I FSK 1262/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 404/16 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 14 marca 2017 r., sygn. III SA/Wa 404/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej "skarżąca", "strona" lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej "organ" lub "organ odwoławczy") z 30 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. 2. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok strona zaskarżyła w całości, zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., poprzez: ← wadliwe sporządzenie uzasadnienia polegające na braku zawarcia w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia, co stanowiło naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., albowiem Sąd pierwszej instancji nie przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia własnego stanowiska, w odniesieniu do większości zarzutów zawartych w skardze, co jest równoznaczne z brakiem ujęcia w tym uzasadnieniu niezbędnych elementów w postaci podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyczerpującego wyjaśnienia. Zamiast tego - zdaniem strony - Sąd pierwszej instancji ograniczył się do przytoczenia stanowisk wyrażonych we wcześniejszych wyrokach sądowych wydanych wobec strony w podobnych sprawach, co spowodowało, że Sąd ten nie dokonał pełnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd zbadał wszystkie istotne aspekty rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia wszechstronnej i pełnej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu podatkowego, a to sprawia, że wyrok ten uchyla się spod kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny; ← zaakceptowanie błędnych ustaleń faktycznych organów obu instancji, w zakresie rzekomej pozaewidencyjnej sprzedaży paliw i gazu LPG na stacjach skarżącej, a w konsekwencji naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez uznanie za nieuzasadnione zarzutów skargi, dotyczących braku zgromadzenia przez organy obu instancji kompletnego i spójnego materiału dowodowego, bezzasadnej odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą oraz dokonania przez te organy błędnej oceny poszczególnych dowodów oraz całości zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie daje podstaw do takiego stanowiska. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję, przez co Sąd nie dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego aktu, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy; ← wadliwe sporządzenie uzasadnienia, polegające na zaakceptowaniu błędnych ustaleń faktycznych organów obu instancji, w zakresie braku związku z działalnością gospodarczą skarżącej wydatków na prace remontowo-budowlane - dotyczące budynku w T. nie będącego własnością skarżącej, a w konsekwencji naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. O.p. oraz art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. Tymczasem prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku przeciwnego, gdyż przedmiotowy budynek był przez skarżącą wykorzystywany w celach gospodarczo-magazynowych związanych z prowadzoną stacją paliw. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję, przez co Sąd nie dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego aktu, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., wskazując na błędną rekonstrukcję normy prawnej dotyczącej zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, co stanowiło naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), poprzez błędną wykładnię powołanego przepisu polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że data wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe pozostaje bez znaczenia dla skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeżeli zarzuty we wspomnianym postępowaniu zostały przedstawione podejrzanym przed upływem standardowego terminu przedawnienia. Tymczasem prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna prowadzić do przyjęcia, że to data wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (a nie data przedstawienia zarzutów) ma kluczowe znaczenie dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a to z tego względu, że w stanie prawnym obowiązującym przed 9 listopada 2010 r. - wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, tylko wówczas, gdy wszczęcie tego postępowania miało miejsce po uprzednim rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia. Naruszenie powołanego przepisu przez Sąd pierwszej instancji (poprzez jego błędną wykładnię) doprowadziło zatem również do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji zastosował bowiem przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), tymczasem zastosowanie powinien mieć przepis art. 70 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.). Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd pierwszej instancji nie podważył w zaskarżonym wyroku prawa organów obu instancji do orzekania w niniejszej sprawie po upływie 5 lat (licząc od końca roku kalendarzowego), w którym upłynął termin płatności spornego podatku - ścisłym następstwem wskazanego naruszenia prawa materialnego, było również naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez zaakceptowanie błędnego ustalenia faktycznego dokonanego przez organy obu instancji, sprowadzającego się do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych rozliczeń w podatku od towarów usług, wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się przy tym rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 3.2. Najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania sprowadza się do uchybienia dyspozycji normy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wnoszący skargę kasacyjną musi więc wskazać, jakich konkretnie elementów brak, lub który z nich nie został w sposób należyty zastosowany oraz wykazać, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej uzasadnieniem dla tego zarzutu jest twierdzenie, że wadliwie sporządzono uzasadnienie poprzez brak zawarcia w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia. Zdaniem kasatora Sąd pierwszej instancji nie przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia własnego stanowiska, w odniesieniu do większości zarzutów zawartych w skardze. Zamiast tego - zdaniem strony - Sąd pierwszej instancji ograniczył się do przytoczenia stanowisk wyrażonych we wcześniejszych wyrokach sądowych wydanych wobec strony w podobnych sprawach. Zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w podany przez skarżącego sposób jest chybiony. Sąd bowiem zastosował się do dyspozycji tego przepisu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, pomimo pewnych mankamentów, zawiera wszystkie elementy, jakie wskazuje ustawa. Daje to rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, które uznać należy w całości za prawidłowe. W szczególności sąd pierwszej instancji odniósł się do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy i w tym kontekście dokonał oceny przepisów postępowania, które stanowiły formalnoprawną podstawę jego kształtowania. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów skargi. Zajął bowiem jednoznaczne stanowisko w zakresie braku zasadności poszczególnych zarzutów skargi. Zasadność oceny tych zarzutów może być przedmiotem kontroli w ramach oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej a nie w ramach weryfikacji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. 3.3. Także nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego. To zdarzenie zaś miało miejsce jeszcze przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, a zatem nie mogło wywołać skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. 3.4. W stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowił, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Dopiero z dniem 9 listopada 2010 r. zmieniono ten przepis na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U.2010, Nr 197, poz. 1306). Dodano wówczas, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Należy się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, co zresztą przyznał także Sąd pierwszej instancji, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 9 listopada 2010 r., wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w okresie poprzedzającym rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia w żaden sposób nie rzutowało na bieg terminu przedawnienia. Potwierdzeniem tej tezy jest stanowisko wyrażone w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2019 r., II FPS 3/19. Wprawdzie uchwała dotyczyła innego przepisu, a mianowicie art. 70 § 3 O.p. w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. Jednakże uwagi poczynione w uzasadnieniu uchwały odnoszą się pośrednio również do analizowanego w niniejszej sprawie terminu. W uchwale przyjęto, że zgodnie art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem ostatniego dnia piątego roku po roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z zasadami liczenia terminów określonymi w art. 12 O.p., termin przedawnienia jest bowiem terminem liczonym w latach, którego dniem początkowym jest 31 grudnia roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Tak wynika z wykładni językowej art. 70 § 1 O.p., wspartej wykładnią systemową wewnętrzną Ordynacji podatkowej, tj. wykładnią tego przepisu dokonywaną w związku z art. 12 § 4 O.p. Przeciwko przyjęciu, że przedawnienie biegnie już pomiędzy dniem, w którym upłynął termin płatności, a ostatnim dniem roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, przemawiają również względy spójności systemowej reżimu prawnego przedawniania się zobowiązań podatkowych. Skoro więc termin przedawnienia nie biegnie, nie może on zatem zostać zawieszony. Dopiero z dniem 9 listopada 2010 r. ustawodawca zareagował na ten problem i nowelizując art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wprowadził zapis, że bieg terminu może się nie rozpocząć. 3.5. Powyższa konstatacja nie przesądza jednak o trafności podniesionego zarzutu kasacyjnego. Zdarzeniem wywołującym skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że wszczęcie postępowania karnego nastąpiło 25 czerwca 2006 r. W związku z tym nie mogło dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia za poszczególne okresy rozliczeniowe 2006 r. Już samo to twierdzenie, bez nawet bliższej analizy prawnej, wydaje się chybione. Nie sposób bowiem uznać, że 25 czerwca 2006 r. wszczęto postępowanie karne skarbowe dotyczące lipca, sierpnia, czy też kolejnych miesięcy 2006 r. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wyraźnie zaś stanowi, że postępowanie karne musi dotyczyć podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiążącego się z niewykonaniem konkretnego zobowiązania. 3.6. Ustawodawca posługując się w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. pojęciem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, odwołuje się do regulacji z zakresu prawa karnego. W związku z tym należy podkreślić, że postępowanie karne lub wykroczeniowe zawsze ma swoje granice podmiotowe oraz przedmiotowe. Zatem wszczynając postępowanie organ prowadzący postępowanie przygotowawcze określa jego granice wskazując podmiot przeciwko, któremu wszczęto to postępowanie oraz przedmiot tego postępowania, a więc jakie przestępstwo lub wykroczenie jest zarzucane. Na wstępnym etapie w fazie in rem, granice postępowania mogą być wyznaczone jedynie przedmiotowo. Od momentu przedstawienia zarzutów, a więc z chwilą przejścia postępowania in personam, oznaczone są także granice podmiotowe. Nie można zatem zaakceptować stanowiska kasatora, że wszczęcie postępowania w dniu 25 czerwca 2006 r. oznacza, że z tym momentem wszczęte jest postępowanie przygotowawcze w zakresie wszystkich ewentualnych czynów, które w toku tego postępowania zostaną ujawnione, a nawet obejmować przestępstwa, czy też wykroczenia, które nie zostały jeszcze na ten dzień popełnione. Takie stanowisko byłoby absurdalne. 3.7. Wszelkie zmiany przedmiotowe prowadzonego postępowania przygotowawczego następują poprzez przedstawienie uzupełnienia zarzutów na podstawie art. 314 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem jeżeli w toku śledztwa okaże się, że podejrzanemu należy zarzucić czyn nie objęty wydanym uprzednio postanowieniem o przedstawieniu zarzutów albo czyn w zmienionej w istotny sposób postaci lub też, że czyn zarzucany należy zakwalifikować z surowszego przepisu, wydaje się niezwłocznie nowe postanowienie, ogłasza się je podejrzanemu oraz przesłuchuje się go. Przepis art. 313 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. W takiej sytuacji nie zachodzi konieczność ponownego wszczynania postępowania w zakresie tych nowych czynów. Przyjąć zatem należy, że tym momentem wszczęcia postępowania w zakresie tego nowego przestępstwa jest dzień przedstawienia nowych zarzutów. 3.8. Ponadto trzeba podkreślić, że w stanie prawnym obowiązującym po dniu 1 września 2005 r. zawieszenie biegu terminu przedawnienia wywołuje jedynie wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Przed tą datą skutek zawieszenia powodowało także wszczęcie postępowania karnego. W dniu 25 czerwca 2006 r. D.M. oraz A.K., przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z kodeksu karnego. Pierwsze zarzuty dotyczące przestępstw przewidzianych w kodeksie karnym skarbowym postawiono D.M. w dniu 17 marca 2008 r. Zarzuty te dotyczyły między innym okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług od 1995 do czerwca 2006 r. Za kolejne miesiące roku 2006 r. zarzuty uzupełniono w dniu 16 grudnia 2011 r. W tym samym dniu przedstawiono nowe uzupełnione zarzuty A.K., obejmujące między innymi wszystkie okresy rozliczeniowe podatku od towarów i usług za 2006 r. 3.9. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego wiążącego się z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2006 r. wszczęto w dniu 17 marca 2008 r., zaś w zakresie miesięcy od lipca do grudnia 2006 r. w dniu 16 grudnia 2011 r. Z tym datami nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W związku z tym zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest całkowicie bezzasadny. 3.10. Bezzasadne są także dwa pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Na ocenę zasadności tych zarzutów decydujący wpływ miał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2019 r., II FSK 1463/17, w którym oddalono skargę kasacyjną B. sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2017 r., III SA/Wa 3551/15 oddalającego skargę na decyzję organu odwoławczego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Ten prawomocny wyrok, stosownie do treści art. 170 p.p.s.a., jest wiążący dla niniejszego składu orzekającego. We wspomnianym wyroku dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że ustalenia faktyczne w zakresie pozaewidencyjnej sprzedaży paliw i gazu LPG na stacjach skarżącej w 2006 r. oraz braku związku z działalnością gospodarczą skarżącej wydatków z 2006r. na prace remontowo-budowlane - dotyczące budynku w T. nie będącego własnością skarżącej, są prawidłowe. Ustalenia faktyczne w zakresie podatku dochodowego za 2006 r. zostały oparte na tych samych dowodach co w postępowaniu dotyczącym podatku od towaru i usług za 2006 r. Ocena tych dowodów zatem musi być spójna i jednolita. 3.11. Autor skargi kasacyjnej polemizuje ustaleniami faktycznymi, dotyczącymi pozaewidencyjnej sprzedaży paliw i gazu LPG. Przede wszystkim akcentuje fakt złożenia przed Sądem Okręgowym odmiennych zeznań przez szereg świadków, które stoją w sprzeczności z ich zeznaniami z postępowania przygotowawczego. Sam fakt odwołania wcześniejszych zeznań i przedstawienia nowej wersji zdarzeń nie przesądza o tym, że te nowe zeznania są wiarygodne i zgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Materiał dowodowy bowiem podlega ocenie w sposób wszechstronny, uwzględniający cały zgromadzony materiał dowodowy. Stąd też ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Jest zgodna z doświadczeniem życiowym i regułami logicznego rozumowania. Nowe zeznania świadków co do roli i znaczenia zapisków, dokonywanych przez pracowników w istocie są niewiarygodne i nieadekwatne do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. 3.12. Także ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie braku związku z działalnością gospodarczą skarżącej wydatków z 2006 r. na prace remontowo-budowlane - dotyczące budynku w T. nie będącego własnością skarżącej, nie budzi zastrzeżeń. 3.13. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 3.14. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.). ----------------------- 6