III SA/Lu 517/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2018 r., nr [...] orzekającą o utracie statusu bezrobotnego przez D. Z.. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 8 czerwca 2016 r. D. Z. (dalej jako "skarżący") został po raz kolejny zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P.. W dniu kolejnej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P., tj. w dniu 19 października 2018 r., skarżącego poinformowano o terminie następnej wizyty wyznaczonej na 17 grudnia 2018 r. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził, że został poinformowany o dacie ustalonej wizyty. W dniu 17 grudnia 2018 r. skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Starosta [...] (dalej jako "organ I instancji") orzekł o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 17 grudnia 2018 r. na okres 120 dni z uwagi na niestawienie się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że powodem nieobecności była bardzo ciężka choroba, która trwała od 17 do 31 grudnia 2018 r. Do odwołania skarżący załączył kopię zaświadczenia lekarskiego z 28 grudnia 2018 r. wystawionego przez [...] w B. P., z którego wynika, że był chory w dniach 17-31 grudnia 2018 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że nie dochodzi do pozbawienia bezrobotnego posiadanego statusu, jeżeli łącznie spełnione zostaną dwa warunki: wskazana przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona i bezrobotny zawiadomił urząd pracy w ciągu 7 dni o uzasadnionych powodach swojej nieobecności w dniu wyznaczonej wizyty. W przeciwnym wypadku bezrobotny pozbawiany jest statusu bezrobotnego na okres od 120 do 270 dni, w zależności od liczby dni niestawiennictwa. Organ odwoławczy uznał, że niestawiennictwo skarżącego w dniu wizyty wyznaczonej na dzień 17 grudnia 2018 r. można uznać za usprawiedliwione. Skarżący nieobecność uzasadnił chorobą, na dowód czego przedstawił zaświadczenie lekarskie. Organ stwierdził jednak, że nie został spełniony drugi warunek, a mianowicie powiadomienie urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni, liczonych po dniu ustalonej wizyty. Organ podniósł, że forma powiadomienia może być dowolna. Powiadomienie może nastąpić zarówno poprzez osobiste zgłoszenie się do urzędu, jak również za pośrednictwem poczty lub przez przekazanie informacji przez osoby trzecie, np. domowników. Istotne jest jednak, aby do tego powiadomienia dochodziło zawsze w okresie do 7 dni, licząc od dnia wyznaczonej wizyty. Skarżący nie powiadomił urzędu pracy w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa (licząc nawet od dnia zakończenia choroby). Skarżący dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji podał powody niestawiennictwa w dniu 17 grudnia 2018 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. Z. zaskarżył decyzję Wojewody [...]. Skarżący podniósł, że nie stawił się w urzędzie pracy 17 grudnia 2018 r. z powodu choroby. Wyjaśnił, że po ustaniu dolegliwości 2 stycznia 2019 r. udał się do urzędu pracy w celu przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, jednak żaden z urzędników nie chciał go przyjąć. W odpowiedzi na skargę organ odowławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja orzekająca o utracie statusu bezrobotnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia". Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Stosownie do uregulowania zawartego w art. 33 pkt 3, w przypadku pierwszego niestawiennictwa, tak jak w rozpoznawanej sprawie, w wyznaczonym terminie okres na jaki następuje utrata statusu bezrobotnego wynosi 120 dni. Z akt sprawy wynika, że skarżący został zarejesrtowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P. 8 czerwca 2016 r. jako bezrobotny. Nie jest kwestionowane, że skarżący został pouczony o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonym dniu oraz obowiązku usprawiedliwienia nieobecności w okresie do 7 dni i powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co potwierdził własnoręcznym podpisem (oświadczenie – k. 1 – 2 akt adm.). Bezsporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżący w wyznaczonym terminie, tj. 17 grudnia 2018 r. nie zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie usprawiedliwił nieobecności w okresie do 7 dni. O terminie stawiennictwa wyznaczonym na 17 grudnia 2018 r. skarżący był powiadomiony, o czym świadczy jego własnoręczny podpis na Karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Skarżący nie powiadomił także urzędu pracy ani 17 grudnia 2018 r., ani w okresie kolejnych 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, co nakazuje przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Skarżący dopiero odwołaniu od decyzji organu I instancji wniesionym 16 stycznia 2019 r. wyjaśnił, że nie stawił się w urzędzie pracy z powodu ciężkiej choroby. Z załączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego z 28 grudnia 2018 r. wynika, że skarżący był chory w dniach od 17 do 31 grudnia 2018 r. Jak słusznie zauważył organ, choroba mogła stanowić usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa. Nie jest to jednak jedyna przesłanka umożliwiająca niestosowanie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia mimo niestawienia się przez bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Drugą przesłanką jest powiadomienie urzędu pracy w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo uznał, że skarżący nie spełnił tego drugiego warunku. Nawet bowiem gdyby przyjąć korzystniejszy dla skarżącego sposób liczenia terminu określonego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, tj. od ustania usprawiedliwionej przyczyny niestawiennictwa, czyli od dnia 1 stycznia 2019 r. (skarżący był chory do 31 grudnia 2018 r.), termin 7 dni nie został zachowany. Przyczynę niestawiennictwa skarżący podał bowiem dopiero w piśmie wniesionym 16 stycznia 2019 r. Podzielić należy stanowisko organu, że uzasadnione przyczyny, o których mowa w powołanym przepisie, to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Choroba może być powodem nieobecności w urzędzie pracy i może być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, ale organ musi zostać zawiadomiony o tej przyczynie w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu. Skarżący wiedział o obowiązku poinformowania organu w terminie 7 dni, był bowiem o tym prawidłowo pouczony. Powiadomienie urzędu o niemożności stawienia się w wyznaczonym dniu z powodu choroby w wymaganym przez ustawę terminie do 7 dni, stanowiłoby niewątpliwie uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jednak wyjaśnienia co do przyczyny niestawiennictwa, skarżący przedstawił z uchybieniem terminu, określonego art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, co uzasadniało pozbawienie go statusu bezrobotnego na okres 120 dni na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a ustawy o pro mocji zatrudnienia. Nie znajduje potwierdzenia aktach administracyjnych sprawy okoliczność, na którą powołuje się skarżący w skardze, że stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P. w dniu 2 stycznia 2019 r., aby wyjaśnić przyczyny niestawiennictwa i przedstawić zaświadczenie lekarskie. Także w skardze skarżący nie przedstawił na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).