VII SA/Wa 1037/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skarg M. K. i D. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań D. B. i M. K. od decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] Sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 zwanej dalej "kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej "Prawo budowlane"). W dniu [...] grudnia 2016 r. Inwestor - [...] Sp. z o. o. (dalej inwestor, spółka), wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W.. W dniu [...] stycznia 2017 r., inwestor złożył wniosek o udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, poprzez wyrażenie zgody na usytuowanie projektowanego budynku w ostrej granicy działki ew. nr [...] z działką ew. nr [...] z obrębu [...] oraz w ostrej granicy działki ew. nr [...] z działką ew. nr [...] z obrębu [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Prezydent [...] udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2015 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), umożliwiające usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W., bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ew. [...] i [...]. Decyzją Nr [...] z [...] lipca 2018 r., Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Inwestorowi - [...] Sp. z o. o., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W.. Rozpoznając odwołania Wojewoda [...] w dniu [...] marca 2019 r. wydał zaskarżoną i powołaną na wstępie decyzję. Na wstępie Wojewoda przywołał treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i podał, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda [...] stwierdził braki w dokumentacji projektowej i korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 136 kpa, pismem z [...] grudnia 2018 r. wezwał Inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości: 1. zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się informacja, iż projektowana jest infrastruktura techniczna (ogrodzenie, ścieżka rowerowa, czy też przyłącza sieci), która nie została objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, a opis jej realizacji nie znajduje się inwestora jest realizacja niezbędnej infrastruktury w ramach odrębnej procedury, informacja ta powinna spójnie i jednolicie objąć cały projekt budowlany; 2. ponadto powierzchnia części nadziemnej budynku różni się (Tom II - str. 4, 24), co przypuszczalnie może wpłynąć na przekroczenie maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy (maksymalny 5,7), stanowiąc niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu tzw. [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] przez Radę [...] z dnia [...] czerwca 2006 r.; 3. na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Tom 1 str. 152) znajdują się naklejone elementy, co stanowi naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018, poz. 1935), zgodnie z którym projekt budowlany i jego elementy należy sporządzić w czytelnej technice graficznej w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Sposób umieszczenia naklejek na projekcie zagospodarowania terenu umożliwia ich późniejsze usuniecie z przedmiotowego dokumentu. . Jak stwierdził Wojewoda analiza materiału dowodowego wykazała, że wszystkie nieprawidłowości zostały odpowiednio uzupełnione, Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, iż na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obszaru rejonu urbanistycznego [...], przyjęty uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., na terenie oznaczonym symbolem [...] o funkcji terenu: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługi ponadlokalne i lokalne. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowany budynek wielorodzinny naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], terenu oznaczonego symbolem [...]. Zachowane zostały wyznaczone warunki dopuszczalnej wysokości budynku (minimalny - 27 m, maksymalny 35 m - 34,80 m w projekcie str., 12); minimalny udział terenu biologicznie czynnego dla działki budowlanej (30% - 30,40% w projekcie str. 12); wskaźnik intensywności zabudowy (minimalny 4,2, maksymalny 5,7 - w projekcie 5,7 str. 12). W projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji (1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie) - zaplanowano 48 miejsc parkingowych oraz (wg wskaźnika 10-18 stanowisk na 1000 powierzchni użytkowej dla zabudowy usługowej) 12 miejsc postojowych dla usług. Ponadto zachowana została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy. Jak wskazał Wojewoda Inwestor posiada zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych zawartych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie projektowanej inwestycji w ostrej granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ew. [...] i [...]. Odnosząc się do zasadności udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych, Wojewoda wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], terenu oznaczonego symbolem [...], jakkolwiek nie przewiduje możliwości usytuowania budynków przy granicy działek, jednak od strony ul. B. ustala obowiązującą linię zabudowy nakładającą wręcz konieczność lokalizacji obiektów budowlanych w sposób, który faktycznie powinien tworzyć pierzeję ul. B. zgodnie z zapisem § 39 pkt 2d ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego linie zabudowy obowiązującej w pierzei ul. N. i ulicy [...], pozostałe nieprzekraczalne od [...] (zgodnie z rys. planu). Podkreślił, iż realizacja zabudowy wzdłuż ul. B. o charakterze pierzejowym najlepiej godzi interesy wszystkich sąsiadów i minimalizuje wpływ budynków na siebie nawzajem, pozwalając na racjonalny sposób zagospodarowania poszczególnych nieruchomości. Jednocześnie planowana inwestycja nie ogranicza w większym stopniu możliwości usytuowania budynków na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów. Inwestycja w zakresie przesłaniania (analiza w projekcie budowlanym str. 155) nie pogarsza warunków dla istniejącej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie oraz jest zgodna z obowiązującymi przepisami względem minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (analiza w projekcie budowlanym str. 153-154). Inwestor do załączonej dokumentacji budowlanej przedłożył ekspertyzę techniczną z kwietnia 2018 r., dotyczącą oceny wpływu drgań generowanych przez przejazdy pociągów w tunelu metra na konstrukcję projektowanego budynku przy ul. B. w W.. Wojewoda stwierdził, iż projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokumentacja projektowa jest kompletna - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Dokumentacja projektowa posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W podsumowaniu Wojewoda wskazał, iż projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wyjaśnił, iż organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji w zakresie usytuowania projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy oraz błędnego wykonania analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Z kolei wyjaśniając odwołującym kwestie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], terenu oznaczonego symbolem [...], wskazał, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie Sygn. akt IV SA/Wa 1973/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność § 39 pkt 3 lit, a oraz § 39 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego obsługi komunikacyjnej kwartału [...], od ulicy [...] (rys. planu) dla terenu objętego zaskarżonym pozwoleniem na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1973/14). Organ odwoławczy podkreślił , iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyeliminował z obrotu prawnego te ustalenia planu, które nakazywały zapewnienie obsługi komunikacyjnej całego kwartału od ulicy [...] dla przedmiotowej inwestycji. Za chybiony Wojewoda uznał zarzut naruszenia art. 5 ust. 9 pkt ustawy Prawa budowlanego, wyjaśniając, iż Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Skarżący, co podkreślił Wojewoda nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, która została naruszona przez planowaną inwestycję, co naruszyłoby ich uzasadniony interes. Nie dopatrzył się także sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego minimalnej wysokości projektowanego budynku. Odnosząc się do negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie poprzez przesłanianie oraz nasłonecznianie projektowanej inwestycji, wskazał, iż autorem dokumentacji załączonej do uzupełnienia odwołania z [...] lutego 2019 r., na zlecenie D. B. jest mgr. inż. arch. G. G. legitymujący się uprawnieniami nr [...]. Sporządzona przez niego analiza została wykonania na wycinku mapy zasadniczej nie odzwierciedlającym rzeczywistości, bowiem bryła projektowanego budynku w analizowanym przypadku różni się kształtem od oryginału zamieszczonego w projekcie budowlanym, a mapa na której powyższa analiza została przedstawiona nie jest opatrzona pieczęcią przyjęcia do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Załączona do odwołania analiza przygotowana przez mgr. inż. arch. G. G. wykonana została niedokładnie oraz niezgodnie o obowiązującymi przepisami. Wojewoda podkreślił, iż w niniejszej sprawie zarówno projektant i sprawdzający przedmiotową inwestycję przedłożyli oświadczenie, zgodne z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu odwołania w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, powołując się na uzupełniające wyjaśnienia inwestora. Wyraził także stanowisko co do zarzutu, iż przedmiotowa inwestycja łamie zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], terenu oznaczonego symbolem [...] zgodności naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Obowiązujący plan wyznaczał dopuszczalność wysunięcia wykuszy wysuniętych poza obrys budynku mniej niż 1 metr oraz elementów wejść do budynków. Wprowadzone poprawki przez projektanta, zostały należycie autoryzowane na stronie, na której ich dokonano. Wszelkie zmiany w projekcie budowlanym opatrzono datą, pieczęcią i podpisem projektanta. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania dotyczących decyzji organu stopnia podstawowego Wojewoda stwierdził, że naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa nie znajduje uzasadnienia. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w taki sposób, by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniosły D. B. i M. K., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenie: 1. normy art. 7 kpa - zgodnie z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, czego Organ I i II Instancji nie uczynił; 2. normy art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie Skarżącym udziału w postępowaniu poprzez następujące działania Organów: Organ I i II Instancji nie udzieliły Uczestniczce terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, gdyż zawiadomienia o terminie zostały wysłane do osoby trzeciej, nie umocowanej w sprawie, a więc sprawa została rozpoznana bez uwzględnienia stanowiska Uczestniczki postępowania, 3. normy art. 8 i 9 kpa - zdaniem Skarżących Organ I instancji nie podjął żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co usankcjonował Organ II Instancji; 4. normy art 28 kpa, który stanowi, iż stroną postępowania w rozumieniu przepisów kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie: - skarżąca posiada interes prawny, albowiem przedmiotowa inwestycja oddziałuje na jej działkę - a samo wybudowanie budynku w ostrej granicy z jej nieruchomością w oczywisty sposób oddziałuje na nieruchomość Skarżącej/Uczestniczki, - właśnie z faktu oddziaływania (z interesu faktycznego) wywodzi się interes prawny, 5. normy art 77 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym - w niniejszej sprawie Organ II instancji świadomie pominął przy rozpoznawaniu sprawy: - znaczenie niezaskarżalnego postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2018 r. udzielającego Wnioskodawcy zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - brak podstaw do wydania powołanego wyżej postanowienia, skoro, jak stwierdził sam Organ II Instancji: "od ul. B. nie jest możliwa zabudowa w odległości od granicy działki zgodnych z przepisami techniczno - budowłanymi", - powołanym wyżej postanowieniem Skarżąca/Uczestniczka została pozbawiona praw strony w kwestii dla niej podstawowej, to jest wybudowania budynku w ostrej granicy z jej nieruchomością, to jest działką [...] i [...] z obrębu [...], - co czyni uzasadnionym zarzut obejścia prawa przez Organ I i II Instancji, 6. art. 81 kpa w zw. z art. 78 kpa w zw. z art. 140 kpa - poprzez uznanie za udowodnione okoliczności sprawy, co do których Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia, nie mogła zgłosić wniosków dowodowych. Skarżąca nie została powiadomiona o zebraniu materiału w sprawie i nie udzielono jej terminu na zapoznanie się z nim i zajęcie stanowiska; 7. naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa z powodu wadliwego uzasadnienia, a dokładnie rzecz ujmując, braku uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji w przedmiocie zarzutów i argumentów Skarżącej/Uczestniczki; 8. art. 136 kpa - poprzez nie dopuszczenie przez Organ I i II instancji dowodu z opinii biegłego na okoliczność analizy nasłonecznienia i przesłaniania; 9. normy art. 138 § 1 pkt 1 i 138 § 2 kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, polegające na oparciu decyzji o niekompletny materiał dowodowy, przyjmując za wystarczające wyłącznie stanowisko Wnioskodawcy i posiadane przez projektanta uprawnienia; 10. normy art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie faktu, iż nieruchomość Skarżącej/Uczestniczki znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu i narusza uzasadnione interesy Skarżącej/Uczestniczki. W wyniku uprawomocnienia się decyzji, Skarżąca/Uczestniczka nie będzie mogła swobodnie dysponować swoją nieruchomością w zakresie rozpoczęcia przedsięwzięcia zabudowy własnej nieruchomości; 11. normy § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zaakceptowanie odstępstwa od przepisów zawartych w powołanym wyżej rozporządzeniu, polegającego na wyrażeniu zgody na wybudowanie budynku w ostrej granicy z nieruchomością Skarżącej/Uczestniczki, czym decyzja Oranu II instancji legalizuje to naruszenie i obejście prawa. W tym przedmiocie Organ II Instancji powinien działać z urzędu; 12. normy § 13 w zw. z § 60 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ten sposób, że analiza nasłonecznienia przedstawiona przez Wnioskodawcę została wykonana z błędami, których skutkiem jest wykazanie, iż rzekomo spełnione są wymogi tegoż artykułu. Organ powinien był sprawdzić, które twierdzenia i analizy przedstawione przez strony są prawdziwe. W związku z postawionymi zarzutami skarżące na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c wniosły o: -) uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...]; -) uchylenie w całości decyzji Prezydenta [...][...] z dnia [...] lipca 2018 r. na mocy której na rzecz [...] Sp. z o.o., zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono zezwolenia na budowę budynku w ostrej granicy z nieruchomościami Skarżących; -) uchylenie w całości postanowienia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2018 r., na mocy której udzielono [...] Sp. z o.o., zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiającego usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul B. w W. (bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu skargi szczegółowo rozwinięto postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi – [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W.. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: (1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (1a) (...) (2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć, m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu, (....) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowany przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo Wojewoda [...] uznał, po analizie akt sprawy, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Również, co zaznaczenia wymaga, projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu - zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich przewidzianych prawem wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego w sytuacji, gdy inwestor spełni wszystkie wymagane prawem przesłanki. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie inwestor wypełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organy zobligowane były do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 28, 77 § 1, 81, 78 czy 140 kpa, bowiem wszystkie istotne dla sprawy zagadnienia zostały wyjaśnione, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 kpa. Dodać należy, że na etapie postępowania odwoławczego na wniosek organu oraz jednej ze stron skarżących postępowanie było uzupełniane. Wyjaśnić tu należy, że możliwość uzupełniania przez organ odwoławczy materiału dowodowego wyznaczona została przez przepis art. 136 kpa. W postępowaniu tym nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowych dowodów, czy też uzyskania dodatkowych wyjaśnień od inwestora lub projektanta celem np. uzupełnienia ewentualnych braków dokumentacji projektowej, lub wyjaśnienia nieścisłości dokumentacji projektowej albo rzeczywistego charakteru planowanych robót budowlanych, przy skorzystaniu z dyspozycji art. 136 kpa. Skarżące były zawiadamiane zgodnie z art. 10 § 1 kpa o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, brały czynny udział w postepowaniu administracyjnym, składały wnioski dowodowe. Jedynie zaznaczenia wymaga, że skarżące na etapie postepowania administracyjnego upoważniały inne osoby do ich reprezentowania. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Słusznie wskazał Wojewoda, że inwestor posiada zgodę – odstępstwo od przepisów techniczo – budowlanych zawartych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, umożliwiające wykonanie projektowanej inwestycji w ostrej granicy z sąsiednimi działkami 4 i 7. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r., wydane po wyrażeniu zgody na odstępstwo przez Ministra Infrastruktury. Odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych czyni przedmiotową inwestycję zgodną z przepisami prawa co do usytuowania budynku w ostrej granicy. Sąd podziela stanowisko organów, że m.p.z.p. rejonu urbanistycznego [...] terenu oznaczonego symbolem [...] – nie przewiduje możliwości usytuowania budynku przy granicy działek, jednak od strony ul. B. ustala obowiązująca linię zabudowy nakładającą konieczność lokalizacji obiektów budowlanych w sposób, który faktycznie powinien tworzyć pierzeję ul. B. zgodnie z § 39 pkt 2 d m.p.z.p. obowiązującej w pierzei ul. N. i ul. [...]. Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że wykonanie ustaleń planu – celem dochowania obowiązującej linii zabudowy wymagało usytuowania budynku w linii na całej szerokości działki inwestora. Odnosząc się do zarzutu skargi – naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wyjaśnić należy, że przepis ten może co do zasady uprawniać do wprowadzenia w decyzji o pozwoleniu na budowę stosownych obowiązków, jeżeli mają one zapewnić ochronę wymienionych w tym przepisie uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy jednak mieć na uwadze to, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego jest przepisem o charakterze ogólnym i warunkiem jego zastosowania jest ustalenie obowiązywania i zastosowania w sprawie innego przepisu prawa materialnego administracyjnego, stanowiącego szczegółową normę, uprawniającą do nałożenia takiego obowiązku ( por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2016 r., II OSK 1914/14, dostępny w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zarzuty wskazane przez skarżące odnoszące się do naruszenia interesu prawnego skarżących są bardzo ogólne. Sprowadzają się one w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez skarżących planowanej inwestycji. Skarżący uważają, że inwestycja w planowanych parametrach (budynek w ostrej granicy) stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane sąsiedniej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeżeli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Sąd stwierdza, że w tym zakresie organ odwoławczy wypowiedział się wskazując, że nie doszło do naruszenia praw i interesów osób trzecich, przy czym Wojewoda zaznaczył, iż skarżący nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, która została naruszona przez planowaną inwestycję. Co do kolejnego zarzutu strony skarżącej, wyjaśnić należy, że w projekcie budowlanym znajduje się analiza nasłonecznienia (T 1 str. 153), a ponadto analiza przesłaniania dla obiektów przesłanianych do wysokości 35 m. Zgodnie z wymogami § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, wyrysowano ramiona kata o wartości 60 °°, długości ramion wyrysowanych kątów przesłaniania, czyli wysokość przesłaniania wyznaczono także zgodnie z wytycznymi warunków technicznych. Na załączonej do projektu budowlanego analizie nasłonecznienia przedstawiono w sposób graficzny, że projektowany budynek spełnia wymogi zawarte w § 57 i § 60 rozporządzenia ww. Lokale mieszkalne zostały usytuowane od strony południowo – wschodniej, południowej i południowo – zachodniej działek o nr ew. [...] i [...], aby zapewnić jak najlepsze nasłonecznienie mieszkań. Zauważenia wymaga, że wykonano również analizę dotyczącą działki skarżącej M. K.. Budynek pod katem nasłonecznienia i przesłaniania nie ogranicza możliwości zabudowy na działkach sąsiednich (k: [...]). Sąd nie ma podstaw prawnych do kwestionowania tej analizy, skoro została ona przeprowadzona przez projektanta. Z kolei strona skarżąca stoi na stanowisku, że jest to analiza wadliwa i na etapie postępowania odwoławczego przedstawiono dokumentację sporządzoną przez arch. G. G.. Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko Wojewody [...] wyrażone w zaskarżonej decyzji, że dokumentacja powyższa została sporządzona na wycinku mapy, która nie została przyjęta do zasobu geodezyjnego, stąd nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Wojewoda nie miał podstaw prawnych do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Sam Wojewoda jako organ jest bowiem wyspecjalizowany do dokonywania oceny we wspomnianym zakresie. Nie doszło zatem do naruszenia art. 136 kpa. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została należycie uzasadniona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.