II SAB/Kr 455/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że Kierownik Gminnej Biblioteki Publicznej w P. dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w P. na rzecz skarżącego M. C. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.C. pismem z dnia 17 października 2019r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Kierownika [....] w P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia 2 września 2019r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie liczby osób zatrudnionych i formy zatrudnienia w tej jednostce. Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że pomimo upływu terminu zawitego organ nie udostępnił mu informacji publicznej, o którą wnioskował, ani też nie wydano decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania. W dalszej części skargi skarżący opisał tryb postępowania w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej i zarzucił, iż organ będący adresatem wniosku powinien go merytorycznie rozpoznać i udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej, albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o oddalenie skargi podając, iż przez platformę epuap udzielono w dniach 25 i 29 października 2019r. wnioskowanej informacji. Wskazano przy tym, iż brak udzielenia informacji w terminie wynikał ze zmiany kierownika jednostki., co zostało udokumentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Kierownika [....] w P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062). Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Kierownik [....] w P. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. Ponadto, informacje, których domagał się skarżący miały charakter informacji publicznej, bowiem dotyczyły działalności organu w zakresie zatrudnienia, a zatem organizacji i zasadach funkcjonowania. Stosownie zaś do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Zgodnie natomiast z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie u.d.i.p. należy wskazać, iż omawiana ustawa wymienia trzy formy załatwienia (zakończenia) sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. A mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien alternatywnie: udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10), odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie skarżony organ do chwili wniesienia skargi nie rozpoznał wniosku o udzielenie informacji publiczne, a zatem nie ulegało wątpliwości, iż pozostawał w bezczynności – jednocześnie jak wynika z pisma, którym po wniesieniu skargi udzielił wnioskowanej informacji, posiadał wnioskowaną informację, mógł faktycznie jej udzielić lecz zaniechał tego i nie zachował ustawowego terminu do jej bezzwłocznego udzielenia, wobec czego orzeczono jak w pkt II wyroku – stwierdzając, ze organ dopuścił się bezczynności. Jednakże skoro po wniesieniu skargi, jak wyżej wskazano organ udostępnił wnioskowaną informację, sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżony organ udzielił żądanej informacji publicznej już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Udostępnienie informacji publicznej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Kierownikowi [....] w P. nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku, z uwagi na bardzo krótki okres pozostawania w zwłoce (zaledwie około ponad miesiąca). Udostępnienie nastąpiło w pełnym żądanym zakresie i w formie zakreślonej we wniosku. Zatem w ocenie Sądu w działaniu organu nie było znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa. Z racji niewielkiego opóźnienia nie można uznać zatem rażącego naruszenia, nie wystąpiła wysoka naganność, zwłaszcza, iż organ udokumentował okoliczność zmiany na stanowisku kierownika jednostki w okresie rozpatrywania wniosku skarżącego. Niewielkiego opóźnienia nie można ocenić jako poważnego zaniechania, Ze względów jak wyżej, Sąd orzekł jak w pkt III wyroku. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie 201 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest podstawą do zwrotu kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.