II SA/Gl 1290/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: strona, strona skarżąca, spółka), w dniu 7 marca 2019 r. złożyło wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy budynku wielorodzinnego z lokalami usługowymi w przyziemiu oraz garażem podziemnym dla działki nr 1 przy ul. [...] w K. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej jako u.p.z.p.) Prezydent Miasta K. zawiesił prowadzone w sprawie postępowanie. W treści uzasadnienia wskazano, że teren inwestycji objęty jest granicami uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...]r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulicy [...] w K., który to projekt planu jest aktualnie przygotowywany do ponownego wyłożenia do publicznego wglądu, a ukończenie prac nad planem obejmującym przedmiotową działkę możliwe jest w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia przez stronę wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. do dnia 5 stycznia 2020 r. Nadto stwierdzono, że inwestycja objęta wnioskiem dotyczy budynku projektowanego jako trzykondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami usługowymi, o wysokości od 10 metrów do 12 metrów i wskaźniku zabudowy ok. 0,34 powierzchni biologicznie czynnej min. 0,25. Zdaniem organu powyższe parametry są sprzeczne z wyżej opisanymi ustaleniami dla wnioskowanej działki określonymi w procedowanym projekcie planu, co uzasadnia zawieszenie postępowania. Od powyższego postanowienia strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie: art. 7, 77 § 1 i 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, przez co podjęto postanowienie bez uwzględnienia, rozważenia i jakiegokolwiek omówienia słusznego interesu skarżącej, przekroczono granice uznania administracyjnego i dopuszczono się dowolności w orzekaniu. Nadto zarzucono nieprzekonywujące uzasadnienie stanowiska zawartego w rozstrzygnięciu. Dodatkowo podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 3, art. 6 i 62 u.p.z.p polegające na nierozważeniu i nieuwzględnieniu wyrażonego w tych przepisach prawa do zagospodarowania terenu skarżącej oraz ochrony jej interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu oraz uznaniu przez organ pierwszej instancji, że fakultatywność orzeczenia oznacza jego dowolność. W treści uzasadnienia wskazano, że co prawda z treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie wynikają konkretne przesłanki podjęcia postanowienia o zawieszeniu, co w żadnym wypadku nie upoważnia do stwierdzenia, że zawieszenie na podstawie tego przepisu może być dowolne. Nadmieniono, iż z treści powyższego przepisu wynika, że organy właściwe w sprawie zagospodarowania przestrzennego mogą zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy na przewidziany w tym przepisie okres. Zdaniem strony fakultatywność orzeczenia nie oznacza jego dowolności, a podjęcie takiego orzeczenia powinno być w sposób przekonywujący uzasadnione. Zwrócono również uwagę, iż organ I instancji pominął słuszny interes skarżącej. Wskazano, iż w dacie nabywania nieruchomości, na której ma powstać inwestycja objęta wnioskiem, nic nie wskazywało na zamiar zmiany sposobu możliwej zabudowy nieruchomości skarżącej poprzez utrzymanie bardzo restrykcyjnego statusu quo istniejącej w okolicy zabudowy. Zdaniem spółki organ powinien był wziąć również pod uwagę przy wydaniu postanowienia specyfikę i przedmiot postępowania głównego poprzez rozważenie czy za merytorycznym, szybkim rozpoznaniem wniosku nie przemawia charakter planowanej inwestycji oraz istniejący już sposób zagospodarowania terenu, na którym ma być ona realizowana. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazano, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność stanowiąca podstawę do zawieszenia postępowania została udowodniona. Zdaniem Kolegium ustalenia zostały dokonane na podstawie analizy wniosku inwestora, parametrów projektowanej inwestycji, załączników w formie dokumentów oraz map, jak również aktów prawa miejscowego w odniesieniu do wnioskowanego terenu, tj. uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulicy [...] w K., a także na podstawie stanu zaawansowania prac nad sporządzeniem niniejszego planu. Organ II instancji nie dopatrzył się również pozostałych, zarzucanych przez stronę naruszeń. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której powieliła zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W treści skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując i powtarzając twierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Należy w tym miejscu podkreślić, iż skarżąca spółka w sposób trafny wskazuje na fakultatywny charakter postanowienia wydawanego na powyższej podstawie, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Należy w tym miejscu odwołać się również do ratio legis możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Instytucja ta ma bowiem ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy obu instancji podjęły ustalenia w przedmiocie stanu zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a okoliczność ta dawała możliwość zawieszenia postępowania, ponieważ w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia istniało wysokie prawdopodobieństwo, że miejscowy plan zostanie uchwalony przed upływem 9 miesięcy od dnia złożenia przez stronę skarżącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym nie można stwierdzić, wbrew temu co sądzi skarżąca spółka, że postanowienie o zawieszeniu postępowania miało charakter dowolny czy arbitralny. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.