II SA/Lu 560/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą jako L.-E.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania z opróżniania zbiorników i transportu nieczystości ciekłych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2019 r., znak [...] Decyzją z dnia [...] lipca 201S r., Nr [...] Wójt Gminy K. wymierzył administracyjną karę pieniężną W. Ł. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w wysokości 600 zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania z prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy K. za I kwartał 2019 r. to jest w terminie do 30 kwietnia 2019 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wójt Gminy K. wyjaśnił, że prowadzący działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych przedsiębiorca W. Ł. firma [...] zobowiązany do składania kwartalnych sprawozdań w ustawowym terminie nie przedłożył kwartalnego sprawozdania zawierającego dane o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru Gminy K., nazwy i adresu stacji zlewnej do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe oraz liczbie właścicieli nieruchomości od których zostały odebrane nieczystości ciekłe za I kwartał 2019 r. Sprawozdanie za I kwartał 2019 r. powinno być złożone w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r. Otrzymano je natomiast w dniu 8 maja 2019r. (data wpływu do urzędu) – 6 maja 2019r. (data nadania w placówce pocztowej). W. Ł. posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy K. ważne do dnia 1 grudnia 2026 roku (decyzja z dnia 12 grudnia 2016r., Nr [...] wydana przez Wójta Gminy K.). W dniu 6 czerwca 2019r. W. Ł. złożył wniosek o odstąpienie od wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i udzielenie pouczenia w trybie art. 189f §1 pkt 1 w zw. z art. 189a §1 k.p.a. i art. 9o ust. 1 i 2 w zw. z art. 9xb ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wniosek uzasadnił tym, że firma [...] przesłała zaległe sprawozdanie wprawdzie kilka dni po przewidzianym ustawowo terminie, ale uczyniła to bez wezwania, co więcej - dotąd regularnie i bez żadnych uchybień (terminowo) - składała takie sprawozdania. W ocenie W. Ł. przesłanie sprawozdania kilka dni po upływie wyznaczonego ustawowo terminu nie stanowi naruszenia prawa, które wywołałoby zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub naruszyło ważny interes społeczny. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach brak wyczerpującej regulacji przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, co nakazuje organowi stosowanie zasad ogólnych wymiaru tej kary, określonych w dziale IVa k.p.a. W ocenie Wójta wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca przewidział w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach możliwość miarkowania kar pieniężnych. Nie znajduje ona jednak zastosowania do kary nakładanej, tak jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 9xb pkt.2. Jak wynika bowiem z art. 9zc ustawy właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu jedynie przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust 4. W przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy działu IVa k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 9zf ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektowi ochrony środowiska. Zatem organ podatkowy może w pewnych przypadkach odroczyć termin płatności kary pieniężnej, rozłożyć karę na raty lub umorzyć w całości lub w części (art. 67 Ordynacji podatkowej). Jednak kwestia ta nie dotyczy etapu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary, lecz dopiero postępowania egzekucyjnego. Nie pozbawia to więc możliwości złożenia wniosku o umorzenie kary, po tym jak decyzja zapadła w toku przedmiotowego postępowania stanie się ostateczna. Stosownie do art. 189a § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia nie stosuje się przepisów działu IVa. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w odniesieniu do nałożonej w niniejszej sprawie kary pieniężnej, wyczerpująco unormowanej w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach. Przepisy art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada na podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych obowiązek sporządzania kwartalnego sprawozdania przekazywanego wójtowi do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczą. Zgodnie z art. 9xb pkt 2 podmiot który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Wymierzenie kary pieniężnej jest zatem obligatoryjne, a jej wysokość jest sztywno uregulowana przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przy czym przepisy ustawy nie uzależniają wydania decyzji o nałożeniu kary na przedsiębiorcę, od uprzedniego wezwania go złożenia kwartalnego sprawozdania ze swojej działalności. Za datę wpływu do organu sprawozdania przyjęto dzień 6 maja 2019 r. Z uwagi na powyższe ustalenia faktyczne oraz przytoczone unormowania prawne ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach kara pieniężna została naliczona w następujący sposób: 100 zł za każdy dzień opóźnienia liczone do dnia 6 maja 2019 r. to jest 6 dni xl00 zł. Z tych powodów Wójt Gminy K. decyzję uznał za zasadną. Odwołanie od decyzji wniósł W. Ł. podnosząc, że nie zgadza się z nią. W jego ocenie organ miał możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ogólnych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 189a k.p.a. Zajmując przeciwne stanowisko organ I instancji dokonał niewłaściwej interpretacji obowiązujących przepisów. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2019 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję Kolegium za prawidłowe uznało ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji oraz wykładnię art. 9o ust. 1 i 2, art. 9xb pkt. 2, art. 9zc ust. 1 oraz art. 9 zf ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnośnie wykładni art. 9zf Kolegium stwierdziło, że unormowanie to wyklucza stosowanie do kar, które nakładane są na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, innych przepisów, także ogólnego administracyjnego prawa procesowego. Przepisy wskazanego działu Ordynacji podatkowej, a w szczególności Rozdział 7a Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie przewidują ulgi w spłacie zobowiązania publiczno-prawnego, której zastosowania domaga się skarżący. Wskazane wyżej przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach należy uznać przy tym za Iex specialis wobec przepisów ogólnych dotyczących umarzania administracyjnych kar pieniężnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że Dział IVa "Administracyjne kary pieniężne" k.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady lex specialis derogat legi generali. Istotne jest, że zgodnie z przepisem art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: l)przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2)odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3)terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4)terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5)odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6)udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, przepisów wskazanego działu w tym zakresie nie stosuje się. Mając na uwadze regułę interpretacyjną lex specialis derogat legi generali należy stwierdzić, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej są regulacją bardziej specjalistyczną, szczegółową, bardziej precyzyjnie oddającą intencje prawodawcy w tym zakresie niż ogólne przepisy k.p.a. czy ustawy o finansach publicznych lub ordynacji podatkowej. Porównanie tych przepisów z uregulowaniami zawartymi w regulacjach ogólnych wykazuje, że zakres normowania w przepisach odrębnych nie pokrywa się z zakresem normowania w przepisach IVa działu k.p.a. czy rozdziału III O.p. Odmienne uregulowania w zakresie złagodzenia sankcji nałożonej za brak złożenia sprawozdania w terminie nie oznacza braku przepisu prawa, który - czego domaga się odwołujący się - uzasadniałby interpretację normy z innego aktu, w tym o charakterze ogólnym. Jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia np. w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania. Przepisy odrębne nie mogą zatem w tych przypadkach być uzupełniane ani modyfikowane odnośnymi regulacjami działu IVa czy innej ustawy ogólnej. W przypadku, gdy przepisy odrębne w ogóle nie regulują danego zagadnienia, przepisy działu IVa stosuje się wprost jedynie w oznaczonym zakresie. Nie można więc podzielić zarzutu odwołania, że w przypadku niemożliwości zastosowania przepisu o charakterze lex specialis z uwagi na brak spełniania przez wnioskodawcę dyspozycji tego przepisu lub też nieobjęcia jej daną ulgą, należy sięgnąć do uregulowania zawartego w art. 189f lub art. 189k § 1 1 k.p.a. Przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącego powodowałby chaos prawny, gdyż w zależności od tego jaki podmiot domagałby się udzielenia ulgi czy też jakie okoliczności stanowiłyby podstawę jej zastosowania lub odmowy udzielenia ulgi, stosowano by różne reżimy i regulacje prawne. Podkreślono, że odwołujący się jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność w zakresie gospodarki odpadami, powinien posiadać dostateczną wiedzę w zakresie przepisów obowiązujących w tej materii, w tym terminów realizacji obowiązku sprawozdawczości. W opinii Kolegium treść powołanych przepisów nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał przesłanki jakie uzasadniały nałożenie na odwołującego się administracyjnej kary pieniężnej oraz skonstruował decyzję zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 107 §1 i 3 k.p.a. Zauważono również, że brak odstąpienia od wymierzenia kary, nie wyklucza możliwości złożenia przez ukaranego wniosku o udzielenie ulgi na podstawie przepisów ogólnych Ordynacji podatkowej. Skargę na decyzję Kolegium oraz decyzję utrzymaną nią w mocy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł W. Ł.. Zarzucił im, że wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego zwłaszcza art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zaniechanie zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących przesłanek odstąpienia od wymiaru kary, w szczególności art. 189a § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 9zf w zakresie stosowania Ordynacji podatkowej na etapie orzekania o wymiarze kary, oraz przepisów prawa procesowego to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedokonanie wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w razie, gdyby Sąd uznał normy ulokowane w dziale IV kpa za normy procesowe - także naruszenie norm art. 189a § 1-2 kpa w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na uwadze zarzuty wniesiono o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W obszernych wywodach uzasadnienia po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie, uzasadniono trafność zarzutów powołując się między innymi na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko przedstawicieli doktryny prawa administracyjnego procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu do decyzji z dnia 9 sierpnia 2019 r. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna z przyczyn w niej wskazanych. Stosownie do unormowania art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z normą z art. 145 §1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wtedy uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości lub w części, stosując przepis z art. 151 p.p.s.a. Skarga jest zasadna bowiem decyzja organu I instancji jak i decyzja utrzymującą ją w mocy naruszają przepisy postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jak i decyzji utrzymanej nią w mocy jest art. 9xb pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: DZ.U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.) dalej powoływana jako "u.c.p.g.". Stanowi on, że podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. W sprawie bezsporne jest, że W. Ł. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] na mocy decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 grudnia 2016r., Nr [...] posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy K. ważne do dnia 1 grudnia 2026 roku. Bezsporne jest też, że działalność taką na terenie Gminy K. prowadzi. Z tych powodów W. Ł. zobowiązany jest na mocy unormowania art. 9o ust. 1 i 2 u.c.p.g. do sporządzania kwartalnych sprawozdań i przekazywania ich wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Jest on bowiem podmiotem, do którego skierowany jest obowiązek unormowany w dyspozycji art. 9o ust. 1 u.c.p.g. to jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Skarżący nie kwestionuje, że przewidziany tym przepisem obowiązek wykonał z uchybieniem przewidzianego w nim terminu. W myśl unormowania art. 9o skarżący powinien złożyć sprawozdania za pierwszy kwartał 2019 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. Jak natomiast trafnie przyjęły organy administracji złożył je w dniu 6 maja 2019 r. Wniesione zatem zostało 6 dni po upływie terminu przewidzianego w art. 9o ust. 1 u.c.p.g. Nie wywiązanie się z obowiązku przewidzianego w art. 9o ust. 1, stosownie do unormowania art. 9xb pkt 2 u.c.p.g., skutkuje powstaniem deliktu administracyjnego karanego administracyjną karą pieniężną. Organy administracji przyjęły, że kara ta wynosić będzie 600 złotych. Skoro bowiem skarżący spóźnił się 6 dni ze złożeniem sprawozdania a art. 9xb pkt 2 przewiduje, że każdy dzień opóźnienia kosztuje podmiot zobowiązany do złożenia sprawozdania kwotę 100 złotych to wymierzana pieniężna kara administracyjna w sprawie niniejszej wynosić winna 600 złotych. Skarżący nie kwestionuje wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Skarżący nie kwestionuje więc ani swojej winy w uchybieniu terminu ani wymiary administracyjnej kary pieniężnej, do uiszczenia której został zobowiązany. W ocenie Składu Orzekającego powyższe wywody wskazują na to, że organy administracji dokonały prawidłowej wykładni art. 9xb pkt. 2 oraz art. 9o ust. 1 i 2 u.c.p.g. Należy przy tym zauważyć, że nie można przyjąć, aby nie zastosowanie przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego naruszało art. 9xb pkt 2 skoro po pierwsze stosowanie przepisów działu IVa regulowane jest przepisem zawartym w tym dziale a po drugie stosowanie przepisów tego działu nie stanowi przedmiotu regulacji normatywnej zawartej w hipotezie art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. Trafny jest natomiast zarzut naruszenia przez organy administracji obu instancji art. 189a §1 i §2 k.p.a. W myśl art. 189a §1 k.p.a. zasadą jest, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (działu IVa). Wyjątek od tej zasady określa art. 189a §2 k.p.a., z którego wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W ocenie Składu Orzekającego, treść przytoczonego przepisu wskazuje, że wymienione w nim przesłanki (instytucje) są autonomiczne i przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania tylko w takim zakresie, w jakim każdą z tych przesłanek regulują samodzielnie przepisy odrębne. Wskazuje na to użyte w przepisie sformułowanie "w tym zakresie", poprzedzone wyodrębnieniem przesłanek, które muszą zostać odrębnie uregulowane, aby nie było możliwe zastosowanie zasady wynikającej z art. 189a §1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1878/18 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Artykuł 9zf u.c.p.g. w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji takiego ustawowego odesłania, obszar kar administracyjnych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach został całkowicie uregulowany i nie ma potrzeby czy wręcz konieczności stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Obowiązek stosowania przepisów k.p.a. będzie miał miejsce wówczas, gdy przepisy odrębne nie będą stanowić dostatecznej podstawy normatywnej (regulacji kompletnej, gdzie kompletność wyznaczana jest przez zakres unormowania art. 189a §2), po drugie ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi odrębną regulację obszaru kar administracyjnych w takim zakresie, w jakim zagadnienie to zostało unormowane w dziale III Ordynacji podatkowej. Zestawienie treści art. 189a §2 k.p.a. z zakresem unormowania zawartym w dziale III Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że unormowania ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie administracyjnych kar pieniężnych nie są regulacją kompletną. Przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa nie normują bowiem instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 791/18 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro więc przepisy działu III Ordynacji podatkowej oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie normują instytucji odstąpienia o wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, którą to normuje art. 189f k.p.a. zawarty w dziale IVa to stosownie do unormowania art. 189a §2 k.p.a. organy administracji miały obowiązek stosowania art. 189f k.p.a. Zwłaszcza, że jak wynika z §9 załącznika "Zasady techniki prawodawczej" do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 283) umieszczono je w ustawie o charakterze kodeksu a więc w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, zawierającym unormowania wspólne dla tej dziedziny spraw, których dotyczy. Organy obu instancji przyjmując, że nie jest możliwe odstąpienie od wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania, gdyż ustawodawca nie przewidział takiego rozwiązania spowodowało, iż nie dokonały żadnych ustaleń w zakresie zaistnienia ewentualnych przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej. Tym samym, w ocenie Składu Orzekającego, organy obu instancji nie wypełniły obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a. Nie dokonały bowiem wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uchybienia te skutkują stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za nieterminowe wykonanie obowiązku złożenia sprawozdania o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru Gminy K., nazwy i adresu stacji zlewnej do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe oraz liczbie właścicieli nieruchomości od których zostały odebrane nieczystości ciekłe za pierwszy kwartał 2019 r. jest przedwczesne. Zasadny jest więc zarzut skargi, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy nie dostrzegając opisanych wyżej uchybień organu I instancji i utrzymując w mocy jego decyzję orzekł z naruszeniem art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten może mieć bowiem zastosowanie jedynie wówczas, gdy decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Z uwagi na powyższe uchybienia przepisom postępowania, które są udziałem organów obu instancji, a które miały istotny wpływ na wynik sprawy tak na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego jak i postepowania odwoławczego, zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy muszą być usunięte z obrotu prawnego. Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji dokona oceny, czy w przypadku złożenia przez W. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] sprawozdania o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru Gminy K., nazwy i adresu stacji zlewnej do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe oraz liczbie właścicieli nieruchomości od których zostały odebrane nieczystości ciekłe za pierwszy kwartał 2019 r. z uchybieniem ustawowego terminu zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach uwzględniając w tym zakresie wskazania art. 189f k.p.a. W przypadku ewentualnego ponownego rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy ten weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 201S r., Nr [...]