, w tym dniu w pojeździe prowadzonym przez tego kierowcę odnotowano jazdę bez karty kierowcy od godz. 23:03 do 23:10 oraz od godz. 19:47 do godz. 23:01, zaś o godz. 21:22:19 zarejestrowano przejazdy przedmiotowego pojazdu przez punkt preselekcji. Z kolei w przypadku kierowcy P. K., poza wskazanymi w skardze krótkimi przejazdami 8 i 6 minut ( w dniu 3 lipca 2015 r.) w czasie których samochód miał znajdować się na stacji benzynowej i jak podaje skarżąca, był w tym czasie prowadzony przez pracowników stacji, ww. kierowca wykonywał nadto przejazd bez karty kierowcy w dniu 5 czerwca 2015 r. od godz. 16:21 do 20:21. Odnosząc się do powyższego, bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania kierowców, serwisantów, pracowników technicznych i pracowników myjni. W czasie kontroli organ analizuje dane dotyczące aktywności kierowców, zapisane zgodnie z omawianymi wyżej przepisami, przez urządzenia rejestrujące zamontowane w pojeździe. Zeznania kierowców czy innych osób nie mogą ani zastąpić ani podważyć danych rejestrowanych na bieżąco na wykresówkach i kartach pracy. Nie jest zatem dopuszczalne wykazywanie odstępstw od przepisów rozporządzenia zeznaniami kierowców lub innych pracowników, a także samej skarżącej, złożonymi po upływie ponad roku od stwierdzenia naruszeń. Zgodnie z art. 86 k.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Dowód z przesłuchania strony może być zatem dopuszczony, jeżeli po przeprowadzeniu dostępnych dowodów pozostały niewyjaśnione istotne okoliczności sprawy, mające wpływ na rozstrzygnięcie. Taka okoliczność w sprawie niniejszej nie zachodziła. Podkreślenia wymaga, że kontrolą objęta została dokumentacja przedsiębiorcy dotycząca wykonywanych przewozów. W czasie kontroli oraz w toku postępowania skarżący miał możliwość uzupełniania dokumentacji oraz składania wyjaśnień, co czynił. Mając powyższe na uwadze nie można podzielić stanowiska skarżącej, że została ukazana za naruszenie (6.2.1), które nie miało związku z ustaleniami protokołu kontroli w przedsiębiorstwie. Skarżąca twierdziła również, że wskazane wyżej przejazdy nie miały związku z działalnością gospodarczą i były wyłączone spod regulacji przepisów ustawy o transporcie i rozporządzenia nr 561/2006, zarzucała przy tym, że nie ustalono charakteru tych przewozów, celu przejazdów. W tym miejscu Sąd zauważa, że każdy przejazd pojazdem przeznaczonym do transportu osób lub rzeczy, bez względu na cel podróży, a także bez względu na to, czy pojazd przewozi ładunek, bądź osoby, czy też porusza się bez ładunku i nie przewozi osób, powinien być kwalifikowany jako przewóz drogowy, chyba, że zachodzą warunki, o których mowa w art. 3 i 13 rozporządzenia nr 561/2006. Przepisy te określają sytuacje, w których stosowanie rozporządzenia jest wyłączone. Dodać przy tym trzeba, że tachografy cyfrowe są wyposażone w tzw. funkcję OUT, której włączenie powoduje, że w pamięci tachografu i karty rejestrowane okresy aktywności kierowcy są zaznaczane jako wyłączone spod stosowania przepisów rozporządzenia. Z analizy danych cyfrowych z kart i tachografów przeprowadzona przez organ nie wynika, by powyższa funkcja kiedykolwiek była używana. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że ze gromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika by skarżąca wykonywała przewozy drogowe, o których mowa w art. 3 i 13 rozporządzenia nr 561/2006. Dodatkowo Sąd zauważa, że ciężar przeprowadzenia dowodu w tym zakresie spoczywa na Spółce jawnej, gdyż wywodzi ona z tego faktu korzystne dla siebie skutki prawne. Zdaniem Sądu, Spółka jawna będąc przedsiębiorcą, jest podmiotem którego obciąża podwyższony miernik starannego działania w prowadzeniu działalności gospodarczej (uwzględniając zawodowy charakter prowadzonej działalności). Nie może też ujść uwadze, że na etapie prowadzenia kontroli, jak i w toku postępowania administracyjnego Spółka jawna była wzywana nie tylko do przesłania dokumentów, danych i wyjaśnień, potwierdzających fakt wykorzystywania pojazdów do przewozów wyłączonych spod rozporządzenia (vide: pismo z dnia 17 grudnia 2015 r. i z dnia 14 stycznia 2016 r. w aktach administracyjnych), ale również do wskazania m.in. kto kierował pojazdami (o oznaczonych numerach), jakie przewozy drogowe w poszczególnych okresach były wykonywane i przedstawienia innych dokumentów, w tym potwierdzających wykonanie usług mycia i tankowania pojazdów oraz naprawy hamulców oraz potwierdzających wykonanie usług litrażowania (vide: z dnia 24 marca 2016 r. i pismo z dnia 27 kwietnia 2016 r. w aktach administracyjnych). Innych dowodów, oprócz powołanych powyżej, Spółka jawna w tym zakresie nie przedstawiła. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej odnośnie skrócenia przez kierowcę J. N. dziennego czasu odpoczynku. Ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku od godz. 16:49 dnia 2 lipca 2015 r. do godz. 00:07 dnia 3 lipca 2015 r., nie był to zatem odpoczynek trwający 15 godzin, jak twierdzi skarżąca. Nadto prawidłowo organy przyjęły, że dokonany przez tego kierowcę na rewersie karty wpis: " Art.12 rozp. WE nr 561" nie mógł być uznany za uzasadniający odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu. Skarżący twierdził w skardze, że kontrolujący winien był zapytać kierowcę co miał na myśl powołując się na ww. przepis. Z treści art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wynika, że kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 rozporządzenia wskazując odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego powody takiego odstępstwa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1590/15 : "Jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Ogranicza to zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach k.p.a. gdyż prawodawca w pewnym sensie nawiązał tu do tzw. formalnej teorii dowodów, zgodnie z którą określone okoliczności mogą być wykazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Skoro w art. 12 tego rozporządzenia wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a.". Sąd w składzie orzekającym w sprawie stanowisko to w pełni aprobuje. Skarżąca kwestionowała również stanowisko organów odnośnie stwierdzenia naruszenia obowiązku wynikającego z przepisów art. 7a ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Dane, o których mowa w art. 7a ustawy obejmują m.in. oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania oraz wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ, 2) rodzaj/przeznaczenie, 3) numer rejestracyjny, 4) numer VIN, 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Zauważyć należy, że na gruncie art. 14 ust. 1 ustawy istotna jest data upływu wskazanego w tym przepisie terminu na zgłoszenie zmian danych, o których mowa w art. 7a i 8 ustawy. Z tym momentem dochodzi bowiem do dopuszczenia się przez określony podmiot naruszenia polegającego na niezgłoszeniu owych zmian. Analiza akt sprawy niniejszej, w tym protokołu kontroli, potwierdza zasadność nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przepisów wspólnotowych, tj. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a w wymaganym terminie. Ustalenia, jakie pojazdy znajdowały się w dyspozycji strony, poczyniono nie tylko na podstawie okazanych przez stronę faktur VAT oraz dowodów rejestracyjnych pojazdów, ale także na podstawie podpisanego przez wspólnika uprawnionego do reprezentowania spółki, wykazu pojazdów samochodowych będących w jej dyspozycji. W dokumencie tym wskazano jakie pojazdy w okresie objętym kontrolą znajdowały się w dyspozycji skarżącej, kiedy nastąpiło ich zbycie lub zakup. Z wykazu nie wynikały okoliczności o których mowa w skardze. Co więcej, jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy, w przypadku jakiejkolwiek zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem przewoźnik również zobowiązany jest do dokonania zgłoszenia takich danych właściwemu organowi ( art.14 ust. 1 w związku z art. 7a ust. 7 pkt 5 ustawy). Również prawidłowe jest stanowisko organu, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż strona nadal korzysta z siedziby znajdującej się przy ul. [...] w N. Mając bowiem na uwadze treść art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 1 ustawy skarżąca zobowiązana była do zgłoszenia organowi licencyjnemu każdej zmiany adresu i siedziby. W niniejszej sprawie organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, której wysokość została ograniczona przez ten organ w związku z brzmieniem art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy. Zauważyć należy, że podejmowana na podstawie ustawy decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter niepodzielny i załatwia jedną sprawę administracyjną. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lipca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł i umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie ( tj. odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego bez naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 139 k.p.a. i art. 92a ust. 1, 3 i 6 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, uchylił tę decyzję w całości, a następnie orzekł co do istoty sprawy. Kara pieniężna nałożona tą decyzją za wszystkie stwierdzone podczas (jednej) kontroli naruszenia, stanowiła przedmiot jednej sprawy administracyjnej, która załatwiona została zaskarżoną decyzją ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 573/14). Na koniec w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy rozważyły możliwość odstąpienia od wymierzenia kary w oparciu o art. 92b i art. 92c ustawy. Całokształt materiału dowodowego zgromadzony i oceniony przez organy administracji obu instancji nie świadczy o tym, że skarżąca z należytą starannością sprawowała nadzór nad organizacją pracy kierowców i przestrzeganiem przez nich obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Podsumowując dokonane rozważania, w ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa materialnego i procesowego skutkujących wzruszeniem i wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku