II OSK 1889/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Lu 26/19 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) oddala wniosek Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 26/19 oddalił skargę D. S. (dalej określanej jako skarżąca) na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy: Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] zezwolił na realizację robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek nr [...] [...] przy ul. [...] [...] - [...] w [...] oraz w zakresie włączenia zmian zawartych w projekcie budowlanym rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących budynków kamienic z przeznaczeniem na budynek usługowy (sala koncertowa, rozrywka, multimedia), częścią techniczną, gospodarczą, parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Następną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] organ ten zmienił powyższą decyzję z uwagi na wymóg uzyskania, stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 206, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 282, ze zm.), pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową przebudową oficyn. Jedyną stroną tego postępowania był inwestor [...] Spółka Jawna, właściciel nieruchomości objętych inwestycją. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. sprostowano zaś oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie oznaczenia nazwy strony. Skarżąca, będąca współwłaścicielką nieruchomości przy ul. [...] [...]/ [...] [...] w [...], w dniu 13 marca 2018 r. wniosła odwołanie od tej decyzji do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podnosząc zarzut pominięcia jej jako strony postępowania. Organ odwoławczy uznał jednak, że decyzja stała się ostateczna, stąd pismo potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. i przekazał je zgodnie z właściwością do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., gdyż w jego ocenie wniosek o wznowienie postępowania został złożony uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności. Skarżąca zakwestionowała ustalenia organu i złożyła na to postanowienie zażalenie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków w ramach autokontroli uwzględnił to zażalenie i postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie. W toku dalszego postępowania Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r. poprzez wskazanie przesłanki wznowienia postępowania zgodnie art. 145 § 1 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.) oraz przedstawienie dowodów wskazujących na zachowanie terminu do jego złożenia stosownie do art. 148 K.p.a., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 stycznia 2019 r. Kolejnym pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. organ poinformował skarżącą o pozostawieniu podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., bowiem skarżąca nie wykonała wezwania i tym samym nie usunęła w zakreślonym terminie żądanych braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r. Skarżąca w dniu 18 lutego 2019 r. wniosła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, które stanowiło jednocześnie ponaglenie w rozumieniu art. 37 K.p.a. Następnie skarżąca w dniu 20 marca 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zakwestionowała przyjęcie, że nie uzupełniła w terminie braków wniosku, gdyż w odpowiedzi na wezwanie złożyła stosowne pismo. Wskazała w nim, że przesłankę wznowienia postępowania stanowią przepisy art. 145 ust. 1, 4 i 5 K.p.a., zaś o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się od syna J. Ł., który powziął te informacje podczas przeglądania akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 14 lutego 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ, któremu zarzucono bezczynność wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i zaprzeczył, aby skarżąca wykonała wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. Odnosząc się zaś do argumentacji przedstawionej w skardze podniósł, że nie są one zgodne z posiadanymi przez niego informacjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. na wstępie wyjaśnił pojęcie bezczynności organu i wskazał, że w tym przedmiocie przed sądem toczą się dwa zainicjowane przez skarżącą postępowania, a mianowicie w rozpoznawanej sprawie (sygn. akt II SAB/Lu 26/19), a także w sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowiem o sprostowaniu decyzji (sygn. akt II SAB/Lu 27/19). Sąd przedstawił następnie stan faktyczny sprawy i odniósł się do kwestii wykonania przez skarżącą wezwania z dnia 31 grudnia 2018 r. Jak wskazał, w aktach niniejszej sprawy brak jest odpowiedzi na to wezwanie. Tymczasem w drugiej sprawie, w której przebieg postępowania był tożsamy, w aktach administracyjnych znajduje się odpowiedź skarżącej na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2019 r. Mając powyższe na uwadze, a także twierdzenia skarżącej w tym zakresie, Sąd wskazał, że ponownie zwrócił się do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wyjaśnienie, czy skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwania dwoma oddzielnymi pismami do dwóch odrębnie prowadzonych spraw. W piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. organ wskazał, że w rozpoznawanej, odrębnie prowadzonej sprawie odpowiedź skarżącej na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. nie wpłynęła. Sąd nawiązał zatem do art. 64 § 2 K.p.a. i stwierdził, że istotą sprawy jest przesądzenie, czy organ jest bezczynny wskutek pozostawienia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania bez rozpoznania po przyjęciu, że zaszły przesłanki zastosowania powołanego przepisu, a więc, że skarżąca nie usunęła w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku lub uzupełniła wskazany przez organ brak formalny, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu. W ocenie Sądu skoro skarżąca, pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do niego, nie odpowiedziała na wezwanie, to organ miał prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., zaskarżając orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty procesowe. Zasadniczy zarzut odniesiono do art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a., a naruszenia tych przepisów pełnomocnik upatrywał w nienakazaniu organowi merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd tym samym, zdaniem pełnomocnika, naruszył art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Za bezpodstawne uznał przyjęcie, na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, że skarżąca nie uzupełniła w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku w sytuacji, gdy na wezwanie organu złożyła stosowne pismo w dniu 22 stycznia 2019 r. Zarzucił również naruszenie przez Sąd art. 64 § 2 w związku z art. 64 § 1 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 K.p.a., gdyż skarżąca nie uzupełniła w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku oraz przez brak stwierdzenia, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie pełnomocnika uchybienia w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowały, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się zarzucanego w skardze przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, co doprowadziło do “przegrania sprawy" przez skarżącą. W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w innym składzie, a także zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postepowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według przepisanych prawem norm. Pełnomocnik zrzekł się rozprawy. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodów z dwóch odpisów pism skarżącej z dnia 22 stycznia 2019 r. do organu wraz z dowodem ich nadania, celem wykazania, że wbrew twierdzeniom organu skarżąca odpowiedziała na wezwanie i to w przewidzianym terminie, a także że organ odebrał jej pisma. Zdaniem pełnomocnika powołanie się na te dowody jest konieczne ze względu na bezpodstawne twierdzenia organu, powielone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że do niniejszej sprawy na etapie postępowania przed organem administracji nie wpłynęła odpowiedź skarżącej na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r., które jak wskazuje Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odebrała dniu 16 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przytoczył treść rozważań Sądu pierwszej instancji oraz powtórzył podniesione zarzuty względem tego rozstrzygnięcia. Konsekwentnie twierdził, że skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 22 stycznia 2019 r., a organ nie miał podstaw do pozostawienia sprawy bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł jednocześnie o dopuszczenie dowodu z: - wszystkich kart akt sprawy toczącej się przed organem z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w innej sprawie dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, przede pisma skarżącej z dnia 22 stycznia 2019 r. i koperty nadanej w dniu 23 stycznia 2019 r. na okoliczność ich treści - odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w sprawie o znaku [...], a nie jak twierdzi skarżąca [...], a w konsekwencji na okoliczność tego, że skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie w sprawie o znaku [...]; - wydruku screena z ewidencji spraw (korespondencji otrzymanej - wpływy) organu oraz kopii ww. ewidencji z potwierdzeniem odebrania pisma przez pracownika na okoliczność jego treści - złożenia przez skarżącą pisma (odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych) w sprawie [...] a nie jak twierdzi w sprawie o znaku [...]; - prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/19 na okoliczność jego treści - przesłania przez skarżącą listem poleconym odpowiedzi z dnia 22 stycznia 2019 r. na wezwanie do uzupełnienia braków w sprawie [...], a nie jak twierdzi w sprawie o znaku [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazany w niej sposób. Wszystkie zarzuty procesowe rozpoznawanej skargi kasacyjnej, aczkolwiek odniesione do różnych przepisów postępowania, koncentrują się wokół jednego spornego między stronami zagadnienia. Zdaniem skarżącej brak było podstaw do pozostawienia bez rozpoznania jej pisma z dnia 13 sierpnia 2018 r., potraktowanego przez organ jako podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., gdyż w wyznaczonym terminie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2019 r. wskazując podstawę wznowienia i okoliczności świadczące o zachowaniu terminu do złożenia wniosku. Z kolei w ocenie organu administracji skarżąca nie zareagowała na to wezwanie, co w konsekwencji spowodowało pozostawienie podania bez rozpoznania. Pismem z dnia 22 stycznia 2019 r. udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r., lecz w innej, równolegle prowadzonej sprawie - z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma istotne, przesądzające znaczenie dla wyniku sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że zagadnienie to zostało trafnie dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę, a zaskarżony wyrok wydany został po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w omawianej materii. Przystępując do oceny zarzutów kasacyjnych należy na wstępie zauważyć, że przed organem toczyły się dwa odrębne postępowania, oba zainicjowane wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania. Pierwsze w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. o zmianę decyzji z dnia [...] maja 2017 r. - pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w kamienicy na działkach nr [...] i [...] w [...] przy ul. [...] [...] -[...] (nr sprawy: [...]) i drugie w sprawie zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] marca 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. (nr sprawy: [...]). Niewątpliwie są to dwa odrębne postępowania, dotyczące oddzielnych przedmiotów, aczkolwiek prowadzone z wniosku tej samej osoby przez ten sam organ, co uzasadniało podejmowanie indywidualnych czynności w tych sprawach w zależności od ich stanu. Z niewadliwych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że w obu sprawach w dniu 31 grudnia 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków wniosku o wznowienie postępowania przez podanie podstawy wznowienia i okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do jego złożenia. Wezwania te w dwóch oddzielnych pismach, zawierających wskazanie numeru sprawy oraz jej przedmiotu, podstawy prawnej wezwania i skutków jego niewykonania doręczono skarżącej w dniu 16 stycznia 2019 r. Zasadności tych wezwań skarżąca nie podważa (mają zresztą swoje uzasadnienie w treści art. 145 i art. 148 K.p.a.), podobnie jak skuteczności ich doręczenia. Poza sporem pozostaje, że skarżąca w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie oznaczonej nr [...], a zatem w sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o sprostowaniu decyzji uzupełniła żądane braki wniosku. W aktach tej sprawy znajduje się koperta nadawcza (z datownikiem 23 stycznia 2019 r. i nr przesyłki poleconej [...]) wraz z wymienionym pismem, na którym widnieje tzw. prezentata organu z datą 25 stycznia 2019 r. i zapiskami pracownika, w tym także, że oprócz oryginału pisma z dnia 22 stycznia 2019 r. załączono drugi egzemplarz tego samego pisma. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie, podobnie jak drugi egzemplarz pisma wyraźnie wskazuje, m.in. przez podanie nadanego przez organ numeru, jakiej sprawy dotyczy udzielona odpowiedź. Przedstawione akta administracyjne wskazują jednak, że na wezwanie w rozpoznawanej sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o zmianę pozwolenia na wykonanie robót budowlanych (oznaczonej nr [...]) skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Do skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej dołączył co prawda pismo z dnia 22 stycznia 2019 r., z treści którego wynika, że stanowi odpowiedź na wezwanie w tej sprawie (podano w nim powołany wyżej numer) oraz pocztowy dowód nadania przesyłki poleconej nr [...] z potwierdzeniem odbioru, mające uzasadniać wykonanie wezwania i bezpodstawne pozostawienie podania o wznowienie postępowania bez rozpoznania. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przesyłka pocztowa oznaczona powyższym numerem, która wpłynęła do organu nie zawierała tej odpowiedzi, stąd brak jej w aktach sprawy, ma swoje uzasadnienie. Odmienne twierdzenia autora skargi kasacyjnej nie zostały udowodnione, a przynajmniej uwiarygodnione w sposób graniczący z pewnością. Cała argumentacja opiera się na założeniu, że przesyłka została nadana i winna znajdować się w aktach sprawy. Jednakże, na co już zwrócono uwagę, koperta nadawcza oznaczona numerem przesyłki poleconej [...], na którą powołuje się pełnomocnik, zawierała wyłącznie pismo z dnia 22 stycznia 2019 r. z jego odpisem stanowiące odpowiedź na wezwanie w innej sprawie. W sposób przekonywujący wykazał organ, a tego dotyczyło również postępowanie wyjaśniające na drodze sądowej (vide k. 34 i 37 akt sądowych), że w wymienionej kopercie brak było żądanej odpowiedzi na wezwanie w rozpoznawanej sprawie. Znajduje to oparcie w dalszych wyjaśnieniach organu obrazujących ustalony sposób przyjmowania w Urzędzie pism, ich ewidencjonowania i poświadczania przez upoważnionego pracownika. Pełnomocnik nie twierdzi zaś, że odpowiedź na wezwanie organu znajdowała się w innej przesyłce bądź została dołączona do akt rozpoznawanej sprawy w inny sposób, względnie że dołączono ją, chociażby omyłkowo do jeszcze innej sprawy, w tym prowadzonej z udziałem skarżącej bądź drugiego współwłaściciela działek nr [...] i [...]. Wreszcie, co również istotne, w drugiej równolegle prowadzonej sprawie z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji po zaskarżeniu przez skarżącą bezczynności organu skarga została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/19. Sąd w tamtej sprawie przyjął, że skarżąca usunęła braki formalne wniosku o wznowienie postępowania, co nastąpiło w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. (w sprawie oznaczonej nr [...]) i brak było podstaw do pozostawienia podania bez rozpoznania. Rozważania powyższe skłaniają do konkluzji, że po pierwsze istniały podstawy do przyjęcia, iż skarżąca nie usunęła żądanych braków wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zatem prawidłowo organ zastosował przepis art. 64 § 2 K.p.a. Skutkiem nieusunięcia braków jest bowiem pozostawienie - w drodze pisma - podania bez rozpoznania. Po drugie zaś bezpodstawnie pełnomocnik skarżącej utrzymuje, że skierowanie do niej pisma pozostawiającego podanie bez rozpoznania nastąpiło bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z wezwaniem skarżącej do usunięcia braków, przede wszystkim z pominięciem tego, że w wyznaczonym terminie uzupełniła braki, a zatem że organ uchybił przepisom art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 i art. 10 § 1 K.p.a. Oznacza to, że nie znajduje usprawiedliwienia postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a. przez niestwierdzenie bezczynności organu i w konsekwencji zobowiązanie organu do załatwienia sprawy oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i to w sposób rażący. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 P.p.s.a. Wniosek organu administracji o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, gdyż nie zostało wykazane, by takowe koszty organ poniósł. Pismo stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził osobiście piastun urzędu Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie, organ nie był reprezentowany w postępowaniu kasacyjnym przez fachowego pełnomocnika. W myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.